Dlaczego Uciekasz Cari?

Wszędzie panowała niezmącona cisza. Przerwał ją na chwilę dźwięk łańcucha – pewnie pies poruszył się w budzie

– lecz już po chwili nic nie zakłócało spokoju i Cari zapadła w błogi sen.

Wkrótce przyzwyczaiła się do nowego życia. Rodzina Bromptonów wcześnie była na nogach. Cari nauczyła się szybko, że należy iść spać, gdy robi się ciemno, a wstawać, jak wszyscy, o świcie.

– Rano najwięcej można zrobić – tłumaczyła jej Maggie. – Jeśli nie zrobię czegoś do dziewiątej, to przepadło. Trzeba to odłożyć na następny dzień.

I zanim minęła dziewiąta, Maggie kończyła zazwyczaj oporządzanie zwierząt i inne prace domowe, a chłopcy siedzieli przy radiu, czekając na program „Szkoła na falach eteru".

Wtedy też Cari wyruszała w drogę do Slatey Creek. Zajmowało jej to niespełna pół godziny.

Szybko poznawała swoich pacjentów. Gdy zgłaszali się przez radio, Rex udzielał jej najpierw wszelkich informacji o warunkach, w jakich żyli, A ona lubiła sobie ich wyobrażać. Wielu cierpiało na różne chroniczne dolegliwości, takie jak złośliwa anemia lub cukrzyca, musieli się więc zgłaszać regularnie po poradę. Ludzie samotni i w podeszłym wieku również musieli się meldować, aby upewnić lekarzy w bazie, że nic im nie dolega.

– Mam nadzieję, że w tych najdalszych rejonach nie mieszka wielu samotnych ludzi? – spytała kiedyś Blaira.

– Niestety, jest ich całkiem sporo – odparł z westchnieniem. – Młodzi uciekają do miasta, a starzy za nic nie chi porzucić ziemi i w rezultacie zostają sami.

Rzadko miała okazję porozmawiać z Blairem. Rano, gdy przyjeżdżała, przyjmował pacjentów, a gdy kończyła, nadal wypełniał swe rozliczne obowiązki. Nauczyła się więc zwracać ze wszelkimi wątpliwościami do Roda. Niekiedy zastanawiała się, czy Blair jej przypadkiem nie unika.

Pod koniec drugiego tygodnia, gdy dojeżdżała do szpitala wydarzyło się coś, co zakłóciło normalny rytm pracy. Rod był tego dnia w jednej z odległych miejscowości. Cari udzielała właśnie porad pani Bickerton, która cierpiała na żylaki, Gdy z korytarza dobiegł ją hałas. Rex podszedł do drzwi, wyjrzał i to wystarczyło mu, aby wyjść na korytarz i zamknąć za sobą drzwi. Po chwili był z powrotem.

– Doktor Kinnane pyta, czy może pani do niego przyjść. – Był wyraźnie zdenerwowany. – Ja tu się już wszystkim zajmę.

– Ale przecież zaraz się zgłoszą następni pacjenci…

– Będą musieli zaczekać – odparł stanowczym głosem. -A pani jest tam pilnie potrzebna – dodał, pokazując drzwi.

Wstała i skierowała się w stronę korytarza, nie biorąc laski. Posługiwała się nią teraz jedynie przy dłuższych spacerach lub też wtedy, gdy na drodze znajdowały się wyboje. Pielęgniarka skierowała ją na izbę przyjęć.

Blair nie podniósł nawet oczu, gdy weszła. Pochylony był nad kozetką, na której leżał drobny mężczyzna koło czterdziestki. Jeden rzut oka wystarczył, by stwierdzić, że człowiek ten jest w ciężkim stanie. W głębi pokoju stała wystraszona kobieta w średnim wieku, szlochając rozpaczliwie. W tej właśnie chwili podeszła do niej pielęgniarka i objąwszy ją ramieniem, wyprowadziła na korytarz. Cari z przerażeniem zauważyła, że w butelce zawieszonej nad chorym znajduje się środek osoczozastępczy. A przecież nie widać żadnych śladów obrażeń zewnętrznych…

– Pęknięcie tętniaka aorty – rzucił Blair. – Czy potrafi pani podać środek znieczulający?

– Środek znieczulający? – spytała, nie tyle pragnąc usłyszeć potwierdzenie, co chcąc dojść do siebie.

– Środek znieczulający! – To był prawie krzyk. – Czy potrafi pani podać środek znieczulający? Zacznę zabieg, jeśli potrafi mi pani pomóc.

Cari stała jak osłupiała. Pęknięcie tętniaka aorty… Zerwanie głównego naczynia krwionośnego… Nawet w dużych szpitalach akademii medycznych udawało się mniej niż pięćdziesiąt procent podobnych operacji.

– Czy brała pani kiedyś udział w podobnym zabiegu? -zapytał.

– Nie.

– Ale widziała pani taki zabieg?

Przytaknęła, choć przyszło jej to z trudem. Dwa lata uczyła się przecież anestezjologii. Dwa lata ciężko pracowała, aby uzyskać kwalifikacje, które nie były jej już potrzebne. A teraz nagięto…

– Tak.

Dwukrotnie widziała próby leczenia pękniętego tętniaka aorty w szpitalu akademickim, gdzie odbywała praktykę, i w obydwu przypadkach pacjenci zmarli. Czasami, tylko czasami, jeśli pacjent został przywieziony w porę, a pęknięcie nie było zbyt duże i chirurg miał dużą wprawę, operacja się udawała. Trudno było uwierzyć, by człowiek, którego przywieziono do tego szpitalika gdzieś na końcu świata, mógł mieć jakiekolwiek szansę.

– Jaką on ma grupę krwi? Czy można tu zrobić próbę krzyżową? – dopytywała się gorączkowo. – A ile ma pan w ogóle krwi? Przecież trzeba co najmniej dziesięć woreczków!

Jeden zawieszony właśnie został w formie kroplówki.

– Proszę się przygotować do zabiegu – powiedział ostry tonem. – Tylko niech pani się pospieszy!