Dlaczego Uciekasz Cari?

– Obaj tu jesteście? – zdziwiła się. – A kto ma dziś dyżur?

– Litości, dziewczyno! – jęknął Rod. – Szpital jest tylko trzysta metrów stąd – dodał, pokazując na przenośny odbiornik radiowy, leżący na stole. – W ciągu dwóch minut możemy tam być.

Uśmiechnęła się i wyraźnie poweselała. Jedzenie było smaczne, choć niezbyt wyszukane, towarzystwo sympatyczne i beztroskie. Wkrótce zaczęła grać orkiestra. Miała ochotę tańczyć, ale zmuszona była siedzieć i patrzeć tylko na wirujące wokół pary.

W tych stronach liczba mężczyzn przekraczała kilkakrotnie liczbę kobiet, towarzystwa więc jej nie brakowało. I pomimo laski, która odstraszała z pewnością amatorów tańca, nigdy nie siedziała sama, gdyż przysiadał się do niej jeden młody człowiek po drugim.

Każda z obecnych kobiet miała jej coś do powiedzenia i po pewnym czasie Cari doszła do przekonania, że wszyscy ci ludzie spragnieni są ogromnie towarzystwa. Zauważyła też, że jej sukienka wzbudziła zainteresowanie, i była pewna, że przez dłuższy czas osoba jej będzie tematem rozmów w Slatey Creek i okolicy. I to nie tylko najbliższej; wiele osób przecież jechało cały dzień, żeby wziąć udział w kolacji, a byli też tacy, którzy przylecieli samolotem.

Rod ulotnił się, gdy tylko kolacja dobiegła końca. Cari najwyraźniej mu się podobała, okazało się jednak, że nie interesuje go spędzenie wieczoru z osobą, która nie może tańczyć. Nie opuszczał prawie parkietu, zapraszając kolejno najbardziej atrakcyjne dziewczyny.

Blair tańczył głównie z Liz. Jej czerwona, obcisła sukienka z satyny, podkreślająca wspaniałą figurę, zwracała powszechną uwagę. Ciemny garnitur Blaira stanowił dla niej doskonałe tło. Stanowili piękną parę. Myśleli tak wszyscy, a Cari odczuwała przy tym coś w rodzaju zazdrości.

– Niedługo w Slatey Creek będzie pewnie wesele – szepnęła jedna z młodszych pielęgniarek, nachylając się w kierunku Maggie.

– Nie sądzę. – Maggie potrząsnęła głową.

– Dlaczego tak myślisz? – spytała Cari, gdy zostały same. Maggie wzruszyła ramionami.

– Nie wydaje mi się, żeby doktor Kinnane szukał żony – odparła. – Liz może sobie darować.

– Ale dlaczego? – powtórzyła Cari, choć czuła, że nie powinna się tym interesować.

– Doktor Kinnane był już żonaty – wyjaśniła Maggie. -Byłam na praktyce w Melbourne w tym samym szpitalu, w którym pracował zaraz po stażu. Jego żona była jedną z pracowniczek socjalnych i z ich powodu szpital aż trząsł się od plotek.

– Jakich plotek?

– Wszyscy widzieli, jaka jest Inez – uśmiechnęła się smutno Maggie. – I tylko zastanawialiśmy się, czy Blair wie, do czego zdolna jest jego żona.

– A co ona takiego robiła?

Maggie wzruszyła ramionami.

– To bardzo smutna historia. Właściwie nie bardzo rozumiem, dlaczego Inez wyszła za Blaira. Ślub z początkującym lekarzem! To zupełnie nie w jej stylu. Tylko że wszyscy mówili, że jego rodzina jest bardzo bogata, a on był bardzo młody i musiał po prostu stracić dla niej głowę. Przypuszczam, że ta cała jej działalność socjalna to był tylko pretekst, żeby poznać wszystkich mężczyzn w okolicy, którzy coś znaczyli albo byli przystojni. Jakkolwiek było – skrzywiła się z niechęcią – w czasie mojego tam pobytu miała co najmniej trzy przygody miłosne.

– Rozwiedli się?

– Tak, po moim wyjeździe. Pewnie Blair zobaczył w końcu to, co wszyscy widzieli od dawna. W każdym razie jestem pewna, że choć minęło od tej pory dziesięć lat, doktor Kinnane z pewnością nie poszukuje żony. – Zerknęła na Blaira, który z uśmiechem mówił coś do Liz. – Z pewnością lubi towarzystwo kobiet, ale wybiera zawsze takie, które próbują go złowić, małe jest więc prawdopodobieństwo, żeby je skrzywdził.

– Zamilkła na chwilę. – Myślę, że życia może nie starczyć, żeby otrząsnąć się z podobnych przeżyć.

Cari pokiwała głową. A więc Blaira Kinnane'a także ktoś skrzywdził, pomyślała i odwróciła głowę w jego kierunku. A wtedy stało się coś, czego zupełnie nie chciała: Blair także uniósł głowę i spotkała jego wzrok. I znowu, mimo iż dzielił ich od siebie zatłoczony parkiet, dało o sobie znać owo tajemnicze porozumienie, które ich z sobą łączyło. Zaczerwieniła się i odwróciła głowę.

Niespodziewanie poczuła wielkie zmęczenie. Orkiestra zaczęła właśnie powolnego walca i tańczące pary przytuliły się mocniej do siebie. Pojawił się Jock, żeby zaprosić swą żonę do tańca.

– Czy mógłbyś mnie odwieźć do szpitala po tym walcu? – poprosiła Cari.

– Oczywiście. Jeśli chcesz, możemy już jechać. W tej chwili podszedł do nich Blair. Cari zauważyła, że Liz tańczy z kimś innym.