Taniec z diabłem [When the Devil Dances - pl]

— Popatrz, jak ty to trzymasz — uśmiechnęła się Wendy. — Powiedz „ognia”.

— Po co? — spytała ostrożnie Shari. Nie wiedziała, dlaczego tak trzyma karabin, ale… czuła, że tak właśnie powinno się to robić.

— Po prostu powiedz.

— Ognia.

— No widzisz — uśmiechnęła się jeszcze szerzej Wendy. — Ani śladu akcentu. Naprawili błędy po testach na Elgars.

— Mówcie mi „królik”. Doświadczalny — oznajmiła kwaśnym tonem kapitan.

— No dobrze, komputer — powiedział Wendy. — Starczy mi czasu?

— Nie wiadomo. Jeśli Posleeni sforsują zewnętrzne drzwi, mam rozkaz zlikwidować tę placówkę z umyślnym narażeniem na szkody — powiedziała SI. — Będę zmuszona prosić was o wyjście.

— A co się stanie, jeśli będę w komorze, kiedy to nastąpi?

— Lepiej, żeby pani tam nie było.

Wendy popatrzyła na pozostałe dwie kobiety.

— To pewnie moja jedyna szansa na odmłodzenie. Jeśli to nie jest życie wieczne, to coś bardzo zbliżonego.

Shari westchnęła.

— Dawaj.

— Komputer — powiedziała Elgars. — Wykonaj pełny upgrade tej pacjentki.

— Dobrze — odparła SI. — Proszę się położyć.

W tym czasie, kiedy czekały, Elgars kazała komputerowi ściągnąć plan wyjścia, a Shari dopilnowała, żeby wszystkie dzieci były gotowe do drogi. Uspokoiła je i przekonała, że naprawdę jest tą samą panną Shari. Po sprawdzeniu trasy i ustaleniu, że nie powinno tam być żadnych Posleenów, wzięła Amber na ręce i zaczęła ją karmić z butelki.

Mniej więcej właśnie wtedy pokrywa otworzyła się.

— Hej — powiedziała Wendy. — To działa jak zastrzyk hiberzyny. Wcale nie czułam upływu czasu.

— Jest jakaś różnica? — spytała Elgars.

— Czuję się silniejsza — odparła Wendy. — Jakby… jakbym miała więcej pary. Jakbym naładowała akumulatory.

— Dobrze, chodźmy — powiedziała Shari, biorąc na jedno ramię dziecko, a na drugie karabin. — Nie chcę, żeby to wszystko „zlikwidowało się z umyślnym narażeniem na szkody” nam na głowę.

— Wiemy, dokąd idziemy? — spytała Wendy.

— Już tak — odparła Elgars, podnosząc pad. — Ale… Komputer, można prosić o duszka?

— Oczywiście — powiedziała SI i w powietrzu zabłysnął jeden z mikrytów.

— Możemy iść — stwierdziła kapitan.

— Dobrze — powiedziała Wendy. — Ruszamy.

Wyszli lewym wyjściem i minęli serię zakrętów, dwa razy przechodząc przez wielkie wrota, które kojarzyły się Wendy z zastawkami serca, aż dotarli do kolejnego pomieszczenia, jeszcze większego niż to, w którym stała komora odmładzająca. Na środku sali, mierzącej blisko pięćdziesiąt metrów szerokości i niemal tyle samo wysokości, stało coś, co wyglądało zupełnie jak okrągły purpurowy bochenek chleba.

— Co to jest? — spytała Elgars. Duszek zniknął w oddali.

— To komora transportowa — odparła SI, kiedy półkula otworzyła się, ukazując wejście. Było o wiele za niskie dla człowieka normalnego wzrostu. Elgars musiała przykucnąć, żeby nie uderzyć głową o krawędź.

Wnętrze było równie nieprzyjemne i odpychające jak korytarze. Wypełniała je purpurowo-niebieska pianka, poznaczona smugami brązowawej zieleni.

— Proszę zająć miejsca — rzekła SI. — Transport opuszcza stację.

Wszyscy usiedli na podłodze i rozejrzeli się, czekając, aż urządzenie ruszy. Komora nie miała żadnych okien, więc nie można było sprawdzić, co się dzieje na zewnątrz. Była autonomicznym, zamkniętym uniwersum.

— SI? — spytała po chwili Elgars. — Kiedy ruszymy?

— Jesteście już w połowie drogi do góry Pendergrass, kapitan Elgars.

— Och. — Rozejrzała się jeszcze raz i wzruszyła ramionami.

— Tłumiki inercyjne — powiedziała Wendy. — Mają coś takiego na statkach kosmicznych; „wytłumiają” ruch.

— W porządku — powiedziała Shari, wzruszając ramionami. — Kiedy dojedziemy?

— Już jesteśmy — stwierdziła Wendy. Drzwi otworzyły się.

— Nie jest dobrze — powiedziała Elgars. wychodząc na ledwie widoczną w ciemności ziemię. Byli w wielkiej i najwyraźniej naturalnego pochodzenia jaskini. Nie było za to nigdzie widać tunelu prowadzącego w głąb góry. Zupełnie jakby komora transportowa przeniknęła przez skałę. — No, teraz to już się boję.

— Niedługo będzie świtać — powiedziała Shari. — Musimy pozwolić dzieciom przespać się. Mnie też przydałby się odpoczynek.

— Zimno tu — stwierdziła Wendy, okrywając się ciasno podartą, koszulą. — Może moglibyśmy przespać się w komorze?

— I niespodziewanie wrócić do Podmieścia? — zaprotestowała Elgars.

— Mamy koce — powiedziała Shari. — Możemy przespać się tutaj. Jeśli przytulimy się wszyscy razem, nie będzie tak źle.

— Dobrze. — Wendy rozejrzała się dookoła. — Pod ścianą. Możemy rozpalić ognisko?

— To raczej zły pomysł — rzekła Elgars. — Światło i ciepło mogą przyciągnąć czyjąś uwagę. Musimy wytrzymać tylko tę jedną noc, a rano znajdziemy coś lepszego.