Новая зямля

Тут быў Базыль, Антось Тацянін, Карусь Дзівак (ён між парканін Схаваў трайню, рагач, дзве восі, Тайком узяўшы ад Антося), Яшчэ Карусь, Паўлюк Куртаты, Сцяцок, Казюк Скарабагаты Ды брат Міхася і Антося, — Мужчын нямала набралося. Пайшла ўкруг чарка і другая, Гаворка ў хаце ажывае. Адзін Антось ужо смяецца Сваім закатным дробным смехам, Аж галава з шырокім плехам І з сівым воласам трасецца. — Ды ты, брат Ганка, не смуціся! Вось выпі чарку, не журыся, Няхай дае Бог спосаб новы. — Ну, будзьце ж крэпенькі, здаровы! — Э, выпі чыста! от кабета! — Ды выпі, Ганна! Ну, што гэта? — Мужчыны ўсе тут загудзелі, Ды дружна так яны населі, Што Ганна тройчы прыгубіла І чарку ўсю перакуліла. — Ну, во гэтак, малайчына, Хай будзе ж добрая часіна! — Ой, буду п'яна — ашаломіць. — Касцей гарэлка не паломіць! — Крычыць Базыль. — Здароў будзь, Павал! І галаву ён закідае І спрытна чарку асушае, Ды ломіць хлеба цэлы кавал, Ды так жуе, што вушы ходзяць. Мужчыны дарма час не зводзяць І хутка чаркі асушаюць, Гаспадарам дабра жадаюць І добрай долі ўсім дазвання І ціснуць рукі на расстанне. Карусь Дзівак часінай тою Насіўся з восямі, з трайнёю, У воз іх глыбей запакоўваў, Ў сярэдзіну рагач засоўваў І накрываў яго цабрамі, Каб не знайшоў Міхась часамі. І воз ён свой у кут стаўляе, Астацца ззаду патрапляе.