Паляўнічыя акварэлькі з Палесся

«Хвала Хрысту!» — «Навекі!» — «Пэўна, пан Рыгора Чакаў ужо і на глушцоў не здоўжыць збораў? Сяк-так, дзе бокам-скокам, дзе пералячу — І тута, кланяюся земна панічу». — «То дзякуй! — што ж чуваць там?» — «Проста з хаты, пане, Мой форт ледзь-ледзь пакінуў. Хто не абазнаны З мясцінаю, дык загавець таму душой, Бо не дабрацца да кута майго вясной. Вада вялікая. Дарма што час разводдзя, Цямком у лес на подслухі Вінцук мой ходзіць. І я махнуў, ды ў Кругліцы няма глушцоў, А з Чорных Лядаў дужа ўсцешаны прыйшоў, Нам пашанцуе ў паляванні. Лік ім губіш: І тут!.. і там!.. мець трэба голаў як на шрубе, Каб іх злічыць. Якраз да пана ў гэты дом З'явіўся ўжо адзін ад грамады паслом З запросінамі ў лес. Бач, пан, каго трымаю! Што за вага!.. фігура!..» — «Як дабрацца маю?» — «Фу!.. фу!.. паніч пытаецца! — як пад вадой Балота, дык на чоўне, рэшту — пехатой. Пытанне вось: ці ў кут мой трэба? То ж нязручна, Ляпей да возера адгэтуль рушма. Адтуль да месца мо з паўмілі, не далей». — «Праз лугавіны праплывем?» — «Там найзручней!» — «Сягоння добра б рушыць. Толькі ты, Рыгору, Стаміўся, мабыць?» — «Дык і што! абы не хворы! Мы пойдзем. Лес вялікі, дзень кароткі шчэ, Скажы, каб мне спажыць чаго далі хутчэй, Падсілкавацца трэ, спачыць хоць трошкі ў хаце. Уфф!.. праляцеў сягоння я тры мілі, браце».