Паляўнічыя акварэлькі з Палесся

Нядзеля. Пры карчме дружына, ўсякі люд: Паноў і з міны, і з чупрыны колькі тут, Асобнымі грамадкамі трымацца мусяць Пры іх службоўцы, шляхта. Кручаныя вусы, Асмужаныя твары і адменны рух, Мажныя, дужыя, відочнай моцы дух — Кантраст між шляхтай і службоўцамі, бо тыя З блядым абліччам, без крывінкі і худыя. Далей стральцы — лясная варта, каля іх Падпанкі, хурманы, прыслуга, між усіх Паводзяцца свавольна франты-местачкоўцы, Да дзевак прыстаюць, хіхікаюць бясконца, На ўцеху ганчакоў уздумалі дражніць. Стары іх Грышка мусіў тут жа абсадзіць. Загоншчыкі на прызбе, ганку і пад плотам Былі наводдаль, не раўнуючы, як сплёты Даўжэзнае вужакі чорнай, што паўзла І ўсю вялікую карчму апавіла. З аблавы кожны быў узброены ці стрэльбай, Ці кіем — помстаю кіпеў на воўка, шэльму. Пацешныя між імі надта хлапчукі: Ледзь ад зямлі адрос, а цягне кол такі — Падняць яго не можа, татава налезла На вушы шапка, голаў скрыўшы ўсю гарэзы. Вазы і брычкі скупіліся за карчмой, Падпіў з засценка шляхціч, пры гурме чужой Крычыць на сына: «Паказаў сябе, праславіў!..» Ад смеху Грышка клаўся, ведаючы справу. «Ну й паляўнічы ў нас — на камароў яму! Ці ў стрэльбе помніць што?.. Хто веры дасць таму? Хай пан адкажа нам!» — «Курок… шчэ шомпал, шрубка». — «Ха! ха! названа драбяза — забыта рулька, Няма чаго, так лёгка памагчы й бядзе! А на аблаву едзе ды за мілі дзве!» На тракце тарахценне, пыл над ім падняўся, Чуваць званок паштовы, станавы прымчаўся.