Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

Іначай на другім канцы стала гулялі. Там раптам Сокала староннікі паўсталі І на прыхільнікаў куртатага усселі. Вялікай стала спрэчка, дык ужо не елі, А стоячы пілі; паток слоў звонка ліўся, А Рэент найстрашней цецеравіўся, І не было канца ўжо тому такаванню І рук яго нястомнаму практыкаванню. (Даўней быў адвакатам Рэент, пан Балеста, І меў мянушку прапаведніка за жэсты.) Дык зразу, падагнуўшы рук абедзвюх локці І вострыя наставіўшы на пальцах ногці, Ён двух хартоў прысутным вобразна паказваў І так заканчваў: «Вычха! мы пусцілі разам Сабак, як быццам зразу два куркі рванулі І з двух ствалоў адначасова саданулі. Пайшлі! А заяц — скок! І полем паімчаўся. Сабакі вось! (гаворачы, перамяшчаўся З рукамі ўздоўж стала, малюючы пагоню). Сабакі — вось! ад лесу мо ўжо з гоні. Тут Сокал — смык! Сабака добры, ды гарачы, На палец вырваўся, не болып, я гэта бачыў I ведаў, што дасць маху. Заяц справу знае, Мастак! У поле рве, а псарня ж, брат, дурная! — Уся — за ім! Ён гэта ўбачыў ды — пстрык! жвава У правы бок, сабакі — ўслед за ім управа, Дык ён улева раптам як махне два сусы! Пакуль сабакі ўлева, ён — у лес, а Кусы Мой — цап!!!» На стол далей пан Рэент нахіляўся І пальцамі ў другі яго канец перамяшчаўся, І «цап!» раўнуў Тадэвушу над самым вухам. Ад гэтакага выбуху міжвольным зрухам Тадэвуш і суседка пасярод размовы Падскочылі, рвануўшы ўраз свае галовы У два бакі, нібы вяршаліны двух хвояў Пад націскам вятроў, і з-пад стала абое Рванулі рукі, што ляжалі ўжо бок з бокам, А твары чырванню набеглі ў момант вока.