Jeszcze może załopotać

Niemniej, jak donosili agenci Nory, Meekhan znosił początek oblężenia nadzwyczaj dobrze. Poza kilkoma próbnymi atakami, koczownicy nie uderzyli jeszcze na miasto, a wieści o upadku Wału Kregana, choć przesadzone i mogące wzbudzić popłoch, szybko zostały skontrowane plotką, że wszystko to jest pułapką zastawioną na wschodnich dzikusów przez cesarza. Na ulicach panował spokój i tylko świątynie rozbrzmiewały śpiewem i modłami, a bijąca przez ich otwarte drzwi łuna przeganiała w cienie szczury i opryszków.

Najwyraźniej agenci Nory działali tak jak trzeba, by podtrzymać morale.

Ale w cesarskich komnatach nastroje były znacznie mniej optymistyczne. Kregan-ber-Arlens siedział na rzeźbionym krześle i wysłuchiwał kolejnego już raportu.

— Wojska Yawenyra postawiły już prawie dwanaście mil szańców, całkowicie odcinając nas od północy. Budują właśnie drugą i trzecią linię, jakby spodziewali się, że to my będziemy atakować. — Głos Blunreha Omnawella, Drugiego Ogara Imperium rozbrzmiewał donośnie i rześko, jakby skurczybyk opowiadał właśnie jakąś zabawną anegdotę na gwarnym przyjęciu. — Za szańcami mają trzy olbrzymie tabory, również okopane i umocnione. Tabuny koni wypędzili na okoliczne łąki, choć z tego co wiem, większość rumaków bojowych trzymają pod ręką. Na pierwszej linii stoją na razie plemiona niese-kohlandzkie. Kowenhowie, koalicja Luw’haeri, Wehrengowie, oddziały Myngonów i silny korpus Sahrendey. To oni właśnie zdobyli wał Kregana. Rdzenni Se-kohlandczycy, najlepsi Źrebiarze oraz wszyscy Jeźdźcy Burzy na razie nie ruszyli do walki.

Cesarz przerwał mu, unosząc dłoń.

— A gdzie stoją?

— Chorągiew z Czarnym Jastrzębiem wznosi się nad środkowym taborem. Tam też rozbito Złoty Namiot. Zresztą wokół tego taboru kręci się większość…

— A środkowy tabor stoi…? — cesarz uśmiechnął się uprzejmie, choć oczy miał zimne, a spojrzenie chmurne.

Ogar zamrugał, przełknął ślinę i szybko wyjaśnił:

— Naprzeciw Owczej Bramy, Wasza Wysokość.

Czyli niemal na środku nieprzyjacielskich okopów. Kregan-ber-Arlens zgrzytnął zębami i zaklął cicho. Był zmęczony, cholernie zmęczony, a pobudzające napary, które pił od wielu dni, by zmniejszyć potrzebę snu, przestawały działać. Powinien się przespać choć kilka godzin, bo nie było wątpliwości, że skoro świt Yawenyr wykona swój ruch.

Tylko jaki? To, że od północy otoczył Meekhan szańcami, nie miało przecież większego sensu. Od południa stolica opierała się o Góry Krzemienne, przez które biegły dwie wielkie imperialne drogi oraz kilka mniejszych szlaków, co pozwalało dostarczać do miasta żywność, ewakuować ludność, a nawet ściągać posiłki, gdyby Imperium jeszcze miało je skąd ściągnąć. Osiem wielkich i sześć mniejszych akweduktów zapewniało stały dopływ świeżej wody dla obrońców. Oblężenie w celu zagłodzenia stolicy nie miało sensu, jedyną opcją dla koczowników było zdobycie jej i zatknięcie głowy cesarza na włóczni.

Na dodatek Laskolnyk już dwa razy posyłał do niego gońców. Dowódcę imperialnej kawalerii szczególnie niepokoiło to okopywanie się Se-kohlandczyków. Jeśli bardziej rozbudują umocnienia, atak jazdy może się okazać zbyt kosztowny.

Czy imperialni kawalerzyści mogą zaatakować jako pierwsi?

Nie – cesarz odrzucił ten pomysł – plan pozostawał bez zmian, choć wymagał poprawek. Wciągnie Se-kohlandczyków do miasta. Każe większości zawodowej piechoty opuścić pierwszą linię wałów, zostawiając tam tylko garść żołnierzy i oddziały ochotników. Jeśli koczownicy zaatakują tak zawzięcie, jak uderzyli na pozycje Piątego Regimentu, powinni je zająć w godzinę albo dwie. Na drugiej linii staną zaprawione w bojach pułki, które po kolejnych dwóch godzinach dadzą się „zepchnąć” w tył. I jeśli w tym momencie Yawenyr nie rzuci do ataku swoich najlepszych sił, by dobić miasto, to znaczy, że czyta mu w myślach.

Jeśli je zaś rzuci, Laskolnyk z całą imperialną jazdą wsiądzie mu na plecy, a reszta piechoty będzie kontratakować od strony stolicy.

— Wasza Wysokość? Wasza Wysokość?

Dopiero w tej chwili zorientował się, że Drugi Ogar mówił coś do niego i najwyraźniej oczekuje odpowiedzi.

— Powtórz pytanie.

— Pytałem, czy masz, panie, jeszcze jakieś rozkazy.

— Nie. — Machnięcie ręki nie było nawet w połowie tak energiczne, jakby tego chciał. — Na razie jesteś wolny. I przekaż reszcie, że mają mnie obudzić godzinę przed świtem, chyba że Yawenyr ruszy wcześniej do ataku.

Łóżko stojące w sąsiedniej komnacie powitało go obezwładniającą miękkością.

* * *

Noc była spokojna. Bardzo spokojna, a to w czasie bitwy jest zawsze powód do niepokoju. Tylko nocne owady dawały dziki koncert, jakby zapach krwi zmieszany z zapachem kwiatów wiśni pobudzał je do brzęczenia. Samgeris-ols-Tersa też nie spał, wędrując wzdłuż linii obrony swojego pułku. Jego trzy kolejne prośby o wsparcie zostały odrzucone. Nie będzie posiłków dla Sześćdziesiątego Siódmego. Musicie się utrzymać sami. W końcu siedzicie na wzgórzach i macie do obrony niespełna pięćset jardów.