De Cock en moord op de Bloedberg
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #25
- Год: 1989
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0236-3
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op de Bloedberg». Краткое содержание книги:
‘Waar werd Ronald begraven?’
‘Hier op Zorgvlied… dat was zijn wens.’
‘In de nabijheid van waar Hendrik-Jan van Assumburg nu ook ligt?’
Mevrouw Kruisberg gebaarde traag voor zich uit.
‘De graven,’ sprak ze zacht, ‘liggen nog geen honderd meter van elkaar.’
De Cock wreef nadenkend over zijn brede kin.
‘Wie was die galante heer, die uw zuster Evelien tijdens de begrafenis van haar man zoveel… steun gaf?’
‘Een vriend.’
‘Van wie?’
‘Hendrik-Jan en Evelien.’
‘Een huisvriend.’
‘Zoiets.’
De Cock vroeg niet verder. Ze zwegen beiden. Geruime tijd.
Op de schoorsteenmantel tikte een pendule de seconden weg. Buiten, in de tuin, fladderde een koolmezenpaar om een zaadbol aan een draadje. Plotseling boog De Cock zich naar haar toe. ‘Mevrouw Kruisberg,’ sprak hij fluisterend, ‘ziet u wel eens spoken?’
Ze keek geschrokken naar hem op.
‘Spoken?’ herhaalde ze.
De Cock knikte nadrukkelijk.
‘Geestverschijningen… alsof iemand die al jaren dood is, ineens weer is opgestaan.’
Mevrouw Kruisberg reageerde verward en haar onderlip begon te trillen. ‘Wie… wie is opgestaan?’
De Cock hield zijn hoofd iets schuin en lette op elke beweging van haar huid, ogen en mond.
‘Ronald Kruisberg… uw man.’
Ze keek hem met grote verschrikte ogen aan. Plotseling begon haar lichaam te schokken. Heftig. Ongecontroleerd.
Zwaaiend met beide armen begon ze te schreeuwen: ‘Ik wil niet… ik wil niet, dat hij leeft… ik wil niet, dat hij leeft… ik wil…’
Ze herhaalde het als een echo.
6
Vledder keek De Cock verrast aan.
‘Riep ze dat?’
De grijze speurder knikte.
‘ “Ik wil niet dat hij leeft.” Ze bleef het herhalen. Toen ze na enige tijd met schreeuwen ophield, was ze zo in de war, zo uitgeput, dat ik geen zinnig woord meer met haar kon wisselen. Ze was hysterisch, voor mij niet meer toegankelijk.’
‘Ben je toen weggegaan?’
De Cock maakte een hulpeloos gebaartje.
‘Het lukte mij niet om haar te kalmeren. En ik wilde haar in die toestand ook niet alleen achterlaten. Dat vond ik te riskant. Ik heb toen de naam van haar huisarts gevraagd. Die heb ik gebeld en toen hij kwam, ben ik ongemerkt het huis uit geslopen.’
‘Als een dief?’
‘Zo ongeveer.’
Vledder wees voor zich uit.
‘Hoe… eh, hoe interpreteer je haar gedrag?’
De Cock trok zijn schouders op.
‘Het was zo fel, zo nadrukkelijk: “Ik wil niet dat hij lééft!” Een kreet van een intens verlangen, begrijp je? Ze wenst hem dood, terwijl ze, naar mijn gevoel, in haar hart heel goed weet dat Ronald Kruisberg niet werkelijk is gestorven.’
‘Hoe?’
‘Wat bedoel je?’
‘Hoe weet ze dat hij nog leeft?’
De Cock spreidde zijn beide handen.
‘Ik denk dat ze hem, net als ik, op begraafplaats Zorgvlied heeft gezien. Misschien heeft ze al eerder levenstekenen van hem ontvangen.’ Hij zuchtte diep. ‘Ik had haar dat alles willen vragen, maar, zoals ik al zei, ik kreeg de kans niet.’
Vledder schudde nadenkend zijn hoofd.
‘Toch is het merkwaardig dat die Hendrik-Jan van Assumburg in leven Ronald Kruisberg heeft gekend.’ Hij keek vragend naar De Cock op. ‘Zou Kruisberg daarom naar Zorgvlied zijn gekomen?’
‘Om de begrafenis van Van Assumburg bij te wonen?’
‘Ja.’
De Cock krabde zich achter in zijn nek.
‘Dat… eh,’ antwoordde hij aarzelend, ‘zou duiden op een soort emotionele binding tussen de beide mannen… een zekere relatie. Je moet bedenken dat Ronald Kruisberg grote risico’s liep door, in persoon, op de begrafenis te verschijnen.’
Vledder knikte begrijpend.
‘Je wilt zeggen dat Hendrik-Jan van Assumburg en Ronald Kruisberg elkaar vermoedelijk beter hebben gekend… dat er meer… en hechtere connecties zijn geweest, dan een oppervlakkige ontmoeting tijdens de bijeenkomst van een of andere sekte.’
De Cock stampte met zijn vuist op zijn bureau.
‘Het is mij alles te ongeloofwaardig,’ riep hij korzelig.
‘Evelien, de jongste zuster van mevrouw Kruisberg ontmoet in Sankt-Moritz een man die toevallig de reeds lang verdwenen Ronald Kruisberg heeft gekend en de inmiddels “gestorven” Ronald Kruisberg verschijnt in levende lijve op de begrafenis van diezelfde Hendrik-Jan van Assumburg en wordt, buiten mij, door niemand herkend.’
Vledder lachte.
‘Begrijp je nu, waarom commissaris Buitendam het als onzin betitelde?’
De Cock bromde.
‘Dat is een vlucht.’
Vledder keek hem niet-begrijpend aan.
‘Een vlucht?’ herhaalde hij.
De Cock knikte.
‘De vlucht van een domme man. Als je iets niet begrijpt… noem je het onzin.’ Hij keek wat verstoord naar zijn jonge collega op.
‘Ben je vanmorgen nog naar de Burgerlijke Stand geweest?’
‘Ja.’
‘En?’
Vledder strekte zijn hand naar De Cock.
‘Je hebt gelijk. Ronald Kruisberg staat heel officieel als “overleden” te boek.’
‘De doodsoorzaak?’
‘Hij schijnt in Antwerpen ergens met een snelle wagen tegen een betonnen muur te zijn gereden.’
De Cock reageerde met verbazing,
‘In Antwerpen!’ riep hij verrast.
Vledder knikte instemmend.
‘Dat staat in de akte.’
De oude speurder grijnsde.
‘Rickie van Apache Alie stierf in Antwerpen… Hendrik-Jan van Assumburg stierf in Antwerpen… en nu blijkt ook Ronald Kruisberg in Antwerpen om het leven te zijn gekomen.’ De Cock schudde zijn grijze hoofd. ‘Sterven in Antwerpen… het lijkt een nationale epidemie.’
Vledder keek hem met grote ogen aan.
‘Dat is waar,’ lispelde hij ontzet. ‘Met één duidelijk verschil… Hendrik-Jan van Assumburg en Rickie van Apache Alie werden vermoord uit een kanaal gevist… Ronald Kruisberg stierf een ongelukkige dood door verbranding.’
De grijze speurder kneep zijn ogen half dicht.
‘Deed hij dat?’
Vledder reageerde heftig.
‘Dat staat in de akte,’ riep hij wild. Hij ademde diep en kalmeerde zichtbaar. ‘Begrijp goed, De Cock,’ sprak hij gelaten, ‘alles valt of staat met jouw waarneming op Zorgvlied.’
‘Twijfel je daar nog steeds aan?’
Vledder antwoordde niet. Een diepe denkrimpel ontsierde zijn voorhoofd.
Na enige tijd knikte hij voor zich uit.
‘We moeten naar Antwerpen.’
Het klonk als een besluit.
Adjudant Kamphuis stormde de grote recherchekamer binnen en stevende direct op De Cock af. In een nonchalant gebaar liet hij een telex op het bureau dwarrelen.
‘Feitelijk had Buitendam jou deze opdracht moeten geven,’ sprak hij verontschuldigend. ‘Maar de commissaris is een paar dagen met verlof.’
De grijze speurder blikte omhoog.
‘Kan dat?’
‘Wat?’
‘De commissaris met verlof. Ik dacht dat zo’n man hier geen dag gemist kon worden.’ Het klonk spottend.
Kamphuis grinnikte wat zoetzuur. ‘Daarom geef ik jou die opdracht.’
‘Wat voor een opdracht?’
De adjudant wees naar het neergedwarrelde telexbericht.
‘Het bijwonen van een begrafenis.’
De Cock trok een vies gezicht.
‘Kun je geen ander koppeltje rechercheurs voor dat karweitje vinden. Vledder en ik zitten nog met de naweeën van zo’n akkefietje.’
‘Het bijwonen van een begrafenis?’
‘Precies.’
Kamphuis knikte bedaard. ‘Zie je… jullie hebben ervaring.’ Hij draaide zich om en beende weg.