Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Vidu do, Švejk, ke helpis al vi kiel merdo turni vin al la pli supera instanco. Se mi volus, mi povis kaŭzi problemojn al vi ambaŭ.”

“Sinjoro kaporalo,” ekparolis la unujara volontulo, “parolĵeti merdojn estas pli malpli fidinda argumentado, sed inteligenta homo ne uzas tiajn vortojn, se li estas ekscitita aŭ se li volas iun vortataki. Krom tio tiu via ridinda minaco, ke vi povis kaŭzi problemojn al ni ambaŭ. Kial, ĉe ĉiuj diabloj, vi tion ne faris, se vi havis al tio la okazon? En tio certe manifestiĝas via ega mensa matureco kaj neordinara delikateco.”

“Mi havas da tio jam sufiĉe!” eksaltis la kaporalo. “Mi povas alkonduki vin ambaŭ en malliberejon!”

“Kaj pro kio, kolombeto?” senkulpe demandis la unujara volontulo.

“Tio estas mia afero,” kuraĝigis sin la kaporalo.

“Via afero,” diris la unujara volontulo kun rideto, “via kaj nia. Kiel en la kartludo ‘mia onklino — via onklino’. Mi preferus diri, ke efikis sur vin la mencio pri tio, ke vi iros al raporto, kaj tial vi komencas nin alkriegi, kompreneble ke per neofica procedo.”

“Vi estas arogantuloj,” respondis la kaporalo, kolektante la lastan kuraĝon mieni terure.

“Ion mi al vi diros, sinjoro kaporalo,” rimarkis Švejk; “mi estas jam hardita soldato, mi servis antaŭ la milito kaj iaj insultoj neniam valoras la sekvojn. Kiam mi tiam antaŭ jaroj soldatis, mi memoras, ke ĉe nia kompanio estis certa soldulo Schreiter. Li servis por supo; kiel kaporalo li povis jam antaŭlonge iri hejmen, sed, kiel oni diras, li havis muŝon en la cerbo. Tiu homo nin soldatojn ĉikanis, li gluiĝis al ni kiel merdo al ĉemizo, unu afero al li ne plaĉis, la alia laŭdire kontraŭis ĉiujn preskribojn, li tiranis nin kiel li povis kaj diris al ni: ‘Vi estas ne soldatoj, sed fruktogardistoj.’ Min tio unu tagon kolerigis kaj mi iris al kompania raporto. ‘Kion vi volas?’ diras kapitano. ‘Obee mi raportas, sinjoro kapitano, ke mi havas plendon kontraŭ nia sinjoro adjutanto Schreiter: ni estas ja imperiestraj soldatoj kaj ne fruktogardistoj. Ni servas al sinjoro imperiestro, sed ne gardas fruktarbojn.’

‘Zorgu, insekto,’ respondis al mi la kapitano, ‘ke mi vin jam ne vidu.’ Kaj mi al tio, ke mi obee petas sendi min al bataliona raporto.

Kiam mi klarigis tion al subkolonelo ĉe bataliona raporto, ke ni estas ne fruktogardistoj, sed imperiestraj soldatoj, la subkolonelo igis min malliberigi por du tagoj, sed mi petis, ke oni min transloku al regimenta raporto. Ĉe la regimenta raporto sinjoro kolonelo post mia klarigo min alkriegis, ke mi estas idioto, ke mi iru al ĉiuj diabloj. Mi al tio: ‘Obee mi raportas, sinjoro kolonelo, ke mi estu sendita al brigada raporto.’ Tion li ektimis, tuj igis alvoki en la kancelarion nian soldulon Schreiter kaj tiu antaŭ ĉiuj oficiroj devis pardonpeti min pro la vorto ‘fruktogardisto’. Poste li kuratingis min sur la korto kaj anoncis al mi, ke ekde la hodiaŭo li min ne insultos, sed ke li alkondukos min en garnizonan malliberejon. De tiu tempo mi tre atentis ĉiun mian paŝon, sed mi misatentis min. Mi gardostaris ĉe magazeno kaj tie ĉiu gardostaranto ĉiam ion skribis sur muron. Li aŭ desegnis tie virinan seksorganon aŭ skribis ian verseton. Mi ne povis ion rememori kaj tiel pro enuo mi subskribis min sur muro sub surskribon: ‘La soldulo Schreiter estas hufulo’. Kaj tia kanajla soldulo tion tuj denuncis, ĉar li flarsekvis min kiel rabia hundo. Super tiu surskribo malfeliĉe estis la alia: ‘Ni ne iros al la fronto, fekas sur ĝin ja sen honto’, kaj tio estis en la jaro 1912, kiam prepariĝis marŝo en Serbion kaŭze de la afero de tiu konsulo Procházka[191]. Oni do sendis min tuj al landa juĝejo en Terezín. Sinjoroj de la soldata juĝejo eble dekkvinfoje fotografis la magazenan muron kun tiuj surskriboj kaj mia subskribo, dekfoje ordonis al mi skribi por esplori mian skribmanieron: ‘Ni ne iros al la fronto, fekas sur ĝin ja sen honto’, dekkvinfoje mi devis antaŭ ili skribi ‘La soldulo Schreiter estas hufulo’ kaj fine alveturis grafologo kaj igis al mi skribi: ‘Estis la 29an de julio 1897, kiam Dvór Králové nad Labem ekkonis terurojn de kruda kaj superbordiĝinta Elbo.’ ‘Tio ankoraŭ ne sufiĉas,’ diris la enketa juĝisto, ‘nin interesas tiu fekado. Diktu al li ion, kie estas multe da literoj s kaj r.’ Oni do al mi diktis: ‘serbo, trabokonstruaĵo, skabio, mizero, kerubo, rubeno, kanajlaro.’ Tiu juĝeja grafologo estis el tio jam tute konfuzita, senĉese turnis la rigardon malantaŭen, kie staris soldato kun bajoneto, kaj fine diris, ke oni devas sendi tion en Vienon, ke mi skribu al li trifoje sinsekve: ‘Ankaŭ la suno komencas brulradii, varmego estas eminenta.’ Oni ekspedis la tutan materialon en Vienon kaj fine el tio rezultis, ke koncerne la surskribojn, tiujn ke ne skribis mia mano, la subskribo ke estas mia, kion mi konfesis, kaj ke oni kondamnas min pro tio al sessemajna malliberigo, ĉar mi subskribis min, kiam mi gardostaris kaj ne povis laŭdire gardi dum tiu tempo, kiam mi skribis mian nomon sur la muro.”