Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
La ĉefkurato el tiu postdiboĉa apatio post la hieraŭo ricevis atakon de demokrateco, elpoŝigis cigaredon kaj enmanigis ĝin al Švejk: “Fumu kaj suĉu!”
“Vi iros laŭdire miakulpe al raporto,” li turnis sin al la kaporalo. “Timu nenion, mi savos vin el tio, okazos al vi nenio.”
“Kaj vin,” li diris al Švejk, “mi prenos kun mi. Ĉe mi vi vivos kiel en kuseneto.”
Nun li ricevis novan atakon de grandanimeco kaj asertis, ke li faros bone al ĉiuj, ke al la unujara volontulo li aĉetos ĉokoladon, al la viroj el la eskorto rumon, ke la kaporalon li igos transloki al trupo de fotografistoj ĉe stabo de la sepa infanteria divizio, ke li ĉiujn liberigos kaj neniam ilin forgesos.
Li komencis disdonadi cigaredojn el sia aktujo al ĉiuj, ne nur al Švejk, kaj proklamis, ke al la malliberigitoj li permesas fumi, ke li klopodos, ke al ĉiuj oni mildigu la punon kaj ili denove revenu en normalan soldatan vivon.
“Mi ne volas,” li diris, “ke vi rememoru min malbone. Mi havas multe da konatoj kaj kun mi vi ne perdiĝos. Vi impresas min ĉiuflanke kiel honestaj homoj, kiujn sinjoro dio amas. Se vi pekis, vi pro tio pentofaras kaj mi vidas, ke vi ĝoje kaj volonte toleras, kion sendis sur vin dio.”
“Surbaze de kio oni vin punis?” li turnis sin al Švejk.
“Dio sendis sur min punon,” respondis Švejk pie, “pere de regimenta raporto, sinjoro ĉefkurato, pro mia ne proprakulpa malfrua alveno al la regimento.”
“Dio estas pleje mizerikorda kaj justa,” solene diris la ĉefkurato, “li scias, kiun puni, ĉar per tio li montras nur sian providencon kaj ĉiopovon. Kaj kial sidas vi, unujara volontulo?”
“Pro tio,” respondis la unujara volontulo, “ke la mizerikorda dio bonvolis sendi sur min reŭmatismon kaj mi fieriĝis. Post la punfiniĝo mi estos sendita en kuirejon.”
“Kion dio faras, bone li faras,” diris la pastro entuziasme, aŭdante pri kuirejo, “bonkonduta homo ankaŭ tie povas fari karieron. Ĝuste en kuirejojn necesus transloki inteligentajn homojn cele de kombinaĵoj, ĉar ne gravas, kiel oni kuiras, sed kun kia amo oni tion kunmetas, aranĝas kaj tiel plu. Prenu ekzemple saŭcojn. Se cepan saŭcon preparas inteligenta homo, li prenas ĉiujn specojn de legomo kaj stufas ilin sur butero, poste li aldonas spicaĵojn, pipron, pimenton, iom da muskato, zingibro, sed ordinara neklera kuiristo lasas kuiri cepon en akvo kaj en tion ĵetas farunon, ĝisnigre rostitan sur sebo. Vin mi vere plej volonte vidus ie en oficira kuirejo. Homo sen inteligenteco povas ekzisti en iu ordinara okupo kaj en la vivo, sed en kuirejo tio evidentas. Hieraŭ vespere en oficira kazino en Budějovice oni prezentis al ni interalie renojn preparitajn sur madejro. Kiu ilin preparis, al tiu dio pardonu ĉiujn pekojn, tio estis senduba inteligentulo, kaj vere, en kuirejo de tiea oficira manĝejo estas instruisto el Skuteč. Kaj la samajn renojn sur madejro mi manĝis en oficira manĝejo de la sesdekkvara milicia regimento. Oni preparis ilin sur kumino, kiel oni stufas ilin en ordinara gastejo sur pipro. Kaj kiu ilin preparis, kio estis tiu kuiristo en civila vivo? Nutristo de brutaro en grandbieno.”
La ĉefkurato silentiĝis kaj poste kondukis la parolon al la problemo de kuirarto en la Malnova kaj Nova Testamentoj, kiam ĝuste en tiuj tempoj oni tre zorgis pri aranĝo de bongustaj manĝoj post diservoj kaj aliaj ekleziaj solenaĵoj. Poste li admonis ĉiujn ion kanti, al kio Švejk komencis kiel ĉiam malfeliĉe: “De la urb‘ Hodonín jam Marina iras, kun barel’ da vino pastro ŝin postiras.”
Sed la ĉefkurato ne ekkoleris.
“Havi ĉi tie almenaŭ iom da rumo, ne devus esti barelo da vino,” li diris, ridetante en absolute amika humoro, “kaj tiun Marinan ni ankaŭ povus malhavi, tio nur logas al peko.”
La kaporalo atente ekpalpis en sian mantelon kaj eltiris de tie platan botelon kun rumo.
“Obee mi raportas, sinjoro ĉefkurato,” li ekparolis mallaŭte, ke vidiĝis, kian oferon li faras al si mem, “se vi eble ne ofendiĝus…”
“Mi ne ofendiĝos, knabo,” respondis la pastro per serena kaj ĝoja voĉo, “mi trinkos je nia feliĉa vojaĝo.”
“Jesuo Maria,” ekĝemis por si la kaporalo, vidante, ke post profunda gluto malaperis el la botelo duono de ĝia enhavo.
“Vi, ulo,” diris la ĉefkurato, ridetante kaj signifoplene palpebrumante al la unujara volontulo, “al ĉio vi ankoraŭ sakras. Sinjoro dio devas vin puni.”
La pastro denove klinis la platan botelon al la gorĝo, kaj enmanigante ĝin al Švejk, komandante ordonis: “Fintrinku tion!”
“Soldatservo estas soldatservo,” diris Švejk bonanime al la kaporalo, redonante al li malplenan botelon, kion tiu konfirmis per stranga ekbrilo en la okuloj, kiu povas aperi nur ĉe frenezeta homo.
“Kaj nun mi ankoraŭ iom dormetos,” diris la ĉefkurato, “kaj mi deziras, ke vi veku min tuj, kiam ni alveturos Vienon.”
“Kaj vi,” li turnis sin al Švejk, “vi iros en kuirejon de nia manĝejo, prenos manĝilaron kaj alportos al mi tagmanĝon. Diru, ke tio estas por sinjoro ĉefkurato Lacina. Zorgu ricevi duoblan porcion. Se estos knedlikoj, ne prenu tiujn tranĉitajn de la rando, per tio oni nur malgajnas. Poste alportu al mi el la kuirejo botelon da vino kaj kunprenu gamelon, por ke oni verŝu al vi tien rumon.”
La pastro Lacina palpserĉis en poŝoj.
“Aŭdu,” li diris al la kaporalo, “mi ne havas poŝmonon, pruntu al mi florenon. — Do, jen vi havas! Kia estas via nomo?
Švejk?
Jen vi havas, Švejk, florenon trinkmone. Sinjoro kaporalo, pruntu al mi ankoraŭ unu florenon. — Vidu do, Švejk, la alian florenon vi ricevos, se vi ĉion prizorgos en ordo. — Krom tio ankoraŭ, ke oni donu al vi por mi cigaredojn kaj cigarojn. Se oni disdonos ĉokoladon, kaptu tie duoblan porcion, kaj se konservaĵojn, zorgu ricevi fumaĵitan langon aŭ anserajn hepatojn. Se estos havebla ementala fromaĝo, atentu, ke oni ne donu al vi porcion de la rando, kaj se hungara salamo, ne de la pinto, sed mezan parton, ke ĝi estu knedmola.”
La ĉefkurato streĉis sin sur la benko kaj post momento ekdormis.
“Mi opinias,” diris la unujara volontulo al la kaporalo ĉe ronkado de la pastro, “ke vi estas plene kontenta pri nia trovito. Tiu en la mondo ne perdiĝos.”
“Kiel oni diras, oni jam prenis lin de mamo, sinjoro kaporalo,” ekparolis Švejk, “li suĉas jam el botelo.”
La kaporalo momenton luktis kontraŭ si mem, subite perdis ĉian servilecon kaj senkompate proklamis: “Li kondutas ege hejmece.”
“Per tiu poŝmono, kiun li ne havas, li memorigas min pri masonisto Mlíčko el Dejvice,” aldonis Švejk, “tiu ankaŭ tiel longe ne havis poŝmonon, ĝis li dronis en ŝuldoj kaj estis malliberigita pro trompo. Li fordiboĉis grandajn sumojn kaj ne havis poŝmonon.”
“Antaŭ la milito,” ekparolis viro el la eskorto, “kapitano de la sepdekkvina regimento fordrinkis la tutan regimentan kason, devis forlasi la armeon kaj nun li denove estas kapitano, kaj adjutanto, kiu prirabis la armeon je drapo por distingiloj, temis pri pli ol dudek rulaĵoj, estas nun staba adjutanto, kaj en Serbio oni antaŭ nelonge pafekzekutis infanterianon, ĉar li formanĝis je unu fojo sian konservaĵon, kiun li ricevis por tri tagoj.”
“Tio nin ne tuŝas,” proklamis la kaporalo, “sed tio estas vero, ke pruntepreni al si du florenojn de malriĉa kaporalo kiel trinkmonon…”
“Jen vi havas tiun florenon,” diris Švejk, “mi ne volas riĉiĝi je via konto. Kaj se li donos al mi ankoraŭ la alian florenon, mi redonos ĝin al vi ankaŭ, por ke vi ne ploru. Tio devas vin ĝojigi, se iu via soldata superulo prunteprenas de vi monon por siaj elspezoj. Vi estas ega egoisto. Ĉi tie temas pri du mizeraj florenoj, kaj mi ŝatus vin vidi, se vi devus oferi la vivon por via soldata superulo, kiu kuŝus vundita ie ĉe malamika linio, vi devus lin savi kaj forporti en la manoj kaj oni pafus kontraŭ vi per ŝrapneloj kaj ĉio ebla.”