Круглы год. Хоку беларускiх паэтаў
- Автор: Орлов Владимир Алексеевич, Танк Максим
- Год: 1996
- Язык: белорусский
- Год: Літаратура
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Круглы год. Хоку беларускiх паэтаў». Краткое содержание книги:
Існуе безліч паэтычных формаў, і кожным разам паэт выбірае адну-адзіную, каб менавіта ў яе пераліць уласныя пачуцьці. І можна ўявіць, як нячаста некалькі розных паэтаў абіраюць падобную форму і працуюць у ёй. Для эўрапейцаў традыцыйна абранымі былі трыялеты, актавы, санэты, але ў дадзеным выпадку мы прадстаўляем зборнік хоку.
Хоку — трохрадкоўе, якое бярэ выток у японскім вершаскладаньні. Разам з рубаі і танка хоку — гэта прыклад усходняй вершаванай мініятуры. Хоку пісалі вялікія старажытныя японскія паэты Басё, Бусон, Іса. У ХХ ст. гэтай мініятураю захапляліся Сікі, Кёсі, Дакоцу… Папулярнасьць хоку выйшла за межы Японіі, трохрадкоўі пішуцца ва ўсім сьвеце.
А зборнік з хоку беларускіх паэтаў — невялікі востраў у плыні сучасных нязьменных зьменаў.
Хоку — трохрадкоўе, якое бярэ выток у японскім вершаскладаньні. Разам з рубаі і танка хоку — гэта прыклад усходняй вершаванай мініятуры. Хоку пісалі вялікія старажытныя японскія паэты Басё, Бусон, Іса. У ХХ ст. гэтай мініятураю захапляліся Сікі, Кёсі, Дакоцу… Папулярнасьць хоку выйшла за межы Японіі, трохрадкоўі пішуцца ва ўсім сьвеце.
А зборнік з хоку беларускіх паэтаў — невялікі востраў у плыні сучасных нязьменных зьменаў.
Перейти на страницу:
* * *
Джаз разгойдвае
карабельны рэстаран…
Ці наадварот?
* * *
Кураць і танчаць
маладзіцы п'яныя.
Весела глядзець.
* * *
Цёмная поўня
шэпты кляновых шатаў
слухае ў цемры.
* * *
Прытаіліся,
як пачвары марскія,
на пяску карчы.
* * *
Вугаль на зубах,
печанае бульбы смак,
салёны дымок.
* * *
Залаты агонь,
моўчкі з братам сядзелі,
блакітны попел.
* * *
Гудзеньне мора.
Моцны, пякучы вецер.
Чорная вада.
* * *
Бездапаможны
матылёк на шыбе
шукае выйсьце.
* * *
Дзьверы на гаўбец
адчыніў, а мой сябра,
месяц, не прыйшоў.
* * *
Гарадзкая ноч,
шчыльная гарачыня,
кропелькі зорак.
* * *
Не памылюся —
назваўшы запальнічку
любімай кветкай.
* * *
Ціхі шум машын.
Ноч. Гадзіньнік. Я і ты.
Цёпла. Споры дождж.
* * *
Патушы сьвятло,
чуеш — бьецца-бьецца ў шкло
шэры матылёк.
* * *
Срэбная хмара
стала побач з поўняю,
вецер стаміўся.
* * *
Шчупака сасьніў.
Не, не жывога, на —
маляванага.
* * *
Прачынаюся,
пью халодную ваду
і засынаю.
* * *
У сінім садзе
цяжарная жанчына
сьпелы яблык есьць.
* * *
Халодны вецер,
празрыстае паветра,
аголены сад.
* * *
Сьліва на стале,
побач востры нож ляжыць;
зараз сьліву зьем.
* * *
Дворнік пад вакном,
ён мяце-мяце асфальт,
ён бліжэй-бліжэй.
* * *
Як непрыемна
вільготную адзежу
раніцай надзець.
* * *
Гуляю з дачкой
пад жоўтымі ліпамі
старога сквэра.
* * *
Ральля, груганы,
гара пад нізкім небам,
салодкі вецер.
* * *
Аса на шыбе —
дзынкнае пажаданьне
вярнуць свабоду.
* * *
Ляснула шыба,
шкло блішчыць на падлозе,
стаю басанож.
* * *
Чырвань рабіны
ў зеляніне дваровай,
вось спаткаў восень.
* * *
Вербы па рацэ
пасылаюць у нябыт
сумныя лісты.
* * *
Туманны ранак,
над сівою рэчкаю
лунаюць кірлі.
* * *
Сонны смоўж паўзе
па падасінавіку
маладзенькаму.
* * *
Чародка сітавак
пабудзіла ціўканьнем
навакольны лес.
* * *
Шэрая зямля,
скача жвавы верабей,
жоўтая трава.
* * *
Падасінавік —
згубленая шапачка
чорнага дзятла.
* * *
Дзеці зьбіраюць
каштаны на асфальце,
халодны ветрык.
* * *
Дзіця ў касьцёле
слухае арган. Вітраж
чырвоны зьзяе.
* * *
У Койданаве
сады спавівае дым —
паляць бульбоўнік.
* * *
Лёгенькі лісток
да мяне ляціць-ляціць
шэрым матыльком.
* * *
Жоўтыя ліпы,
знаёмая вуліца,
чужыя людзі.
* * *
Сіні кіпарыс,
калі паглядзець праз дождж,
робіцца вышэй.
* * *
Праз кастрычнік
іду пад каштанамі
і па каштанах.
Перейти на страницу: