Vaterland [Fatherland - pl]

— Oczywiście, że nie. — Krebs zrobił kolejną notatkę. — Oberstgruppenführer nie pokazuje swoich papierów nikomu, nawet nam. Gdzie jest Maguire?

— Skąd mam wiedzieć?

— Musisz wiedzieć, ponieważ zabrałeś ją z Adolf Hitler Platz po wczorajszej strzelaninie.

— To nie byłem ja, Krebs.

— To byłeś ty, March. Potem pojechałeś do kostnicy i przeszukałeś rzeczy zdrajcy Luthera: wiemy o tym od doktora Eislera.

— Nie wiedziałem, że to są rzeczy Luthera. Byłem przekonany, że należą do mężczyzny o nazwisku Stark, którego zastrzelono, gdy znajdował się w odległości pięciu metrów od Maguire. Ciekawiło mnie oczywiście, co miał przy sobie, ponieważ interesowałem się Amerykanką. Poza tym, jeśli sobie dobrze przypominasz, to właśnie wy pokazaliście mi w piątek w nocy to, co pozostało z Luthera. Kto go zastrzelił, jeśli wolno spytać?

— Nie twoja sprawa. Co spodziewałeś się znaleźć w kostnicy?

— Mnóstwo rzeczy.

— Co? Konkretniej

— Pchły. Pluskwy. Ślady wysypki od zawszonego ubrania. Sturmbannführer rzucił na stół ołówek i skrzyżował ramiona.

— Niegłupi z ciebie facet, March. Ciesz się, że przynajmniej to gotowi jesteśmy ci przyznać. Myślisz, że cackalibyśmy się z tobą w ten sposób, gdybyś był jakimś durnym ciołkiem w rodzaju twojego przyjaciela, Maxa Jaegera? Założę się, że mógłbyś nas wodzić za nos całymi godzinami. Ale my nie mamy tyle czasu i jesteśmy mądrzejsi, niż myślisz. — Poprzesuwał na biurku papiery, uśmiechnął się z afektacją i wyciągnął asa, którego przez cały czas trzymał w rękawie.- Gdzie jest torba, którą odebrałeś z lotniska?

March spojrzał mu prosto w oczy. Wiedzieli wszystko.

— Jaka torba?

— Torba podobna do lekarskiego nesesera. Torba, która nie waży zbyt wiele, ale może zawierać jakieś papiery. Torba, którą Friedman dał ci na lotnisku i w sprawie której zadzwonił do nas pół godziny później. Zaraz po powrocie do swego gabinetu znalazł na biurku teleks z Prinz-Albrecht Strasse: był w nim wyraźny zakaz wypuszczania cię z kraju. Kiedy go zobaczył, uznał jako prawdziwy patriota, że lepiej będzie, jeśli powiadomi nas o twojej wizycie.

— Friedman! — prychnął z pogardą March. — Prawdziwy patriota? Dałeś się nabrać, Krebs. Facet kombinuje coś na własną rękę.

Gestapowiec westchnął. Wstał, obszedł stół i stanął za Marchem, opierając obie dłonie na oparciu krzesła.

— Kiedy to się skończy, March, chętnie poznam cię bliżej. Naprawdę. Zakładając, że zostanie z ciebie coś, co można będzie poznać. Dlaczego ktoś taki jak ty zszedł na złą drogę? Interesuje mnie to z technicznego punktu widzenia. Żeby uchronić przed tym innych.

— Twoje oddanie sprawie samodoskonalenia jest godne pochwały.

— Znowu zaczynasz? To problem postawy. Sytuacja w Niemczech zmienia się… zmienia się od środka… i ty, March, mógłbyś się w to włączyć. Sam Reichsführer osobiście interesuje się młodym pokoleniem: słucha naszych opinii, awansuje nas. Wierzy w konieczność przebudowy, większego otwarcia na świat, w to, że trzeba rozmawiać z Amerykanami. Czas ludzi podobnych do Odila Globocnika powoli mija. -

Krebs nachylił się do ucha Xaviera. — Wiesz, dlaczego Globus cię nie lubi? — zapytał szeptem.

— Oświeć mnie.

— Bo robisz z niego durnia. W jego kodeksie to największa obraza. Pomóż mi, a ja cię przed nim obronię. — Sturmbannführer wyprostował się. — Gdzie jest ta kobieta? — podjął normalnym głosem. — Jakie informacje chciał jej przekazać Luther? Gdzie jest jego torba?

Trzy te same powtarzane bez końca pytania.