Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

5

Po ciasnocie kwater piętro niżej, apartament Ypsira wydał mu się ogromny. Skoro bardzo rzadko odwiedzał on Boojum, miejsce to wiele o nim mówiło. Pomyślał sobie, że Ypsir musi mieć podobne kwatery na każdym cholernym księżycu.

Wszedł do głównego holu, a stamtąd do pokoju, z którego dobiegały odgłosy rozmów. Byli tam wszyscy, dawni i nowi; a tych, których nie spotkał osobiście, rozpoznał natychmiast. Wysoki, dystyngowany mężczyzna o śnieżnobiałych włosach to książę Kobe, nowy Władca Lilith. Postawny, muskularny, przystojny mężczyzna to Laroo w swoim ciele robota, ciele, którego z tej odległości nie potrafiłby odróżnić od normalnego ciała ludzkiego. Był tam również Morah, reprezentujący czasowo Charona. Zamierzał spytać go przy okazji, co stało się z jego uroczą skrytobójczy — nią. A po przeciwległej stronie pokoju słychać było śmiech i dowcipy dystyngowanego dżentelmena ze światów cywilizowanych, z grzywą absurdalnie płomiennorudych włosów i z takimiż wąsami, ubranego w głęboką czerń i złoto. To niewątpliwie musiał być Talant Ypsir.

Wokół krążyły cztery skąpo odziane, młode kobiety, niezwykle piękne i pełne seksapilu, roznoszące hors d'oeuvres, napełniające kieliszki, podające ogień palącemu cygara z Lilith Kobemu, uśmiechnięte i zachwycone. Rozrywkowe Dziewczęta z radością wypełniające swoje zawodowe obowiązki. Zastanawiał się, czy zawsze tu są i czekają na ową niezmiernie rzadką okazję, kiedy pojawi się ich pan, czy też są częścią jego podróżującego dworu.

Ypsir dostrzegł go, uśmiechnął się typowym dla polityka uśmiechem i ruszył ku niemu z wyciągniętą dłonią.

— Proszę, proszę! Oto człowiek, który zamierza uratować wszechświat. — Jego sposób bycia był żartobliwy, ale nie sarkastyczny, jednak charakterystyczny dla osoby publicznej. Odwieczny, całujący małe dzieci polityk — hipokryta, oszust świadom, że wszystko ma pod całkowitą kontrolą. Strzelił palcami i natychmiast pojawiła się Rozrywkowa Dziewczyna, gotowa z ochotą wypełnić każdy jego rozkaz.

— Podaj panu… Carrollowi, jak sądzę?… kieliszek homau i tacę z tymi maleńkimi kiełbaskami nadziewanymi serem.

Dziewczyna już po chwili przyniosła, co jej polecono. Pociągnął łyk słodkiego aperitifu i spróbował małą kiełbaskę na wykałaczce. Aperitif był nieco za słodki jak na jego gust. Rozpoznał w nim mieszankę owoców charonejskich i alkoholu, ale zakąska była smaczna.

Rozmawiał z Ypsirem przez kilka chwil na tematy obojętne i stwierdził, że rozmowa ta nie sprawiła mu szczególnej przykrości. Naturalnie, odczuwał oburzenie i żywą nienawiść, ale miał nad tymi uczuciami pełną kontrolę. Wątpił, czy kiedykolwiek wcześniej spotkał kogoś równie zepsutego i złego, a zdarzyło mu się przecież nieraz wytropić i schwytać jakiegoś bardzo nieprzyjemnego i odrażającego typa, a często zmuszony był w towarzystwie takowego drania spożyć posiłek i tym samym narazić się na konfrontację z jego dziwacznym stylem życia i systemem wartości.

Zdawał sobie sprawę z tego, że wszyscy mężczyźni w tym salonie poza nim samym należą do takiej właśnie kategorii. Laroo był szefem przestępców na tuzinie różnych światów, Morah zarządzał działem badawczo — naukowym bractwa kryminalistów, działem tworzącym takie programy, przy których Rozrywkowe Dziewczęta wydawały się niewinną zabawą. Kobe w młodości był ekspertem od robotyki i skomputeryzowanych systemów zabezpieczających i zrabował osobiście więcej dzieł wielkich mistrzów z przeróżnych niezdobytych fortec (za takie przynajmniej je uważano) niż jakikolwiek inny żyjący człowiek. Mimo wszystko miał dziwne uczucie wspólnoty z tą trójką, której kariery oparte były na pogardzie dla tych samych wartości, którymi on sam teraz pogardzał. Wszyscy oni mieli przynajmniej dość zdrowego rozsądku, by żyć w świecie realnym.

Spośród nich wszystkich jedynie Ypsir miał nadzieję, że nie uda mu się zapobiec nadchodzącej wojnie. Dumonia mocno podkreślał ten fakt. Ypsir uważał zniszczenie Konfederacji, a być może całej ludzkości spoza samego Rombu Wardena, za wielce pożądane. Był przekonany, że on i jego harem przeżyją i tylko to się dla niego liczyło. Nie uważał Altavaryjczyków za szczególne zagrożenie, skoro nie wtrącali się oni w jego sprawy ani nie zagrażali niczemu, co uważał za ważne. W rzeczywistości bowiem dla Ypsira ta obca rasa była jedynie jeszcze jednym narzędziem w walce z własnymi wrogami.