Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

Ксёндз злез, падаўся ў бок пакояў. Там ледзь яго пазналі — ў гэткім быў настроі І новай форме. Сумны у любую пору, Панурысты, ўзняў сёння галаву угору І з мінай яснаю і рук шырокім махам, Перш чым загаварыў, смяяўся: «Ха-ха, ха-ха! Вітаю, ха-ха-ха! вітаю! вось прыгожа, Панове афіцэры! Хто ўдзень толькі можа Хадзіць на ўлоў, а вы і ўночы! А звярыну Я бачыў. Скубці шляхту! драць з яе лупіну! Кілзайце брыкуноў, вучыце іх парадку! Віншую, пан Маёр, што ты схапіў Графятка. О, гэта тлусцячок, багач, з арыстакратаў, Не выпускай яго без сотняў трох дукатаў, А ўзяўшы, дай хоць грош манастыру ў падмогу, Бо й за тваё збаўленне я малюся Богу! На сан мой! мне не абыякі вашы душы! І штабс-афіцароў хапае смерць за вушы! Праўдзіва Бака піша — ў смерці многа працы: Бярэ ў палацы і ў палотны б’е ахвотна, І па сукне не раз шчаўкне, ды і ў мундзіры, Так, як у каптуры, ахвотна робіць дзіры. Матуля-смерць, казаў наш Бака, як цыбуля, Слязою блісне, калі сцісне, і у люлі Дзіця бярэ, і малайчыну ў часе гуляў! Ах, ах! жывём, а заўтра, можа, загніёмся. Ўсяго ў нас, пан Маёр, што пад’ямо, нап’ёмся! Як, пан Суддзя, ці не пара падмацавацца? Сядаю сам і ўсіх прашу не адмаўляцца. Як, пан Маёр, пан Капітан? Закажам зразы? Як думаеце? Мо і пуншыку з паўвазы?»