Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Не, — адказаў Гары. — Проста жадалі цябе пабачыць.
— Мы па табе нудзіліся! — дрыготкім голасам выклікнула Герміёна.
— Нудзіліся, значыць? — чмыхнуў Хагрыд. — А-а… Так-так.
Ён тупаў па халупе, заварваючы гарбату ў велізарным медным імбрычку, і ўвесь час нешта бубніў сабе пад нос. Потым нарэшце кінуў на стол тры вялікія, нібы вёдры, кружкі з гарбатай колеру чырвонага дрэва і талерку з каменнымі кексамі. Гары так прагаладаўся, што ўзрадаваўся і гэтаму, і імгненна схапіў адзін кекс. Хагрыд сеў за стол і прыняўся чысціць бульбу з такой лютасцю, як быццам няшчасныя клубні чымсці жорстка яму дапяклі.
— Хагрыд, — нясмела загаварыла Герміёна, — мы ж праўда жадалі працягваць заняткі…
Хагрыд яшчэ раз гучна чмыхнуў. Гары здалося, што на бульбу звалілася некалькі казюлек, і ён унутрана пацешыўся, што яны не застаюцца да вячэры.
— Сапраўды! — запэўніла Герміёна. — Але гэта ну проста ніяк не ўпісваецца ў расклад!
— Ага, вядома, — упарта сказаў Хагрыд.
Тут нешта дзіўна хлюпнула, і ўсе азірнуліся. Герміёна ціха завішчала, а Рон ускочыў і хутка абабег стол, далей ад вялікай бочкі, якая стаяла ў куце. Спачатку яны яе не заўважылі, а яна была да баккоў поўная слізкіх белых лічынак футавай даўжыні.
— Што гэта, Хагрыд? — Гары, хаваючы агіду, адлюстраваў цікавасць, але ўсё жа адклаў каменны кекс у бок.
— Звычайныя гіганцкія лічынкі, — буркнуў Хагрыд.
— А вырастуць з іх…? — небяспечна спытаў Рон.
— Не вырастуць яны, — праварчаў Хагрыд, — я імі Арагога кармлю, — і нечакана выліўся рыданнямі.
— Хагрыд! — выклікнула Герміёна. Яна ўскочыла, кінулася да яго па доўгім боку стала, каб не падыходзіць да бочкі, і абняла волата за плечы, якія ўздрыгвалі. — Ц чым справа?
— Справа… у… ім, — Хагрыд, сутаргава заглытваючы, абціраў фартухам слёзы, якія струменіліся з яго вачэй, падобных на двух вялікіх жукоў. — У… Арагоге… Ён, здаецца, памірае… захварэў летам і не папраўляецца… не ведаю, што са мною будзе, калі… калі ён… мы з ім усё жыццё…
Герміёна разгублена пляскала Хагрыда па плячу і відавочна не ведала, што сказаць. Гары выдатна яе разумеў. Бо іх велічэзны прыяцель суцэль здольны падарыць дзіцяню дракона плюшавага мішку, самазабыўна буркаваць над жахлівымі скарпіёнамі са страшнымі джаламі, клапатліва выхоўваць дзікуна-гіганта… А зараз гаворка ішла пра, мабыць, самую безразважную прыхільнасць Хагрыда: велізарнага павука Арагогу, які жыве ў Забароненым Лесе і можа размаўляць, ад якога Гары з Ронам цудам выратаваліся чатыры гады таму.
— А мы… можам чымсьці дапамагчы? — спытала Герміёна, не звяртаючы ўвагі на тое, што Рон адчайна грымаснічае і трасе галавой.
— Наўрад ці, Герміёна, — адказаў Хагрыд, душачыся і спрабуючы суняць слёзы. — Разумееш, яго племя… сям’я Арагога… як ён захварэў… сталі такія дзіўныя… неспакойныя нейкія…
— Ага, мы заўважылі, — напаўголасу прабурчаў Рон.
— … так што цяпер нікому з чужых да іх лепш не падыходзіць, толькі мне, — скончыў Хагрыд, гучна высмаркаўся ў фартух і падняў вочы. — Але ўсё роўна дзякуй, Герміёна… Гэта так многа для мяне значыць…
Пасля гэтага становішча істотна разрадзілася: хоць ні Гары, ні Рон не выявілі гатовасці выкормліваць гіганцкімі лічынкамі смяротна небяспечную істоту, Хагрыд, тым не менш, вырашыў, што яны таксама прапаноўваюць сваю дапамогу, і зноў стаў самім сабой.
— Я так і ведаў, што вам мяне ў расклад не ўціснуць, — буркліва прагаварыў ён, наліваючы рабятам яшчэ гарбату. — Нават калі вам усім даць вяртальнікі часу…
— Нічога бы не выйшла, — сказала Герміёна. — Мы жа разбілі ўвесь міністэрскі запас. Пра гэта пісалі ў “Штодзённым Прароку”.
— Тады добра, — адклікнуўся Хагрыд. —У вас бы ніяк не атрымалася… Прашу прабачэння, што быў… ну, вы разумееце… проста хвалююся за Арагога… а яшчэ падумаў, можа, прафесар Граблі-Плэнк лепеш…
Тут усе трое катэгарычна і абсалютна хлусліва заявілі, што прафесар Граблі-Плэнк, якая некалькі разоў замяняла Хагрыда, самы агідны настаўнік. У выніку, калі Гары, Рон і Герміёна сыходзілі, Хагрыд быў ужо зусім вясёлы. Як толькі дзверы зачыніліся і рабяты паспешліва пайшлі па цёмным пустынным двары, Гары абвясціў:
— Паміраю з голаду — Ён ледзь не зламаў аб кекс карэнны зуб і адразу раздумаўся яго есці. — А ў мяне яшчэ сёння Снэйп са спагнаннем, на вячэру зусім мала часу…
Увайшоўшы ў замак, яны заўважылі на парозе Вялікай залы Кормака МакЛагена. Той патрапіў у дзверы толькі з другой спробы, спачатку уткнуўшыся ў касяк. Рон зларадна хіхікнуў і нядбайным ходам прайшоў за МакЛагенам, а Гары схапіў Герміёну за локаць і затрымаў яе.