Ралля суровая
- Автор: Матяш Нина Иосифовна
- Год: 1976
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Ралля суровая». Краткое содержание книги:
Зборнік Ніны Мацяш «Ралля суровая» склалі вершы аб мужнасці чалавека, аб радасці жыцця, аб роднай прыродзе. У другі раздзел паэтэса ўключыла пераклады, сярод якіх творы польскіх (Юліюш Славацкі, Уладзіслаў Бранеўскі, Ян Гушча) і французкіх (П'ер Жан Беранжэ, Луі Арагон, Поль Элюар, Крысціна дэ Пізан, Шарль Арманскі ) паэтаў. Лірычныя вершы Ніны Мацяш нікога не пакідаюць абыякавымі. Шчырае, глыбокае і чыстае ўспрыняцце свету, адкрыты і наўпроставы пераказ трапляе з душы ў душу. Не дзіва, што большасць вершаў стала песнямі. Сярод вершаў першай часткі (уласна Нініных) “Калыханка маме”, верш, які таксама стаў песняй, мала таго, стаў гімнам даччынай і сыноўняй любові. Увесь зборнік прысвечаны родным і блізкім – “Усім маім дамашнім”. (Н.Г.)
Перейти на страницу:
АРАБІНЫ
Ну вось, зноў арабіны адцвілі,
Шчэ ў адзін чэрвень велічна ўваходзяць.
Хто я? Дзеля чаго тут, на зямлі?
Нашто брыла тысячагоддзі,
Пакуль, як арабіна ў лета, крок
У гэтую хвіліну не зрабіла,
Якая — памылкова ці знарок?—
Са сну маю свядомасць абудзіла?
Лістоты й гронак вязіва шуміць
Прад небам вечнае зачараванне.
А я — а я ўсяго кароткі міг,
Працяг у часе нечых існаванняў.
Працяг іх лепшых помыслаў, відаць,
Надзея іх няздзейсненых памкненняў.
Я ж чую, чую: плодная вада
Упарта акрынічвае карэнне
Маё; і я — за продкаў, за сябе—
Распростваю спіну, увысь цягнуся.
Ідуць у задуменні, не ў журбе
У песню
арабіны Беларусі.
* * *
Чакаю цябе. Так жаўронак світання чакае,
З чужой чужаніцы дадому вярнуўшыся
ўночы.
Чакаю цябе. У сваім неспакоі блукаю,
Які мне то памяць тваю,
то няміласць прарочыць,
Жыву без цябе, як без лесу бяроза
на ўзгорку —
Высокая, дужая, толькі заўжды
ў адзіноце,
Нязломная, толькі ці ведае хто,
як ёй горка
Адной грэцца сонцам, калі гэта сонца
ўзыходзіць...
Чакаю цябе.
ЗМЯРКАННЕ
Вячэрнія птахі запелі.
На змену спякотнаму дню
Задумнаю свежасцю спеляць
Маю цішыню.
І вокліч, і высвіст, і шчэбет,
І рэзкі, наструнены крык.
Гарыць аблачыначка ў небе,
Жарынай гарыць.
Яе прахалода папеліць
Галінкаю не варухне...
Вячэрнія птахі запелі...
Як молада мне!
І як мне на дзіва спакойна!
Скацілася сонца ў лясок.
І — не апусцела шпакоўня...
Усё яшчэ збудзецца, ўсё!
ПЕРАКЛАДЫ
ЮЛІУШ СЛАВАЦКІ
ГІМН
з польскай
Сумна мне, божа! У сто пераліваў
Захадам граеш ты мне прамяністым,
Гасіш валошкавай хваляй імклівай
Зорак агністасць...
Хоць залаціш неба й мора так гожа, —
Сумна мне, божа!
Голаў падняўшы, як колас нішчымны,
Моўчкі стаю ў здавалёнасці ленай.
Воку чужому такім ціхамірным
Здамся, напэўна.
Ты толькі ведай, што сэрца трывожыць, —
Сумна мне, божа!
Нібы малое, што не адпускае
Маці без плачу, — я блізкі рыданню
Бачыць, як сонца мне з хвалі кідае
Промень расстання.
Хай яно ззянне назаўтра памножыць, —
Сумна мне, божа!
Тут, над марскою бурліваю пашчай, —
Сто міль ад берага, сто да другога, —
Сёння буслоў цёплакрылых пабачыу
У лёце строгім.
Я ж іх вітаў і над польскаю пожняй, —
Сумна мне, божа!
Тое, што думаў пра смерць я так, многа,
Роднага дому не ведаў гадамі,
Быў як вандроўнік у цяжкіх дарогах,
Пад перунамі,
Што не ўгадаць, дзе ў магілу паложаць, —
Сумна мне, божа!
Помніку-стражу ніколі не ўсведчыць,
Дзе будуць тлець мае белые косці.
Тым, хто на могілках — па-чалавечы
Век мне зайздросціць.
Прыстань мая быць спакойнай не можа, —
Сумна мне, божа!
Часта дзіця на радзіме далёкай
Шлях мой малітвай гарачай асвеціць.
Ды не к айчыне нясе маю лодку, —
Гоніць па свеце.
Мусіць, малітва мне ўжо не паможа, —
Сумна мне, божа!
Гэтае неба пры сонца заходзе,
Гэту раскошу вясёлкавых цудаў
Новые людзі і цераз стагоддзе
Бачыць тут будуць.
Пакуль не зміруся, што знікнуць
я можу, —
Сумна мне, божа!
Перейти на страницу: