Вершnik
- Автор: Івашчанка Анатоль
- Год: 2006
- Язык: белорусский
- Год: Беллітфонд
- Жанр: Другая драматургия
Электронная книга - «Вершnik». Краткое содержание книги:
Ад пачатку маючы пэўнае імя, мы змушаныя прымаць як дадзенасьць і астатнія найменьні той мовы, якую яны ўтвараюць. Аўтар гэтае кнігі зрэдзь часу знаходзіцца ў пошуку іншага (сапраўднага?) імя (ніку) для сябе і сваіх вершаў. У сямі нізках паэтычнага зборніку – варыянты таго імя.
Перейти на страницу:
17 кастрычніка
V. блюзнерскія блюзы
ЧЫТАЧУ
Нашто, чытач, чытаеш гэты
верш невядомага паэты,
што ўлез у пастку Кастанэды
праз пах паганскай цыгарэты?
Загнаны ў нетры Інтэрнэту
ці ж мала ты чытаў дагэтуль
версэтаў хоку трыялетаў...
на беразе санлівай Леты
сьвянцонай куляй зь пісталету
застрэлены? Твая вяндэта
ў радкох Старога Запавету
разьлітая. I ты, разьдзеты,
на першай паласе газеты,
што выдаецца для клазетаў
у мэтах пагалоўнае асьветы
кабетаў
у авальных
кабінетах
ВЕРШNICK
Ваназару
сьпяваюць падводныя струны
зь пяску праступаюць руны
з труны гараць ліхтары
на ўсход пасьпяшаюць літары
у горад вяртаюцца людзі
сканчаецца эра прэлюдзій
зблытаны сэнсы й постаці
буда сядзіць на лотаці
палае вусатае пудзіла
і срэбра ляціць у грудзі нам
з-пад капытоў пегасаў
з гравюраў пэндзля Пікаса
ты ж проста ў вершы жывеш
ты – верш
АСКЕПАК СЛОВА
Севу Сьцебураку
Аскепак слова
захраснуў у глытцы,
думкі разьбегліся,
бы прусакі,
сяджу на лаўцы,
п’яны й лысы,
пішу сабе
ад сябе радкі.
Мабіла ў кішэні
як дэтанатар,
на сэрцы казань,
у душах слата.
Страта розуму
сьмешная страта.
«I ты ў бруд», –
шапчу. Поруч п’е гапата.
Кажуць, што людзі –
чорныя дзіры.
Людзі кажуць,
а ўсё пад дых.
Па мосьце шыбуе
атрад майдадзіраў
праз восень і сьнег
у камбезах рудых.
У стане-на-выйсьці
ня пішуцца вершы,
у стане-на-здрадзе
ня смаляць бамбук.
Ты быў не апошнім,
на шчасьце й ня першым
скінутым зь вежы
сьмешных навук.
Навошта ж, браце,
пароць гарачку
ды жлукціць з адной
біклагі абсэнт?
Сэнтыментальны мент
корміць качак,
пакуль на хакеі
яго прэзідэнт.
Аскепак слова
захраснуў глыбока,
яго ня выбіць
і не запіць,
ён не ад злога
і не ад Бога...
Ён мяне жывіць,
а можа забіць.
ДЭМІЮРГ
У лірычным настроі
цябе я прымроіў
ты ішла.. не – сядзела
(ну добра, ляжала)
я б спаліў-зруйнаваў
ўсе садомы ды троі
але ты не пасьпела
схаваць сваё джала
пугачом напужала
крумкачом пракрычала
паляцела да зораў
не сказаўшы «I’m sorry»
і ў крывавай разоры
нібы ў дзённым дазоры
я глушыў самагон
і глытаў шчасьця колы
паглыбляўся углыб
і хаваўся унутар
і зацягваў вузлы
увапхнуты ў пакуту
у лірычным настроі
цябе я прымроіў
так удвох і жывем
я й мая параноя
ПЕСЬНЯ ПРА ЦЯБЕ
(выконваецца на матыў песьні «Акварыюму» «Козлы»)
Блукаеш у гэтай прасторы
й ня можаш знайсьці свой час.
Шукаеш словы
і шлеш іх да зораў,
ды зоры ня чуюць нас.
Ты трыста год у палоне
і дзесьці дзьвесьце маўчыш.
Цьвікі, што ў тваіх далонях
час перакаваць на мячы.
Рэфрэн:
Сачы,
як брудныя боты
топчуць твой сьцяг.
Маўчыш,
калі яны таньчаць
на нашых касьцях.
Сьпяваць
блюзьнерскія блюзы
ня выйсьце на высьпе
тугі па начах.
Крычы ж:
ніхто не пачуе
ды мусіш пачаць –
бо нельга маўчаць.
Тваё спрадвечнае хобі
губляць-знаходзіць сябе:
учора ты мужны хобіт,
сёньня – ізноў чалавек,
заўтра – Кастусь Езавітаў,
гамоніш са сьмерцю на ты.
А потым, нібыта Вітаўт,
вядзеш у выправу шыхты.
Рэфрэн.
Ляцеў да Новага неба,
шукаў у Сусьвеце сьвятла.
Таньчыць на даху
болей ня трэба.
I ў Краме тваёй амяла.
Колькі ж яшчэ блукацьмеш,
Улісе? – За бортамі кроў.
Хочаш зьліся,
умееш – маліся,
але гэта наш час
і наш рок’н’рол!
Рэфрэн.
Перейти на страницу: