![Тры вымярэнні [Выбраная лірыка] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/8/3/7/5/try-vymyarenni-vybranaya-liryka-download.jpg)
Тры вымярэнні [Выбраная лірыка]
- Автор: Грахоўскі Сяргей
- Год: 1967
- Язык: белорусский
- Год: Беларусь
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Тры вымярэнні [Выбраная лірыка]». Краткое содержание книги:
Падрыхтаванае на падставе: Грахоўскі Сяргей. Тры вымярэнні. Выбраная лірыка. Мінск. «Беларусь», 1967. - 296 с.
Многа i плённа працуе ў беларускай паэзіі Сяргей Грахоўскі. У свой час наш чытач прыязна сустрэў яго зборнікі вершаў «Дзень нараджэння» (1957 г.), «Чаканне» (1960 г.), «Табе зайздросціць сонца» (1963 г.), «Памяць» (1965 г.). Творчасць паэта адметная тэматычнай шырынёй, разнастайнасцю паэтычных фарбаў, пафасам высокай грамадзянскасці.
У гэтай кніжцы сабрана лепшае з напісанага С. Грахоўскім.
Многа i плённа працуе ў беларускай паэзіі Сяргей Грахоўскі. У свой час наш чытач прыязна сустрэў яго зборнікі вершаў «Дзень нараджэння» (1957 г.), «Чаканне» (1960 г.), «Табе зайздросціць сонца» (1963 г.), «Памяць» (1965 г.). Творчасць паэта адметная тэматычнай шырынёй, разнастайнасцю паэтычных фарбаў, пафасам высокай грамадзянскасці.
У гэтай кніжцы сабрана лепшае з напісанага С. Грахоўскім.
Перейти на страницу:
Бо ўсюды ёсць прытулак чалавеку,
У сэрцы, за сталом i пад страхою,
I хлеб i соль дзяліць умеюць людзі
З далёкімі i з блізкімі людзьмі...
Ляцяць лісты па вуліцах Бабруйска,
Галосіць сівер у пустых завулках,
Я ўпершыню іду на біржу працы
I станаўлюся ў доўгую чаргу.
Яшчэ апошні ў горадзе рамізнік,
Па сумяшчэнню мабыць, кожны ранак
Пілсудскага i Чэмберлена лае
i прадае газету «Камуніст».
Дзяўчаты у юнгштурмаўках i ботах,
У паркалёвых хустачках чырвоных
Бягуць на сход, на маладзёжны дыспут,
I я за імі назіркам хаджу.
Ды нечакана сэрца засмылела
Па роднай хаце, па асеннім полі
З гусінымі чародамі ў тумане,
З трывожным крыкам позніх журавоў.
Падумалася з болем i надзеяй:
Адны ляцяць, другія астаюцца
I вышыню ніколі не пабачаць,
Не заляцяць за першы небасхіл.
А мне тады здаваўся вышынёю
Зашклёны дах у беладрэўным цэху,
Пракопчаны густым сталярным клеем,
Прапахлы пілавіннем i смалой.
Я не шукаў тут лёгкае работы...
З жалезнаю аднакалёснай тачкай
Мы абагнулі тры разы экватар,
Хоць i не выйшлі з цэхавых варот,
Мы цэлы лес за зіму перавезлі,
Набраклы шкіпінарам i жывіцай,
З чырвонымі празрыстымі сучкамі
I меткамі гарачае пілы.
Нам не ігралі урачыстых маршаў,
Не выдавалі граматаў i прэмій.
Ніхто пра ix ніколі i не думаў,
Ніхто сябе героем не лічыў.
А я хлапцам, бязвусым i бясслёзным,
Што мерзлі ў сцюжу першай пяцігодкі,
Дзяўчатам у пацёртых целагрэйках
Паставіў бы найлепшы манумент.
Цяпер адны спраўляюць юбілеі,
Другіх скасіла смерць пад Ленінградам,
Над Мінскам, пад Варшаваю, Берлінам,
A іншых — на дарогах Калымы.
Але жывуць у памяці заўсёды
Вясёлыя, гарачыя, худыя
Рамантыкі, паэты, алтымісты —
Далёкія равеснікі мае.
Я клічу вас, я запрашаю ў госці —
Прыходзьце да мяне хоць кожны вечар,
Хай будзе цесна, дымна, як калісьці, —
Нам з вамі ёсць пра што пагаварыць.
Вы, мабыць, не паверыце адразу,
Што мы кіруем электронным мозгам,
Што з Марса далятаюць пазыўныя,
A касманаўты — нашы землякі,
Што каля Мінска — атамны рэактар,
Што б'ецца сэрца у руках хірурга,
Што без пасадкі рэактыўны лайнер
Пералятае з лета у зіму.
Вы чуеце, як на далёкай Кубе
Чытаюць па складах: «Масква» i «Ленін»
Як на зямлі на ўсіх вядомых мовах
Даўно пяюць «Інтэрнацыянал»?
Вы чуеце?
А мне паверыць цяжка,
Што вас няма сягоння побач з намі,
Што вы даўно замоўклі назаўсёды,
Што кожны толькі ў памяці жыве.
Здаецца мне, што бачу вашы спіны,
Прысыпаныя першым мяккім снегам,
Здаецца, вы бяжыце на работу
I не было вам часу пасівець...
Мы ведаем, што замянілі паўшых
На маршы, за канвеерам i ў полі.
А чым заменіш трапяткія сэрцы,
Што так любілі родную зямлю?
А чым заменіш неспакойны розум,
Што біўся да апошняе хвіліны,
Што ўрэзваўся ў глухую невядомасць,
Што мог бы неадкрытае адкрыць,
Што мог знайсці гаючую вакцыну
Ад страшнай неадольнае хваробы,
Што растапіў бы лёд у Запаляр'і,
Каб красавала i цвіла зямля?
А колькі фізікаў, паэтаў, астраномаў,
Няўрымслівых, лабастых, непакорных,
Сказаць галоўнай праўды не паспела.
I гэта ўсё — равеснікі мае.
Яны не прыйдуць болей на спатканне,
Яны нічога болей не адкрыюць,
I толькі маці доўгімі начамі
Ў трывожных снах усё калышуць ix.
Калышуць i спяваюць калыханкі,
То ў дальнюю дарогу выпраўляюць.
А дачакацца аніяк не могуць,
I ўсё глядзяць на захад i на ўсход.
I берагуць лісты i «пахаронкі»,
I кажуць: «Гэта ўсё, што асталося
Ад самых дарагіх i самых кроўных,
Што не прыйшлі з апошняе вайны».
Не!
Асталася нашая Радзіма,
Чырвоны сцягi ленінская праўда,
Што стала вечным компасам сумлення,
Што ў строй вярнула мёртвых i жывых.
Перейти на страницу: