Тры вымярэнні [Выбраная лірыка]
- Автор: Грахоўскі Сяргей
- Год: 1967
- Язык: белорусский
- Год: Беларусь
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Тры вымярэнні [Выбраная лірыка]». Краткое содержание книги:
Падрыхтаванае на падставе: Грахоўскі Сяргей. Тры вымярэнні. Выбраная лірыка. Мінск. «Беларусь», 1967. - 296 с.
Многа i плённа працуе ў беларускай паэзіі Сяргей Грахоўскі. У свой час наш чытач прыязна сустрэў яго зборнікі вершаў «Дзень нараджэння» (1957 г.), «Чаканне» (1960 г.), «Табе зайздросціць сонца» (1963 г.), «Памяць» (1965 г.). Творчасць паэта адметная тэматычнай шырынёй, разнастайнасцю паэтычных фарбаў, пафасам высокай грамадзянскасці.
У гэтай кніжцы сабрана лепшае з напісанага С. Грахоўскім.
Многа i плённа працуе ў беларускай паэзіі Сяргей Грахоўскі. У свой час наш чытач прыязна сустрэў яго зборнікі вершаў «Дзень нараджэння» (1957 г.), «Чаканне» (1960 г.), «Табе зайздросціць сонца» (1963 г.), «Памяць» (1965 г.). Творчасць паэта адметная тэматычнай шырынёй, разнастайнасцю паэтычных фарбаў, пафасам высокай грамадзянскасці.
У гэтай кніжцы сабрана лепшае з напісанага С. Грахоўскім.
Перейти на страницу:
Наўкол палалі панскія палацы.
Сярод лясоў i здратаваных ніў
Ішоў i я з паўстанцамі ў паўстанцы,
A герцанаўскі «Колокол» званіў...
Я помню барыкады Краснай Прэсні,
У Смольным — варанёныя штыкі
I крокі Ільіча.
Па ўсходцах лесвіц
Яны вядуць у новыя вякі.
Як кроў у кроў, як пругкае дыханне,
Як вочы, бровы, як гарачы рот,
Удары сэрца, пачуццё кахання,
Так памяць пераходзіць з роду ў род.
Няхай свайго не ведаю пачатку,
Не ведаю апошняе мяжы,
Бо жыў у продку, бо жыву ў нашчадку
У чулым сэрцы, у жывой душы.
Я перадам святую праўду века,
Што ў промнях сонца, з дыму i крыві
Да новых зор узнесла чалавека
Для шчасця i вялікае любві.
Паклічу ў сведкі спаленых, распятых,
Але заўсёды юных i жывых,
Каб нашы ўнукі ў будні i у святы
Не забываліся пра ix.
Я раскажу пра пекла ў Хірасіме
Прапраўнуку прапраўнука майго,
I ні адзін разумны не падніме
Смяротны смерч адзін на аднаго.
Зямля жыве: у бераг б'юць прылівы,
У вырай адлятаюць жураўлі...
Зямлянін я. I я таму шчаслівы,
Што ўсім хапае месца на зямлі.
Мы не дадзім яе крывёй запляміць,
Жывое растаптаць i спапяліць!
Няхай не зарубцоўваецца памяць,
I не дае спакою, i баліць.
1964 г.
Перейти на страницу: