Szachownica Flamandzka [La tabla de Flandes - pl]

– Na ulicy – odezwał się Muńoz – pełno jest blondynek.

– W płaszczu od deszczu i okularach przeciwsłonecznych? – odparła Julia. – To mogła być Lola Belmonte. W tym czasie odwiedziłam don Manuela. I ona, i jej mąż byli poza domem.

– Nie – przerwał jej Muńoz. – W południe zdążyła już pani zajść do mnie, do klubu. Spacerowaliśmy z godzinę i przyszliśmy do pani koło pierwszej. – Zerknął na Cesara, w którego oczach, jak zauważyła Julia, błysnął podziw dla intelektu szachisty. -… Jeśli morderca czekał na panią, zapewne zmienił plan, widząc, że pani nie nadchodzi. Zabrał więc obraz i uciekł. Może to ocaliło pani życie.

– A dlaczego zabił Menchu?

– Na przykład nie spodziewał się jej tam znaleźć, wobec czego usunął niewygodnego świadka. Może wcale nie planował zbicia wieży hetmanem… Wszystko to byłoby więc, powiedzmy, błyskotliwą improwizacją.

Cesar uniósł brew z odrazą.

– Przesadził pan, przyjacielu, z tą “błyskotliwą”.

– Mniejsza o określenie. Zmienić planowany ruch w marszu, stosując wariant, który pasuje do sytuacji, do tego położyć przy trupie karteczkę z odpowiednim zapisem… – szachista zamyślił się na chwilę. – Zdążył jeszcze pokombinować. Nawet bilecik napisał, jak twierdzi Feijoo, na maszynie Olivetti panny Julii. Nie zostawiając śladów. Ten ktoś działał z ogromnym spokojem, ale szybko i sprawnie. Jak w zegarku.

Julii przypomniało się, jak poprzedniego dnia Muńoz oczekiwał przyjazdu policji, klęcząc obok ciała Menchu – niczego nie dotykał, nie odzywał się, tylko patrzył na bilecik od mordercy, z zimną krwią, jakby siedział w klubie Capablanca.

– Dalej nie rozumiem, dlaczego Menchu otworzyła mu drzwi…

– Myślała, że to Max – podsunął Cesar.

– Nie – powiedział Muńoz. – A klucze, te same, które znaleźliśmy na podłodze? Ona wiedziała, że to nie Max.

Cesar okręcił sobie topaz wokół palca i westchnął.

– Wcale się nie dziwię, że policja uchwyciła się kurczowo Maxa – rzekł zbulwersowany. – Już zaczyna brakować podejrzanych. A niedługo również zabraknie ofiar… I jeśli pan Muńoz będzie za wszelką cenę stosował swoje metody dedukcji, to się okaże… Macie pojęcie? Zostanie pan sam, otoczony trupami jak w ostatnim akcie Hamleta, i dojdzie do nieuchronnego wniosku: “Przeżyłem tylko ja, zatem zgodnie z zasadami ścisłej logiki, po wykluczeniu wariantów niemożliwych, czyli zabitych, mordercą muszę być ja”… I odda się pan w ręce policji.

– To nie takie oczywiste – odparł Muńoz.

Cesar spojrzał nań z wyrzutem.

– Że pan jest mordercą…? Proszę wybaczyć, drogi przyjacielu, ale nasza rozmowa niebezpiecznie przeistacza się w dialog prowadzony w domu wariatów. Nawet na chwilę nie przyszłoby mi do głowy…

– Nie o tym mówię. – Szachista przyglądał się swoim dłoniom, opartym o blat po obydwu stronach pustej filiżanki. – Chodzi mi o to, co przed chwilą powiedzieliście: że już nie ma podejrzanych.

– Jak to? – wymamrotała Julia z niedowierzaniem. – Ma pan jakąś nową koncepcję?

Muńoz podniósł oczy i z rozwagą popatrzył na dziewczynę. Po chwili cmoknął językiem i przechylił głowę.

– Możliwe.

Julia domagała się wyjaśnień, ale ani jej, ani Cesarowi nie udało się wydobyć zeń ni słowa. Szachista nieobecnym wzrokiem spoglądał na stół między dłońmi, jak gdyby w marmurowym deseniu odgadywał ruchy tajemniczych figur. I tylko przez jego usta raz po raz przebiegał, niczym ulotny cień, ten blady uśmieszek, za którym krył się zawsze, kiedy chciał odizolować się od świata.