Zatoka cykuty

Media ogłosiły juz, ze Tummy Tuttle poniosła śmierć w stodole w Maryland. Lily weszła do salonu trzymając w ręku filiżankę Gorącej herbaty. Zadzwoniłam do agenta Clarka Hoyta w Eureka Nie mogłam się powstrzymać. Był bardzo miły, nie miał nic przeciwko temu, że telefonuję w niedzielę do jego domu. Powiedział mi, że całe Hemlock Bay huczy od plotek na temat śmierci Elcotta i Charlotte. Burmistrz, rada miejska i lokalny Kościół Metodystów planują wielkie uroczystości pogrzebowe. Nikt nie chce zagłębiać się w przyczynę ich śmierci, ale Clark mówił, że krążące pogłoski mogą być jeszcze bardziej fantastyczne niż fakty. Po chwili dodała:

– Dzwoniłam też do Tennysona. Śmierć rodziców bardzo go zasmuciła. Trudno mu zaakceptować to, co zrobili: że wykorzystywali go, a właściwie nas oboje, żeby osiągnąć swój cel. Już wiedział, że jego rodzice karmili mnie lekami, które powodują depresję, i że to oni spowodowali awarię hamulców w moim samochodzie, kiedy jechałam do Ferndale.

– Skąd wiedzieli, że się tam wybierasz? – spytała Sherlock.

– Tennyson przyznał, że kiedy telefonował do nich z Chicago, wspomniał przypadkiem, że prosił mnie, żebym pojechała do Ferndale, i powiedział im kiedy. Żal mi go, a z drugiej strony nie rozumiem, jak mógł być tak ślepy i nie widzieć, kim oni naprawdę są.

– Ciebie też wyprowadzili w pole – zauważył Savich. – Nikt nie chce widzieć zła, uwierzyć, że ono istnieje.

– Postanowiłam polecieć do Kalifornii na uroczystości pogrzebowe – oświadczyła Lily. – Robię to dla Tennysona. To wszystko jest dla niego potworne. Uważam, że powinnam dać mu wsparcie, aby wszyscy zobaczyli, że wierzę w jego niewinność. On wie, że do niego nie wrócę, i pogodził się z tym. – Lily westchnęła. – Powiedział mi, że wyprowadzi się z Hemlock Bay i jego noga już nigdy tam nie postanie.

– Trudno mu się dziwić – powiedział Simon.

– Powiedz Tennysonowi – wtrącił Savich – że jest nam bardzo przykro z powodu tego, co się stało.

– Oczywiście. – Lily uniosła głowę i uśmiechnęła się. – Sean już się zbudził.

Savich i Sherlock już wchodzili na schody, trzymając się za ręce.

Simon uśmiechnął się do Lily. Popijał kawę, którą zrobił mu Savich. Była doskonała.

– Jako twój nowy konsultant, chcę ci powiedzieć, że dobrze robisz, jadąc na uroczystości pogrzebowe rodziców Tennysona. To będzie klamra zamykająca tamten okres twojego życia. Potem będziesz już tylko patrzeć w przyszłość. Dużo o tym myślałem.

– I do jakich wniosków pan doszedł, panie Russo?

– Uważam, że pierwszym krokiem powinna być przeprowadzka do Nowego Jorku. Klientka musi być blisko swojego konsultanta. Lily odstawiła filiżankę, podeszła do Simona i usiadła mu na kolanach. Ujęła jego twarz w dłonie i pocałowała go. Simon westchnął, odstawił kawę i przytulił Lily do siebie.

– To jest bardzo miłe, Lily.

– To prawda. Nawet więcej niż miłe. – Pocałowała go w szyję i usadowiła się wygodnie na jego kolanach. – Chciałam ci tylko powiedzieć, Simonie, że jesteś niezrównany. Jeszcze nie mogę uwierzyć, że to się naprawdę skończyło i że odzyskam nawet swoje obrazy. Jednak chcę jeszcze trochę pobyć w Waszyngtonie. Chcę do końca uporać się z przeszłością i nie ciągnąć za sobą tego bagażu. Chcę rysować Nieustraszonego Remusa. Chcę przez jakiś czas sama decydować o swoim losie, Simonie.

Myślała, że on zacznie wysuwać kontrargumenty, ale tego nie zrobił.

– Spędziliśmy sporo czasu razem – powiedział, gładząc ją po plecach – jednak ten czas daleki był od normalności. Jako twój konsultant będę nalegał na częste wizyty, ciągły kontakt, żebyśmy mogli razem pomyśleć o przyszłości.

– Załatwione – powiedziała, znowu go całując. Otoczył ją ramieniem, a ona przytuliła policzek do jego szyi.

– Zapomniałem ci powiedzieć. Dostałem e – maila od zaprzyjaźnionego handlarza dziełami sztuki, który mi doniósł, że Abe Turkle jest w Las Vegas, gdzie gra i wygrywa. Pisał, że Abe wygląda jak prawdziwy drwal – nikt by nie zgadł, że jest jednym z czołowych fałszerzy obrazów na świecie.

– Ciekawe, co się stało z tym obrazkiem, który od niego dostałam.

Ktoś zadzwonił do drzwi.

Dillon i Sherlock byli jeszcze na górze i bawili się z Seanem. Lily zeszła z kolan Simona, żeby otworzyć. Stał tam doręczyciel wieczornej poczty z kopertą w ręce.

– Dla Dillona Savicha – powiedział.

Lily podpisała dowód doręczenia i wróciła do salonu. Zawołała Dillona. Po chwili zszedł na dół, niosąc Seana na ramieniu; obok szła Sherlock.

– Co tam masz? – Dillon poklepał siostrę po policzku.

– Wieczorna poczta dla ciebie.

Savich oddał Seana Sherlock i wziął kopertę. Patrzył na nią ze zdziwieniem.

– Z Beach Hotel na Arabie – powiedział.

Otworzył kopertę i wyciągnął z niej kolorowe fotografie.

– Co to jest, Dillon? – spytała Sherlock.

– To są zdjęcia, które Tammy zrobiła na Karaibach, żeby pokazać je Marilyn.

Za ostatnią fotografią była kartka papieru, a na niej kilka zdań. Przeczytał je głośno: