La tajdo
- Автор: Хохлов Николай Иванович
- Год: 1928
- Язык: эсперанто
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «La tajdo». Краткое содержание книги:
Sed en ĉiu mia movo kaj en ĉiu mia faro
Via nom', Sappho, resonos kun adoro kaj patoso!
Mitileno, 18.11.1920
EŬROPO
El nekonataj, ŝlimaj abismoj de l’ animo
Mi aŭdas strangan bruon, en malgraŭvola timo,
Ĝin trapenetras krioj, kaŝitaj dum miljaroj,
Grincado de la dentoj, metalo de fanfaroj,
En ĝi stertoras veoj. lamentas ploristinoj,
Tamburas ŝmacajn hakojn falintaj gilotinoj,
Susuron flirtas flustre truita silk' standarda
Kaj ĉion fonas kraka, reeĥa boj' bombarda …
Analojn. postlasitajn de gentoj kaj prauloj,
Mi sentas cn angoro tra tempoj kaj nebuloj,
Antikvaj krimoj pete al mi etendas manojn
Kaj forgesitaj lingvoj malbenas la tiranojn.
Haladzon spiras bruta, mensoga kaj maldanka
La tuta historio de mia raso blanka,
Nur kelkaj epizodoj, nur kelkaj bravaj voĉoj
Surlumas tiun muĝon de l’ murdaj sangdiboĉoj,
En ili germas savo, en ili – la lumturoj,
Pro ili solaj palas vizio de l’ teruroj,
Nur sur iliaj ŝultroj atlantaj de l’ kelkopo
Sekure kuŝas sorto de l’ krimulin' Eŭropo.
Nur pro ilia sango, oferoj kaj ĉagreno
Retrovos la honoron la pala Magdaleno,
Por naski novan idon, en la feliĉaj larmoj,
Mesion liberigan de la katenaj armoj …
Aŭskultu do, Azio, mamnutristino nia,
Afriko sfinkse muta, tribar' Oceania,
Ĝemela kontinento de l’ ambaŭ Amerikoj,
Kunfratoj de l’ estonto kaj dumaj malamikoj,
Aŭskultu kaj konfidu la jam proksiman horon,
En kiu nova sango trafluos nian koron;
Ankoraŭ kelkaj limoj, hezitoj kaj decidoj –
Kaj kun la mirtaj branĉoj pilgrimos blankaj idoj,
Kuraci viajn vundojn kaj super la cikatroj
Trasenti la hontigan brutecon de la patroj,
Starigi novan mondon de l’ paco kaj libero,
Proklami la Laboron reĝino de la tero …
– – – –
Tempestas la mistikaj abismoj de l’ animo,
Sed jam vidiĝas lumo en nova malproksimo;
Obee donas vojon laciĝo kaj miopo
Al kredo je estonto de la patrin' – Eŭropo.
BLUA KISO
Okuloj bluaj kisis min
Hodiaŭ sur la strato …
De kiu? … Kia pasantin'
Mutnomis min amato? …
Pro kiu kovras la sopir'
Per ombroj mian koron,
Kaj strangaj revoj en spalir'
Postsekvas bildon foran?
Al kiu estas la tribut':
La paco detruita
En mia kor', en mia tut',
Pro la rezisto spita?
Cxu restis io por memor'
En la okuloj benaj,
Aŭ pasis ĉio, pasis for
Kun paŝoj senrevenaj?
Cxu iu ŝerco de l' fatal'
Nin gvidos al revido,
Aŭ ĉio restos nura pal',
Fatamorgan' perfida?
La dubojn ŝanĝas la esper'
Malklara kaj mistika,
Kaj kreskas kredo je la ver'
De la rigardo pika.
Kaj fluas, kvazati forta vin',
Tra ĉiu kora bato:
Okuloj bluaj kisis min
Hodiaŭ sur la strato …
" S. H. S. " [3]
S e r b i n o
Kiu provis, kiu povis spiti al okuloj
Nigre-brilaj kaj similaj al cindrigaj bruloj?
Kies koro en adoro ne ekflamis arde,
Aŭ sin bridis, se ŝin vidis vole aŭ hazarde?
Provu veni, provu preni floron de la sudo
El la rita, trasentita, rondodanca ludo!
Ĉe la sino de l’ aglino nur por agloj loko –
Por la molaj kaj senvolaj – ruiniga moko …
K r o a t i n o
Via beleco estas serena, kiel somera kampa vesper',
Via gracio estas feina, vian naturon kronas sincer',
Viaj okuloj lumas varmige – el la profundo de la anim',
Viajn parolojn ombra kontraldo dolĉe vualas por la intim'.
Kiom da ĉarmo en ĉiu movo, de spontanea. virina dec'!
Kiom da noblo en la elmontro de bonvolemo kaj amikec'!
Kiom da fajra, sveniga febro en la alpremo de l’ flama buŝ'!
Kiom da silko, fabela silko, en la pasia ĝuarda tuŝ'!
S l o v e n i n o
En la montoj vi konkuras ĉamon,
En la kampoj ĉarmas kiel flor',
Via koro scias kulti amon,
Via kanto fluas kun ador'.
En laboro estas vi abelo,
En la danco – tre malnova vin',
En pasioj – fajro kaj mielo,
En kolero – bela diablin'!
SERENADO
En la nokto de la floroj kaj mallum'
Venu, venu al unua amindum',
Donu vangojn al la kis' de l’ Orient' –
Mentodora kaj karese-dolĉa vent'!
De la kampo, de la lago kaj ĝarden',
De la blanka aromejo el jasmen'
Blovas spiro, kiel ondoj de nektar',
Kiel rita incensaĵo ĉe l’ altar'.
Tra la nokto de stelaro kaj novlun'
Sonas horo, kiun koro benas nun –
Kaj jam trilas kiel fluto tra la val'
Muzikisto de la amo – najtingal'.
Jam vibretas ĉiu herbo kaj arbust'
En la plendo monotona de lokust',
Kaj la amo – bakhanino kun amfor' –
Nevideble teksas retojn por la kor'.
Venu fide – sub la kaŝa nokta tog'
Ni nin donos al senvorta dialog',
Kaj atentos en adoro kaj admir',
Kion flustras niaj koroj tra l’ ekspir'.
Kion diros via mano en la trem',
Agordante min al kiso kaj poem' …
En la nokto de la floroj kaj mallum'
Ne hezitu pri l’ unua amindum'!
MIA PATRUJO
Ne sub tondra bruo de l’ tamburoj
Kaj ne kun bravuraj marŝaj vortoj, –
Sen vendema flato de l’ aŭguroj,
Sen armila brilo kaj eskortoj
Mi vin vidas, kara Patrolando.
Vi aperas antaŭ mi dolora,
Sed en via plena, sankta grando:
Bonanima kaj serene-kora.
Viajn manojn kovras kaloj krustaj,
Sur la ŝultroj – vesto memfarita,
Kaj la vortoj simplaj, vortoj justaj
Sigeliĝis sur la buŝ' fermita.
Vian tutan belon de l’ okuloj
Mi sen larma roso ne eltenas;
La animo dronas en la bruloj,
Kaj la koro, sopirante, svenas.
Vi renkontas min kun vort' riproĉa,
Kun patrinaj fido kaj admono,
Sed en ĉiu diro severvoĉa
Sonas mildaj notoj de l’ pardono.
Alte kronas vin unika suno,
En la klaraj larmoj freŝlavita –
La Fenikso de la monda juno,
Renesanco de la viv' civita.
Sed kun via nova kredo flama
Je la venko de la bravaj koroj,
De ekstere restis vi la sama,
3
S.H.S. – Mallongigo de Ŝtato de Serboj, Kroatoj kaj Slo-venoj, tiama ŝxtatformo en kiu troviĝis Zagreb.