La tajdo
- Автор: Хохлов Николай Иванович
- Год: 1928
- Язык: эсперанто
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «La tajdo». Краткое содержание книги:
Pri tiu miks' el tigro kaj mimoz'.
Sed kiam ŝi rimarkis strion ruĝan
Sur lia kol' – ŝi spadon ĵetis for,
Kaj kun ekĝem' la baton sangojuĝan
Malbenis tuj en la tremanta kor'.
Ne pro la vund' malgrava. Pikis larmoj.
Pro kiuj ŝi rekonis sin virin'.
De mola kor', ne taŭga por la armoj,
Kun stranga em': pardonc kisi lin.
AL JAUME GRAU CASAS
Amiko belkora, minstrelo de l' amo,
Floranta bukedo de l’ kantoj graciaj,
Intimaj kaj bravaj, en suda ornamo,
En freŝo de l’ ritmo kaj koremociaj,
La liron serenan, benitan de l' Muzo,
Fiere vi tenas kaj ludas inspire,
Ne vanta gloramo, nek ĝua amuzo,
Sed belo perfekta agordas ĝin mire.
Kaj portas tra l' mondo la vent' iberia
La rozajn girlandojn de l' fil' Barcelona
Al bordoj Usonaj, al Nordo glacia,
Al stepoj Taŭridaj, al lando Nippona.
Kaj spiras aromojn tra l’ tuta Homujo
La strofoj, abundaj de l’ amo kreanta,
Kaj ĉie reenas al ĝi – haleluja!
De l’ gento tutmonda, en lingv' Esperanta.
GALA EPISTOLO
Morgaŭ vi alvenos pompe, por ŝin preni
Kaj en la falsa digno gvidi al altar',
Kaj per abomena via kis' veneni
Delikatan buŝon – fonton de l’ nektar' …
Morgaŭ oni poze, kun nobelaj gestoj,
Vin gratulos, flatos burĝe kaj sen fin',
El la sinjorinoj en dekoltaj vestoj
Multaj nur envios, tre envios ŝin …
Longe mi rigardis vian invitilon
Sur papero silka, kun orita rand',
Kiu arlekene fanfaronan brilon
Disreklamis kun la parvenua frand'.
Sed mi ĝin amare ĵetis en kamenon,
Kun kompat' al ŝia estingita kor',
Kaj al vi emfaze sendis fi-malbenon:
Kelkajn virajn vortojn, galajn, tra stertor'.
Nur semajno pasis, kiam en la tremo
Ŝi min ĉirkaŭprenis, kun infana lisp',
Dum volupta ardo, kvazaŭ diademo
Kronis sian kapon supra hara krisp'.
Ho, ŝi estis dolĉo kaj fandita belo,
Kiam sinforgese dronis en la ĝu'
La pasiaj lumoj fulmoj de l’ ĉielo
Sparkis kaj radiis tra l’ okula blu'.
Nun ŝi estos via … Ha ha ha!!! Kadavron
Vi aĉetas, rano, per marĉanda mon'!
Vi imitas bufe novan Minotaŭron,
Sed ne via estas de la am' burĝon' …
PLENDO
Ah – kial Esperanto ne havas la daktilajn,
Dorlotajn rusajn rimojn – simbolojn de la am',
Kolorajn rusajn vortojn, rubenajn kaj berilajn,
Karesajn en la kanto, kortuŝajn en deklam'!
Ho kial, kial, Majstro, vi belajn vortojn ligis
Racie kaj akcente, en senelira rond' –
Kaj miajn rusajn sentojn sterilis kaj poligis
En via mezurita, horloĝe-ritma mond'!
Mi serĉas la simbolojn, palpante kiel blinda,
Pri trafaj metaforoj meditas en mallum',
Kaj tion, kion trovas, ne konsideras inda
Por la altaro Muza, por la incensa fum' …
Mi kanti, kanti volus; per sorĉa kant' magia
Elvoki la viziojn el alimonda sfer',
Starante genuflekse, atendi korpe-pia
La benon de Venuso, en streĉo kaj mister'.
Sed mankas al mi taŭgaj esprimoj kaj simboloj,
Mi devas ilin krei per tranĉo kaj kunglu',
Elĉizi novajn sonojn por novaj aŭreoloj
Kaj miksi la iridajn kolorojn kun la blu'.
Mi devas plugi funde la virgan human grundon,
Ŝvitadi en atendo de la rikolta tag',
La vestojn ĉifonigi, suferi ĉiun vundon,
Sarkante la densejon de dorno kaj kratag'.
Kaj aŭdi, ke mizera, incita sonoknaro,
Anstataŭ melodio, naskiĝas en la kant',
Ĉerpita el profunda, smaragde-verda maro
Kun nomo tiom dolĉe alloga – Esperant' …
Ho kial, Majstro granda, vi ĝiajn ondojn ligis
Per monotona tajdo, en samakcenta rond' –
Kaj mian rusan koron katenis kaj poligis
En via mezurita, horloĝe-pulsa mond'!
INTIME
… Ani mnie teraz moja malość wstydzi
Ani sie myśli tak, jak orły, waza, …
Juliusz Słlowacki
Tre ofte mi estas malforta, mizera poeto – nur homo,
Ĉe kiu parolas kaj ĝemas doloro en ĉiu atomo,
Ĉe kiu la koron jam lacan apenaŭ subtenas la flamo,
Brulanta kun varmo viviga en lingvo de l’ paco kaj amo.
Mi tiam eĉ strofon konstrui ne povas, donacas nenion
Kaj mem, tremetante pro frosto, almozas la sunan radion,
Por vivon ĝermantan konservi al la poeziaj burĝonoj,
Por iom lumigi la vojon al novaj paroloj kaj sonoj …
La vangojn ornamas ĉe mi tiel ofte paletaj narcisoj,
Ne ardan volupton, sed prujnon depuŝan alportas la kisoj,
Ĉar ilin venenas la pala, mizera poeto, nur homo,
Ĉe kiu grimacas kaj ĝemas doloro en ĉiu atomo.
AL …
Vi ne komprenis, amikin', pro kio skribis mi
Malgajan verson sen destin', de pala anemi',
Vi ridetante metis for la paĝojn de l’ sopir'
Kaj restis muta via kor' al vortoj de l’ inspir' …
Sed eble foje sen naiv', sen ĝeno kaj ridet'
Tralegos vi en via viv' la vortojn de l’ poet',
Se la hazardo de la sort' dispremos ankaŭ vin
Kaj nevenkebla ama fort' vin pelos al ruin'.
Malĝoja kanto mia jen fariĝos por vi sku'
Kaj la malnova teda ĝen' transformos sin je ĝu',
Vi rememoros sen malŝat' la bardon de l’ dolor'
Kaj via kor' per ĉiu bat' lin benos kun ador' …
LA ROZA ORDENO
Sur mian kolumon stampiĝis kiseto erara,
Maltrafe premita dum ravo de la ĉirkaŭpren'.
Ĝi freŝe aromas kaj estas al mi tiom kara –
Rozeta makulo - de l’ ĝu' improviza orden'!
Ĝi restas simbol' de l’ kareso, donita kun fido,
La buŝo dum sveno ne sciis, ne pensis pri l’ ag'…
Ĝi estas instigo al ĝojo kaj kaŭzo por rido
De l’ frua mateno ĝis fino malluma de l’ tag'.
MIA VOJO
Mi levas mian kapon en ĉielon,
Sed per piedoj staras sur la ter';
Nur idealojn vidas kiel celon,
Sed nutras min per krudreala ver'.
Sur montoj kreskas mia sorĉa floro,
Sed en la valoj kuŝas mia pan',
Altiras la animon ĉiu foro,
Sed ankre tenas ĝin la karna man'.