La tajdo
- Автор: Хохлов Николай Иванович
- Год: 1928
- Язык: эсперанто
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «La tajdo». Краткое содержание книги:
Kaj, statue-senmova ekstere,
Perdas larmon en peza kviet"?
Kial nokte marŝadas sur strato,
Kun kolumo levita, sen cel',
Per la paŝoj de hom'-aŭtomato,
Sub albrove tirita ĉapel'?
LA MOMENTOJ
Kiam ardas miaj lipoj sur la ŝultro de marmoro
Kaj ondiĝas plej elaste via brusto ĉe la koro,
Kiam sonĝas ĉi-okuloj duonferme, duonbrile
Kaj la karno duonsvena min obeas plej humile –
Mi adoras vian korpon, mi plenumas dolĉan krimon,
Mi aklamas la cedintan predikanton – memestimon,
Mi forĵetas la leĝaron de l’ racio aŭtokrata
Kaj soife trinkas vinon de la ĝu' malpermesata.
Sen hezito transirante Rubikonon de l’ ebrio,
Por fariĝi dum momento nova mondo el nenio,
Nova astro, sampulsanta kun la tuta Universo,
Nova ritmo de l’ Erosa eleterna flama verso.
PROLEGOMENO
La lirikon mi ne kreas – min obsedas la liriko,
ĉiunerve, ĉiusente, kvazaŭ birdon la aer'.
Min allogas melodioj de la bela erotiko,
La muziko de la ĝuo la plej fama sur la ter'.
Mia muzo havas tenton de hurio paradiza,
Kun apenaŭ vualita viva karno el marmor',
Mian liron sonorigas iu dolĉa blovo briza,
Agordanta plej volupte ĉiujn histojn de la kor'.
Miaj strofoj volus vindi sveltajn formojn de Venuso,
La plastikon de statuoj de l’ antikva kulta bel',
Bronzan nudon de la landoj, simbolitaj per lotuso,
Fantazian eldoradon de la ravo kaj fabel'.
Mian himnon al la karno – al patrino de l’ spirito
Kantas hore la plej lumaj anguletoj de l’ anim',
Miajn sonojn naskas fulmoj de la krea amirito,
La mistero kaj embrio de la ritmo kaj la rim'.
Mia lingvo volus esti rita gesto, danca turno,
Esperanto, saturita per la maja florpolen',
Mia verso mia ĝuo en kristale klara urno,
Monumento, postlasita sur la vojo el Eden'.
DUM SUPRENGRIMPO AL AJ-DANIL[2]
Malhele rebrilas la montoj en pala, printempa mateno,
Serpente zigzagas la vojo tra glitaj kaj krutaj ŝtonblokoj,
Kaj sub juniperaj arbustoj lacertoj sur seka likeno
Susuras, rampante en timo, kaj kaŝas sin inter la rokoj.
La suno ripozas post nuboj. grizete lumigas la maron,
Sur ĝi, kvazaŭ kanto sen vortoj, fiŝista veliŝipo sin movas,
Kaj la Aj-Danil'a pintaĵo similas ciklopan altaron,
De kie la fumon oferan la vento matena disblovas.
Granito nun ŝanĝas kalkŝtonon kaj brilas ridete la glimo,
La kronon frizitan jam montras unua malalta pinio …
Mi sentas la montan aeron penetri ĝis mia animo,
Dum sonas ĉirkaŭe misteraj akordoj de belsimfonio.
Kaj ankaŭ ĉi tie mi legas batalon de l’ viv' senkompata,
En nigraj skeletoj de bestoj, ĵetitaj al fendoj kavernaj,
Sed tiu batalo natura, de l’ suno dorlote benata,
Animon en mi ne incitas ĝi pasas laŭ leĝoj eternaj.
Migrimpaskaj revas kaj serĉas de l’ tempo pasinta pejzaĝon:
Ĉu tiu elipsa altaĵo, kovrita de vitoj rubusaj,
Ne kaŝas en si iun miton, de libro antikva la paĝon,
En lingvo jam morta por ĉiam, en signoj jam pratumulusaj?
Cu estas ĝi tombo dezerta de iu bravul' ĝenovano,
Embuske murdita survoje de vilaj krimeaj nomadoj
Aŭ la ripozejo de iu volupta ludilo de ĥano,
Kaptita en land' Moskovia dum rabaj, frenezaj invadoj?
Aŭ estas ĝi nur fantazio de l’ cerbo senlime ravita,
Kaj tiu altaĵo nenion sub si rimarkindan enhavas …
Do estu … Mi tamen tre ĝuas en tiu revado ekscita,
Ĝi, kiel aero la korpon, l’ animon karesas kaj lavas .
Gurzuf (Krimeo) 1919
LIA AMO
Ŝi sola estis indulgita
El tuta lia sklavinar',
Ne fali al la ĝua lito,
Ne iri post triumfa ĉar'.
Al ŝi donacis li honoron
Konservi floron de la viv'
Kaj ne estingis ŝian koron
Kun ĝiaj kredo kaj naiv'.
Li mem ne sciis, kia forto
Lin gardis de l’ kutima ag';
Li pensis – ludo de la sorto
Kaj ŝia tro feliĉa tag'.
Sed tiel staris en la libro
De l’ homa sorto kaj destin':
Ke nur en ĉasta ekvilibro
Li povu mire vidi ŝin.
Iama brila Donĵuano,
La korkonkera kavalir',
Por siaj venkoj de l’ tirano
Humile pagis per sopir'.
Kaj la sklavino de l’ iamo
Nun sidis sub juvela kron' –
Reĝino bela de la amo –
Sur sia blindiganta tron',
Dum li, benante novajn ĝuojn,
Pro iu nekonata sent'
Ĉe l’ trono fleksis la genuojn,
Kun la infane-pura pent'.
TRANSCENDO
Vi pensas, ke la veraj vortoj fluis
En mia kanto pri la ama sento,
Ke mi al io vera atribuis L
a belajn nomojn en la sentimento?
Vi kredas, ke aperis tintaj rimoj
Kaj plektis sin pro vi en strofoj molaj,
Ke nur pro vi la ritmaj pantomimoj
Sin vestis per la nimboj aŭreolaj?
Ho ne, infan', – la suno, kiu brilas
Sur la ĉielo, min varmigas vane,
La najtingalo, kiu flute trilas,
En mia koro ehas tre profane …
Ĉar sentas mi alie, ekzilite,
En via valo de l’ natura ĝojo,
En propra mondo vivas mi ermite,
Al kiu vin neniu gvidas vojo.
En ĝi nur mia lumas hela suno
Kaj bonodoras miaj propraj floroj,
Kaj el la boskoj de l’ eterna juno
Al sola mi aŭdiĝas birdaj ĥoroj.
DUELO
… Nek vorton plu! Sed vire prenu spadon –
Kaj juĝu nin hazarda, blinda sort'!
Ne vane mi ellernis la skermadon,
Kaj volus mi nun ridi pri la mort'!
La koron mi ne havas plu virinan,
En krustojn ĝi sin kaŝis de l’ kompat',
Mi sentas nur venĝemon kaj senfinan
Deziron: vin trapiki, malamat'!
Ne miru do kaj ne aspektu stulta!
Al batalpoz'! Eĉ kontraŭ la edzin'!
Ŝi rajtas ja pro via krim' adulta
Batali, por en sango venĝi sin.
* * *
Kaj kruce tuj premiĝis fleksaj spadoj,
Per fulma bril' ekludis glata ŝtal',
Kun ĉiu mov' varmiĝis la spiradoj,
Por morta bat' sin klinis la batal' …
Venuso mem ne povus ŝin superi
En la graci', elekto de la poz'.
Kaj tra la hont' komencis li fieri
2
AJ-DANIL – La monto de Sankta Danielo en la Krimea montoĉeno Jajla apud Jalta.