La tajdo
- Автор: Хохлов Николай Иванович
- Год: 1928
- Язык: эсперанто
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «La tajdo». Краткое содержание книги:
Al ĉiu bel' mi venas tra la tera,
Tra la dolora aŭ ĝuiga prov';
Sen tiu voj' ĝi estus nur nimera,
Tuj paliĝonta post la brila nov'.
Samtiel preĝas mi dum ardaj kisoj
Kaj pliĉastiĝas en volupta trem',
Kaj la anim' la blankon de narcisoj
Ne perdas en frivolo de l’ poem'.
MALTRAFA PAFO
En vintra, frosta, prujna tag'
Sur ĉefa strato de Ljubljano,
Al mi per venenita sag'
Minacis la Amora mano …
Kaj ne mirinde: – la glaci'
Ne ĉion kovras dum la frosto –
Eĉ sub la pelto la graci'
Pensigas pri la Pentekosto.
La viro ofte estas bov'
En remburita vintra pelto;
Kontraŭe, la virina mov'
Nur gajnas pro kaŝita svelto.
Okul' cejana, roza naz',
Papavaj lipoj – jen bukedo!
Eĉ lana ŝtrumpo dum trapas'
Ne multe rabas de l’ piedo.
Kaj se aldoni ke ridet'
(Rideto de ljubljananino!)
Direktis sin al la poet' –
Danĝero estis ĉe kulmino!
Nur pro la frosta trem'
Amor' Hazarde ne rikoltis trafon,
Kaj tre mirakle mia kor'
Evitis la venenan pafon.
Kaj ŝi, svingante per jupet'
En danca ritmo de ĉarlstono
Trapasis preter la poet'
Per paŝo klaka kaj lakona …
Aldonus plua falsa perl'
Ne tro en ŝian kolornamon …
Sed la moderna "charleston-girl"*
Piprigus forte mian amon …
1905 (Moskvo)
Mi memoras: fenestroj flamantaj
Sub la suno subira sangadis,
Kaj la stratoj, ebriaj pro kantoj,
Al la ruĝa liber' serenadis.
Iu forta la brakojn muskolajn
Disetendis por fojo unua
Kaj elĵetis malnovajn idolojn
El la templo per bato forskua …
Flirtis gaje skarlataj rubandoj,
Oron semis la suno vespera,
Kaj respondis al ĉies demandoj
Juna voĉo: libero, libero! …
Sed ekkrakis la pafoj – de kie? –
Ekbruegis eksplodoj tertremaj,
Kaj kun fajfoj de l’ kugloj, orgie,
Ĉien flugis malbenoj kaj ĝemoj.
Freneziĝe, la homoj sin ĵetis
Post la niĉojn, al strataj anguloj,
Puŝis en la tumulto, faletis,
Kun teruro en larĝaj okuloj.
Sub la boro de l’ plumbaj hajleroj
Multaj falis kun raŭka stertoro –
Nekonataj, sennomaj oferoj
Al la blinda, despota teroro.
Per fluetoj la sango martira
Kolorigis la tonojn pavimajn
Dum viciĝis en kurba spaliro
Bajonetoj, serĉantaj viktimojn.
Kaj okazis la murdo plej bruta:
La vunditojn trapikis la ŝtalo,
Kaj post unu freneza minuto
Venis kruda, ĉesiga finalo …
Kaj ankoraŭ post unu momento
Ĉion regis kadavra silento,
Nur ŝiritan kantadon kun pento
Ĉiam portis de ie la vento …
DIAMANTO (Libera soneto)
Sur via broĉo diamanto brilis,
Refrakte semis lumon de la bal'
Kaj en nuanco spektra ĵus similis
Intense-flaman ruĝon de l’ koral'.
Jam pensis mi. ke sangas la juvelo,
Ke agoni' de l’ morto kaptis ĝin –
Sed pasis vi – la nimba karuselo
Reludis gamon de la ilumin'.
Simile al la sparka diamanto
Sub amradioj brilas la poet'
Kaj spektre ŝanĝas sin en rima kanto:
Jen sangas li pro rifuzita pet',
Jen li rikoltas laŭrojn de l’ amanto,
Por lumajn vortojn plekti en sonet'.
DELIRO
Dum la nokto daŭras monotone,
Min ĉirkaŭas bruoj kaj vizioj,
Min turmentas sonĝoj kaj pasioj,
Min atingas sufokitaj krioj …
Ĉio saltas, turnas sin ciklone …
Kun la kapo plumba sur kuseno,
Kun la pugnoj, kunpremitaj spasme,
Jen tra plor' blasfemas mi orgasme,
Jen demone ridas plej sarkasme
En avid' por ies ĉirkaŭpreno.
Tra nebulo lumas stranga luno,
Estas ĝi ardanta kiel fero,
Kun varmego baka de l’ infero
Ĝi gravitas peze al la tero
Kaj rebrilas sange el laguno …
Ankaŭ vi aperas … paŝas mole …
Kaj elpreni volas mian koron …
Sentas mi nur tuŝon, ne doloron,
Poste fluge sekvas meteoron
Kaj kun ĝi forbrulas senparole …
ĈE LESBOSO
Mitileno! La mano nevole
Senĉapigas la kapon al vento …
Unu nomon – sufiĉas ĝi sole –
Mi ripetas en pia atento.
Kaj en spiro de l’ mildaj aromoj
Mi rigardas, rigardas al rokoj,
Kie dioj parencis kun homoj
En la oraj pasintaj epokoj …
La ŝipo venas la kajon, tuŝante bordon arhajan,
Lesbosaj idoj en muto ridetas al la saluto …
Sappho, Sappho* – vi, perlo de Lesboso!
Eterna logo al poeta kor'!
Ne povos kaptaj manoj de Kronoso
Senigi nin de via ĝuamfor'!
Jen aŭdas mi de la submara lito
La sorĉan liron, luma poetin'!
Al vi kliniĝis ame Afrodito
Kaj la pastrinoj junaj gloras vin …
… Oni diras ke viaj okuloj estis serene-lazuraj,
Ke la sango pasia ornamis ilin per ombroj veluraj …
Kiam la ondojn kisis Hekato
Kaj ĉe la rokoj plaŭdis la mar',
Al la eterna dio-amato
Flugis de viaj strofoj nektar'.
Tiam ĉe l’ fonto, gute plendanta,
Sidis vi sola en la inspir'
Kaj al la mara skvam' diamanta
Kantis la himnon de la admir' …
… Ekkoni la amon, febron voluptan kaj … morti,
Ne plu povante la baton perfidan elporti …
Mi scias ke la maro kolektas la trezorojn,
Simile al avida, ŝtelema avarul',
Kaj pli ol ion ŝatas ĝi la amantajn korojn,
Sirene allogitajn per onda ritma lul'.
Mi scias ke palacoj kaj ekzotikaj boskoj
De Posejdono portas kvieton al la kor',
Ke la submarajn vojojn tapiŝe kovras moskoj.
Kaj korpojn ne konsumas la maro je pulvor' …
… Algoj ornamas la harojn, konkoj surŝutis la bruston
Kaj sur la liro rigida fingroj graciaj ripozas …
Io vekas min el revoj, io ŝiras min el ravo,
Kaj la vivo senripoza vokas fari grizan devon …
Mi forgesis, ke mi estas nur galera, rema sklavo,
Ke flugilojn mi ne havas por kunflugi blankan mevon.
En malgajo mi forŝiras la rigardon de la maro,
Kie banas sin, vibrante, la ĉielo de Lesboso,