Powersat — satelita energetyczny [Powersat - pl]

Lecąc dziesięć kilometrów nad Zatoką Meksykańską, Lynn Van Buren ustawiła oparcie fotela prawie poziomo i próbowała trochę się przespać. Była jednak zbyt podekscytowana, żeby zamknąć oczy. Nigdy nie była w Wenezueli. I tylko dwie osoby z jej pięcioosobowego zespołu mówiły po hiszpańsku.

Dan przechytrzy ich wszystkich, pomyślała. Wahadłowiec wystartuje, obleci Ziemię parę razy i wyląduje w Caracas. Niezły numer! Dan ma więcej jaj niż hordy Mongołów i amerykańska piechota morska razem wzięci.

Dwusilnikowy Citation nie mógł dolecieć z Matagordy do Caracas bez tankowania na Florydzie. Van Buren przestała udawać, że śpi, i wyjrzała przez okrągłe okienko samolotu, by przyjrzeć się tropikalnemu księżycowi wśród srebrzystych chmur. W ładowni samolotu spoczywał sprzęt do naprowadzania wahadłowca i sterowania nim — miał być użyty przy monitorowaniu lądowania. Gdyby ptaszek oddalił się od planowanej trasy lotu, Van Buren i jej ludzie zawsze mogli przejąć sterowanie z ziemi.

Dan na początku powiedział im, że będą pracować na statku w La Guaira, porcie Caracas. Najwyraźniej jednak kontakt Dana, ktoś wysoko postawiony w wenezuelskim rządzie, uznał, że zapewni im lepsze bezpieczeństwo na lotnisku. Stamtąd też tatwiej było sterować lotem. Poza tym nie podobała jej się idea pracowania w centrum kontroli lotu na jakimś chyboczącym się stateczku.

Citation wylądował na lotnisku Southwest na Florydzie, niedaleko Fort Myers, nabrał paliwa i wystartował w kierunku Caracas. Van Buren w końcu zasnęła i obudziła się dopiero, gdy nagły huk i szum otwierającego się podwozia wyrwały ją z przyjemnego snu o pikniku z dziećmi. Przetarła zaspane oczy; samolot lądował z piskiem opon na długim, betonowym pasie startowym.

Przekrzywiając szyję i usiłując zobaczyć Caracas w promieniach porannego słońca, Van Buren dostrzegła, że samolot kołuje do odizolowanego miejsca na lotnisku, z dala od innych budynków czy samolotów. Jedynym elementem było tam wysokie ogrodzenie z siatki zakończonej drutem kolczastym. I wielka wojskowa ciężarówka w maskujące plamy barwy czekolady. Samolot zatrzymał się i z ciężarówki wysypał się cały oddział wojska z karabinami maszynowymi, po czym ustawił się w szeregu.

— Co się dzieje? — spytał jeden z jej techników.

— Nie martw się — pocieszyła go. — Wszystko w porządku. Nie ma się czym przejmować.

Miała nadzieję, że się nie myli.

Kapitan wynurzył się z kokpitu, pochylił się pod niskim sufitem kabiny i otworzył drzwi; z kadłuba maszyny automatycznie wysunęły się schodki. Żołnierz o schludnym wyglądzie natychmiast wbiegł na nie z poważną miną. Na kołnierzu munduru miał jakieś insygnia; krótki wąsik i pistolet zawieszony na biodrze dopełniały obrazu.

— Seńora Van Buren? — zawołał.

— To ja — odparła, ruszając środkiem kabiny w jego stronę.

Żołnierz był na tyle niski, że mógł stać w drzwiach wyprostowany.

— Jestem kapitan Esteban Guitterez — oznajmił po angielsku z ciężkim akcentem. — Commandante oddziału zabezpieczającego. — Uśmiechnął się promiennie. — Witamy w Wenezueli!