Powersat — satelita energetyczny [Powersat - pl]

— Tak, ale wolę to niż siedzieć i obryzać paznokcie. Niles tam jest, możemy trochę mu powspółczuć.

Passeau westchnął ciężko i naciągnął swój ciężki płaszcz, a Dan włożył pelerynę i naciągnął kaptur.

— Gotów? — spytał Dan, podchodząc do drzwi. Passeau wsunął na głowę swoją bezkształtną czapkę i skinął głową ponuro.

Dan musiał mocno popchnąć drzwi, żeby je w ogóle otworzyć. Wiatr był jak ściana, a deszcz oślepiał. Błysnął piorun i natychmiast rozległ się grzmot.

— Musi być dokładnie nad nami! — wrzasnął Dan, przekrzykując wicher.

Passeau milczał. Gdy tylko Dan puścił drzwi, wiatr zatrzasną! je. Dwaj mężczyźni zaczęli brnąć do hangaru B, walcząc z wichurą. Dan miał wrażenie, że jest cały mokry, mimo peleryny. Pot, pomy siał. Przeklęta peleryna nie przepuszcza wiatru i człowiek się poci. Wiedział, że ze strachu też można się spocić.

Kiedy dotarli do hangaru, sam budynek osłonił ich przed najsilniej szym wichrem. Dan otworzył drzwi i obaj wpadli do hangaru, jak para ofiar katastrofy morskiej, wyrzuconych na brzeg.

Próbując złapać powietrze, całkowicie przemoczony Dan zdjął kaptur peleryny i zaczął rozpinać rzepy.

— Dobry Boże! — usłyszeli niski głos Nilesa Muhameda. — Patrzcie, co kot przyniósł!

Ocierając wodę z twarzy, Dan dostrzegł, że pod ścianami hangaru ułożono na wysokość człowieka worki z piaskiem. Kolejny podwójny rząd worków otaczał wahadłowiec jakjakieś umocnienia wojskowe.

— Kiedy to zdążyłeś zrobić, na litość boską? — spytał Dan, machając ręką w kierunku fortyfikacji.

Muhamed uśmiechnął się ponuro.

— Gdybyś się nie włóczył po Waszyngtonie, Austin czj innej Wenezueli i siedział tu na tyłku, wiedziałbyś chociaż co się dzieje.

— Gdybym siedział tutaj, zagoniłbyś mnie do układanie worków z piaskiem.

Muhamed znów posłał mu kwaśny uśmiech.

— To byłaby sensacja, Dan z łopatą.

Passeau podszedł wolnym krokiem do wahadłowca, z ociekającą wodą czapką w dłoni.

— Wygląda na to, że jest tu bezpieczny.

— Na orbicie byłby jeszcze bezpieczniejszy — zauważył Dan. — Żadnych zagrożeń poza mikrometeorami.

— I radiacją — dodał Niles. Dan pokiwał głową.

— Hej, biali chłopcy, chcecie kawy? — spytał Muhamed, wskazując palcem na stół ustawiony w oddalonym kącie hangaru, koło jego biurka i warsztatu.

Dan dostrzegł wielki termos stojący na stole i ruszył w jego stronę.

— Sam tu siedzisz, Niles?

— Tak. Odesłałem ludzi, jak tylko zobaczyłem satelitarne zdjęcia huraganu.

— Może włączmy telewizor i zobaczmy na kanale z pogodą, co się dzieje — zaproponował Dan.

— A nie sądzicie, że powinniśmy jechać do motelu? — podsunął Passeau.

— Możecie jechać — rzekł Muhamed z zawziętością. — Ja tu zostaję.

— Nie zostaniesz, jeśli ja… — telefon Dana zaczął wygrywać Take Me Out to the Bali Gamę.

Dan otworzył telefon i przyłożył go sobie do ucha. Mu-hamed nalał trochę parującej kawy do styropianowego kubka i podsunął go Danowi.

Dan wykonał gest, który miał oznaczać podziękowanie.

— Panie Randolph, tu Kelly Eamons.

Muhamed podawał kawę Passeau, a Dan słuchał, jak Eamons wyjaśnia, że utknęła na stałym lądzie.

— Na miłość Neptuna, to huragan — rzekł. — Nikt nie zamierza przeprawiać się przez zatokę. To zbyt niebezpieczne. Proszę zostać tam, gdzie pani jest.

— Wcale nie jest jeszcze tak źle — upierała się Eamons. Dan zastanowił się przez chwilę.

— Czy jest jakiś szczególny powód, dla którego chce się pani dostać na wyspę?

— Nie — odparła Eamons z wahaniem. — Po prostu chciałam być tam, gdzie powinnam być.

— To proszę dać sobie spokój i zrobić sobie dzień wolnego. Jak wszyscy inni. — Dostrzegł Nilesa Muhameda pochylonego nad komputerem; jego długie palce biegały po klawiaturze jak u pianisty podczas koncertu. — No, prawie wszyscy robią sobie dziś wolne — dodał.