Magom wszystko wolno

Zamek był klasyczny - wkomponowany we wzgórze, z jednej strony osłonięty rzeką, zaś” z drugiej, robiącą wrażenie swymi rozmiarami fosą. Woźnica, którego za niemałą opłatą przekonaliśmy, by zawiózł nas do zi Gorofa, zgodził się dojechał tylko do „pamiątkowego znaku” - kamiennego smoczego pyska, stojącego przy drodze zamiast drogowskazu.

- Dotąd mogę, szanowni państwo, dotąd to ja mogę. A dalej to już czarodziej się będą pytać, po com przyjechał, a co ja powiem... To już lepiej kobyłkę zawrócę... Tu dalej droga zamówiona, czekanych gości szybko do wrót zaprowadzi, a nie czekanych - omami... To ja... podziękuję szanownemu państwu, pomyślności w zamiarach i dokonaniach życzę...

I uśmiechając się nieszczerze, pogonił konia z powrotem.

Wymieniliśmy się z Orą spojrzeniami, następnie oparła się ona o moje ramię i ruszyliśmy - nie tracąc godności - spacerowym krokiem.

Droga była najzwyklejsza, o żadnych czarach nie było nawet mowy. Od zamku wiało jednak złą, obcą wolą. Jeśli zi Gorof jest tym, kogo szukamy... Tak. Niespodziewanie przypomniało mi się przekrwione oko, które przyglądało mi się ze sterty przeklętych kamieni.

Teraz kamienie milczały. Połączone w wyzywający naszyjnik wisiały na szyi Ory, jednak otaczający je obłoczek mocy nie był ani trochę mocniejszy.

- Nie jest pani zimno? - spytałem, patrząc na dołeczek zdobiący smukłą szyję Ory.

- Możliwe, że to nie on - odparła i byłem wstrząśnięty, jak przenikliwie udało jej się dostrzec w pytaniu fałszywce - prawdziwe, niezadane na głos pytanie. - W każdym razie, Hort, lepiej się z nim nie kłócić zawczasu.

Pomyślałem, że synalek Gorofa. Aggej, mag trzeciego stopnia, mógł się już zdążyć poskarżyć. Być może między nim i ojcem istnieje magiczny kontakt... A może Gorof w ogóle nie jest sentymentalny.

Biega gdzieś sobie bękart rozbójnik - i niech sobie biega.

I znów Ora przeczytała moje myśli.

- Gdyby tylko wiedzieć - rzekła, zadzierając głowę, by lepiej przyjrzeć się zębatej ścianie. - Gdyby wiedzieć, czy warto schwytać Aggeja, by szantażować Gorofa.

- Jestem wstrząśnięty pani perfidią - wymamrotałem z niezadowoleniem.

Most był opuszczony, na jego środku znajdowała się prymitywna pułapka, obliczona najwidoczniej na ciekawskich wieśniaków, z pewnością jednak nie na poważnych gości. Nawet jej nie ruszyliśmy - obeszliśmy ją brzegiem mostu.

O czym wspominała żona jubilera - o zamku, fosie i moście? O smoku? Podobnej egzotyki w dzisiejszych czasach niewiele już zostało, a i klub smokofilów liczy jedynie dziewięciu członków.

Liczył. Teraz, bez Gorofa, liczy ośmiu.

Wrota były w całości wykute z jasnego metalu, na prawym skrzydle widniało niewprawnie namalowane zamknięte oko. Na uderzenie kołatki przy drzwiach, wrota zareagowały melodyjnym, niskim dźwiękiem; minęło pięć sekund, nim otwarło się narysowane oko: jego tęczówka była czerwonobrunatna, a źrenica czarna, z mętnie pobłyskującą na dnie iskierką.

- Najmilszy Mart - szczerze uradowała się Ora. - W końcu do pana trafiliśmy! Zdrowia i długich lat pana sowie... Czy pana zaproszenie jest nadal aktualne? Pamięta je pan?

Oko mrugnęło. Zmrużyło się z zakłopotaniem.

I znów się zamknęło.

Czekaliśmy. Mijała minuta za minutą i gliniany człowieczek, którego trzymałem w poprzek tułowia, przejmował ciepło mojej dłoni. Jeśli tam, za bramą, powita nas mistrz kamieni, można będzie liczyć jedynie na Rdzenne zaklęcie.

Rozległo się wykręcające duszę skrzypienie. Z boku, pod wejściową kołatką, uchyliły się maleńkie, obliczone na karzełków drzwiczki. Zza drzwiczek wysunął się bokiem Mart zi Gorof we własnej osobie, szczupły, czterdziestoletni mężczyzna, ten sam, na którego zwróciłem uwagę podczas królewskiego balu. Co prawda, wówczas na jego ramieniu nie było sowy, teraz zaś siedziała, wielka, okrągła, z zakrzywionym dziobem.