Naznaczona

– Erin, ty będziesz wodą.

– Dobrze, bo lubię pływać – odpowiedziała Erin i stanęła po zachodniej stronie.

– W takim razie ja zostanę powietrzem – powiedział Damien, biorąc żółtą świecę.

– Tak. I twój żywioł otwiera krąg.

– Chciałbym też otwierać ludzkie umysły – westchnął, zajmując pozycję po wschodniej stronie.

Uśmiechnęłam się do niego serdecznie.

– Aha. To by było dobre.

– Okay. Co teraz? – zapytała Stevie Rae.

– Teraz okadźmy się dymem z różdżki, żebyśmy się oczyścili. – Postawiłam u swych stóp fioletową świecę, żeby się bardziej skupić na różdżce. Nagle uderzyłam się w czoło.

– Do licha! Czy ktoś pamiętał, żeby przynieść zapałki albo zapalniczkę?

– Oczywiście – - odpowiedział Damien, wyciągając z kieszeni zapalniczkę.

– Dziękuję, żywiole powietrza.

– Nie ma o czym mówić, starsza kapłanko.

Nic na to nie odpowiedziałam, ale na dźwięk tych słów poczułam dreszcz na całym ciele.

– Patrzcie, w jaki sposób należy się posługiwać różdżką – - przemówiłam zadowoloną że głos mój nie zdradza podniecenia i brzmi normalnie. Stanęłam przed Damienem, uznałam bowiem, że powinnam zaczynać w miejscu, gdzie jest początek kręgu. Zdając sobie sprawę, że powtarzam słowa Babci, która uczyła mnie tego w dzieciństwie, zaczęłam wyjaśniać przyjaciołom istotę całego procesu.

– Rytualne okadzanie ma na celu oczyszczenie osób, miejsc i przedmiotów z negatywnej energii, złych duchów i różnych wpływów. Odbywa się to przez spalanie różnych świętych roślin i żywic, a następnie trzymanie przedmiotów w dymie albo owiewanie dymem danej osoby czy miejsca. Duch takiej rośliny oczyszcza wszystko, co zostało okadzone jej dymem. – Uśmiechnęłam się do Damiena. – Gotów?

– Potwierdzam – odpowiedział w typowym dla niego stylu.

Uniosłam wiązkę i zapaloną potrzymałam przez chwilę, czekając, aż suche zioła się rozpalą po czym zdmuchnęłam płomień, by został sam żar, z którego zaczął się unosić wonny dym. Następnie omiotłam dymiącą wiązką całą postać Damiena, zaczynając od jego stóp, a kończąc na głowie, dalej tłumacząc pradawny obyczaj:

– Bardzo ważne jest, aby pamiętać o należnym szacunku dla duchów świętych roślin, do których zwracamy się o pomoc, i wyrażeniu go, uznając moc ich działania.

– Jakie jest działanie lawendy i szałwi? – - zapytała Stevie Rae.

Nie przerywając okadzania dymem ciała Damiena odpowiedziałam na pytanie Stevie Rae:

– W tradycyjnych obrzędach bardzo często używa się białej szałwi. Odgania ona negatywne wpływy, energie i złe duchy. Pustynna szałwia w zasadzie ma takie same działa nie, ale ja wolę białą bo ma słodszy zapach. – Doszłam już do głowy Damiena, więc uśmiechnęłam się znów do niego i pochwaliłam go: – Dokonałeś właściwego wyboru.

– Czasami wydaje mi się, że mógłbym być dobrym medium – powiedział Damien.

Erin i Shaunee chrząknęły znacząco, ale obydwoje nie zwróciliśmy na to uwagi.

– Dobrze. Teraz obróć się w drugą stronę, to okadzę ci plecy – powiedziałam. Kiedy zrobił, co mu poleciłam, mogłam ciągnąć swój wywód: ~ Moja babcia zawsze używa lawendy do swoich różdżek. Oczywiście częściowo dlatego, że ma pole lawendowe.

– Sprytnie – powiedziała z uznaniem Stevie Rae.

– Tak, to niesamowite miejsce – przyznałam i uśmiechnęłam się do niej, nie przestając zajmować się Damienem.

– Inny powód, dla którego używa lawendy, to jej kojące działanie, przywracanie otoczeniu równowagi, wytwarzanie pokojowej atmosfery. Lawenda przyciąga też dobre duchy i energię. – - Poklepałam Damiena po ramieniu, żeby się odwrócił. – - Koniec – - powiedziałam mu i przeszłam do Shaunee, która reprezentowała żywioł ognia, i zaczęłam ją okadzać.

– Dobre duchy? – zapytała Stevie Rae trochę przestraszona. – Nie wiedziałam, że będziemy przywoływać do naszego kręgu jeszcze coś poza żywiołami.

– Och, proszę cię, Stevie Rae – nastroszyła się na nią Shaunee. – Nie możesz być wampirem i jednocześnie bać się duchów.

To nawet głupio brzmi – poparła j ą Erin. Rzuciłam okiem na Stevie Rae i nasze spojrzenia na moment się spotkały. Obie pomyślałyśmy o spotkaniu domniemanego ducha Elizabeth, ale żadna z nas nie miała ochoty rozmawiać na ten temat.

– Jeszcze nie jestem wampirem, tylko zaledwie adeptką więc mam prawo bać się duchów.

– Czekaj, przecież Zoey mówi o czirokeskich duchach. A one pewnie nie będą zwracały uwagi na obrzędy odprawiane przez bandę młodocianych wampirskich adeptów, w czterech piątych pochodzenia innego niż rdzennie amerykańskie, którego jedyną reprezentantką jest Jej Kapłańska Wysokość Czirokezką – powiedział Damien.

Kiedy skończyłam z Shaunee, podeszłam do Erin.

– Nie sądzę, by miało to istotne znaczenie, skoro po zostajemy w zewnętrznym świecie – - mówiłam, czując instynktownie, że mam rację. ~ Myślę, że liczą się nasze intencje. W naszym przypadku wygląda to tak: Afrodyta i jej grupa to świetnie prezentujące się, najbardziej utalentowane dziewczyny w całej szkole, a Córy Ciemności powinny być elitarnym klubem. Tymczasem dla nas są wiedźmami z piekła rodem i w rzeczywistości to rozwydrzone dziewuchy, które upokarzają innych i z tego czerpią satysfakcję.