Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

— Nie — zaprotestował Valentine. — Pokażmy się im od najlepszej strony. — Spojrzał twardo na Sleeta. — Na statku znajduje się mała grupka Metamorfów. Dzięki nim wieści o naszej doskonałej grze mogą dotrzeć do Ilirivoyne, zanim my się tam zjawimy.

— Przekonałeś mnie — zgodził się Zalzan Kavol.

Sleet natomiast był wstrząśnięty. Drżały mu nozdrza, wargi miał zaciśnięte i lewą ręką kreślił tajemnicze znaki. Valentine odwrócił się do niego i powiedział przyciszonym głosem:

— Widzę, że zaczął się proces zdrowienia. Żongluj dzisiaj przed nimi tak, jakbyś to robił na dworze Pontifexa.

— Są moimi wrogami — odrzekł chrapliwie Sleet.

— Nie ci. To nie są Metamorfowie z twojego snu. To inni wyrządzili ci okrutną krzywdę, i to bardzo dawno temu.

— Przebywanie z nimi na jednym statku przyprawia mnie o mdłości.

— Już za późno, by ten statek opuścić — rzekł Valentine. — Poza tym jest ich tylko pięcioro. Mała próbka tego, co nas czeka w Ilirivoyne.

— Ilirivoyne…

— Nie da się już ominąć Ilirivoyne — przerwał mu Valentine. — Przyrzekłeś mi, Sleecie…

Mały żongler popatrzył na niego w milczeniu.

— Tak, mój panie — wyszeptał po chwili.

— No, to idziemy. Poćwicz ze mną. Obu nam się to przyda. I pamiętaj, masz mnie nazywać Valentinem!

Znaleźli na dolnym pokładzie spokojne miejsce i przystąpili do pracy. Po raz pierwszy ich role się odwróciły. Valentine żonglował płynnie, podczas gdy Sleet był niezgrabny jak nowicjusz. Bez przerwy upuszczał maczugi i wybijał sobie palce. Jednak po kilku minutach potrafił już nad sobą zapanować i powietrze wypełniło się fruwającymi maczugami, i to podawanymi na tak wyszukane sposoby, że rozbawiony Valentine szybko się poddał i poprosił o chwilę odpoczynku.

Wieczorne przedstawienie — pierwsze od tamtego, zaimprowizowanego na drodze w celu przekupienia leśnych braci — miało być, zgodnie z życzeniem Zalzana Kavola, na najwyższym poziomie. Żonglerzy podzielili się na trzy zespoły — Sleet z Carabellą i Valentinem, Zalzan Kavol z Thelkarem i Giboiem Haernem oraz Heitrag z Rovornem i Erfonem — i przystąpili do symultanicznej rozgrywki: jedna grupa Skandarów żonglowała nożami, druga płonącymi pochodniami, a ludzie srebrnymi maczugami. Valentine przechodził jeden z najpoważniejszych testów zręczności; upuszczony przez kogokolwiek z dziewiątki żonglerów przedmiot mógł zniszczyć cały efekt, a ponieważ on był najsłabszym ogniwem tego łańcucha, na nim spoczywała największa odpowiedzialność za powodzenie całego występu.

Nie upuścił ani jednej maczugi. Owacja po zakończonym popisie, kiedy jeszcze pełni emocji, a już pozbawieni napięcia żonglerzy przerzucali bezładnie wszystko, co im wpadło w ręce, przeszła ich najśmielsze oczekiwania. Składając niski ukłon Valentine spostrzegł siedzącą w jednym z pierwszych rzędów rodzinę Metamorfów. Rzucił krótkie spojrzenie na Sleeta, ale ten, rozradowany, kłaniał się wciąż od nowa, za każdym razem niżej i niżej.

Kiedy schodzili po długotrwałej owacji ze sceny, Sleet powiedział:

— Widziałem ich, kiedy zaczynaliśmy, a potem zapomniałem, że w ogóle istnieją. Zapomniałem o nich, Valentine! — Roześmiał się uszczęśliwiony. — Zresztą oni w niczym nie przypominają stworzeń z. mego snu.