Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

Serce Valentine'a napełniło się współczuciem. Milcząc, objął małego człowieczka, jak gdyby siła jego ramion mogła uleczyć okaleczoną duszę przyjaciela. Po chwili, zwalniając uścisk, powiedział wolno:

— To był naprawdę straszny sen. Ale z naszych snów powinniśmy umieć korzystać, a nie pozwalać im, by nami władały.

— Ten sen nie jest mi do niczego potrzebny. Wiem jedno: ostrzegł mnie przed zbliżaniem się do Metamorfów.

— Rozumiesz go zbyt dosłownie. A nie sądzisz, że mógł zawierać jakieś pośrednie wskazówki? Czy byłeś u wieszczki, Sleet?

— Po co?

— I pomyśleć, że to ty wysyłałeś mnie do niej, kiedy przeżywałem tamte straszne noce w Pidruid! Pamiętam każde twoje słowo. Mówiłeś, że Król nigdy nie zsyła jednoznacznych przesłań.

Sleet uśmiechnął się ironicznie.

— Zwykle łatwiej leczyć cudze dusze niż swoją, Valentine. Zresztą i tak za późno, by szukać wyjaśnienia snu sprzed piętnastu lat, więc zostanę nadal więźniem tamtego koszmaru.

— Musisz się od niego uwolnić!

— W jaki sposób?

— Kiedy dziecku się śni, że spada, i budzi się przerażone, to co rodzice mu mówią? Że sny o spadaniu nie mogą być traktowane dosłownie, bo we śnie nie można się zabić. Że dziecko powinno być wdzięczne nocy za taki sen, ponieważ oznacza on władzę i siłę. Albo że dziecko nie spadło, ale pofrunęło — i to do miejsca, w którym można się czegoś nauczyć, inaczej bowiem to dziecko ze strachu mogłoby utracić raz na zawsze świat marzeń.

— Innymi słowy, dziecko powinno cieszyć się takim snem — powiedział Sleet.

— Tak. Podobnie jest z naszymi przykrymi snami: nie powinniśmy się ich bać, lecz wykorzystywać ich mądrość przy dalszym działaniu.

— Tak mówi się dzieciom. Choć dorośli nie zawsze panują nad snami lepiej niż dzieci. Przypominam sobie jakieś dziwne krzyki i pojękiwania, kiedy śniłeś ostatnio, Valentine.

— Ja próbuję jednak uczyć się z moich snów, bez względu na to, jak są niejasne.

— No dobrze, ale czego chcesz teraz ode mnie?

— Żebyś pojechał z nami do Ilirivoyne.

— Czy to dla ciebie takie ważne?

— Należysz do naszej grupy. Z tobą tworzymy całość, bez ciebie zespół byłby rozbity.

— Skandarzy są doskonałymi żonglerami. To, co ludzie wnoszą do tej sztuki, jest mało istotne. I Carabella, i ja, i ty znaleźliśmy się u nich z tego samego powodu — aby uczynić zadość prawu. Zarobicie pieniądze bez względu na to, czy będę z wami, czy też nie.

— No, a kto mnie będzie dalej uczył?

— Wystarczy ci Carabella. Jest równie zręczna jak ja, a poza tym kocha cię i zna tak, jak ja nigdy nie poznam. I niech bogowie bronią — dodał zmienionym głosem — byś miał ją utracić wśród Zmiennokształtnych!

— Nie obawiam się tego — powiedział Valentine. Wyciągnął dłonie do Sleeta. — Tak bym chciał, żebyś pozostał z nami.

— Ale dlaczego?

— Ponieważ cię cenię.

— Ja również cię cenię, Valentine. Jednak pobyt w miejscu, do którego ten Skandar chce nas poprowadzić, mógłby mi sprawić wiele bólu. Dlaczego tak bardzo na to nalegasz?

— W Ilirivoyne może byś się z tego bólu wyleczył, widząc, że Metamorfowie to zaledwie nieszkodliwe, pierwotne stworzenia.

— Potrafię żyć ze swoim bólem — odparł Sleet. — Cena za takie uzdrowienie wydaje mi się zbyt wysoka.

— Oczywiście, potrafimy żyć nie z takimi ranami w sercu. Ale dlaczego nie spróbować ich leczyć?

— Jest jeszcze coś, na temat czego nie padło tu ani jedno słowo, Valentine.

Valentine zamilkł na chwilę, po czym westchnął głęboko.

— No cóż, to prawda. — A zatem o co chodzi?

— Sleecie, czy pojawiałem się w twoich snach, od kiedy spotkałeś mnie w Pidruid? — spytał Valentine z wahaniem w głosie.

— Tak. — Jako kto?

— Czy to takie ważne?

— Czy śniłeś, że mogę być jakąś niezwykłą postacią na Majipoorze, kimś ważniejszym i potężniejszym, niż sam potrafię to sobie wyobrazić?