Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle]

Ten statek wydawał się swoistym mikrokosmosem. Czekając na odbicie od brzegu, Valentine, Deliamber i Carabella przechadzali się po pokładzie zatłoczonym mieszkańcami różnych okręgów i przedstawicielami wszystkich ras Majipooru. Wśród nich Valentine zobaczył górali ze zboczy gór nad Khyntorem, Ghayrogów z Dulornu, ludzi z parnego południa spowitych w przewiewne białe szaty, podróżnych paradujących w drogich szkarłatnych i zielonych strojach, którzy według Carabelli wyglądali na typowych mieszkańców zachodniego Alhanroelu, i wielu innych. Wszędobylscy Liimeni sprzedawali swoje nieśmiertelne pieczone kiełbaski; natrętni Hjortowie przechadzali się wyniośle w uniformach żeglugi rzecznej, informując i pouczając zarówno tych, którzy chcieli się czegoś dowiedzieć, jak i tych, którzy tego nie chcieli; rodzina Su-Suherów w przezroczystych zielonych sukniach, rzucając się w oczy z powodu nieprawdopodobnych, dwugłowych ciał i nieprzystępnych, władczych min, płynęła w pokornie rozstępującym się przed nią tłumie niczym emisariusze ze świata snów. Tego popołudnia na pokładzie statku znajdowała się też mała grupa Metamorfów.

Deliamber wypatrzył ich pierwszy. Mały Vroon cmoknął z cicha i dotknął ręki Valentine'a.

— Widzisz ich? Miejmy nadzieję, że nie wpadną w oczy Sleetowi.

— Którzy to? — spytał Valentine.

— Stoją przy relingu, samotni. Wyglądają na zakłopotanych. Mają teraz swoje naturalne kształty.

Valentine popatrzył we wskazanym kierunku. Zobaczył pięcioro dorosłych, prawdopodobnie obojga płci, i troje młodych. Wiotkie, kanciaste, długonogie stworzenia, jedno nawet wyższe od Valentine'a, omiatały patrzących przelotnymi, niewidzącymi spojrzeniami. Pokryte były ziemistą, prawie zielonkawą skórą. Ich twarze przypominały kształtem twarze ludzkie, lecz kości policzkowe były ostre jak brzeszczoty, usta tak wąskie, że niemal niewidoczne, nosy zredukowane do wypukłych guzów, a blisko siebie i głęboko osadzone oczy pozbawione źrenic. Valentine nie mógł rozsądzić, czy ci Metamorfowie noszą się dumnie i arogancko, czy może bojaźliwie, lecz z pewnością czuli się na statku jak na wrogim terytorium — oni, wywodzący się z prastarej rasy tubylcy, potomkowie tych, do których należał Majipoor przed przybyciem pierwszych osadników ziemskich, czternaście tysięcy lat temu. Nie mógł oderwać od nich oczu.

— Jak to się dzieje, że zmieniają kształty?

— Ich kości nie są powiązane z sobą, tak jak kości innych żywych istot — odpowiedział Deliamber. — Pod naciskiem mięśni mogą się przemieszczać i układać w nowe formy. W skórze z kolei mają komórki mimetyczne, które pozwalają na zmianę koloru i struktury ciała. Dorośli mogą transformować się niemal ciągle.

— Czemu to służy?

— Tego nikt nie wie. Prawdopodobnie Metamorfowie z kolei zastanawiają się, jaki cel przyświecał wszechświatowi, że stworzył rasy niezdolne do zmiany kształtów. Myślę jednak, że ta zmienność musi ułatwiać im życie.

— Nie sądzę — odezwała się cierpko Carabella. — Nie potrafili nawet obronić swojej planety.

— Jeśli ludzie przenoszą się z planety na planetę po to, by ukraść czyjś dom, to nawet zmiana kształtów niewiele może pomóc obrońcom tego domu.

Metamorfowie zafascynowali Valentine'a. Zdawał sobie sprawę z niezwykłości ich istnienia na przestrzeni długiej historii Majipooru. Ta krucha zielonoskóra nacja zamieszkująca całą olbrzymią planetę w epoce, kiedy nie było tu ani istot ludzkich, ani Skandarów, Vroonów czy Ghayrogów, stanowiła teraz przeżytek, relikt archeologiczny, zepchnięty do rezerwatu. Intruzi, którzy przybyli szukać dla siebie miejsca, zamienili się w zdobywców. Valentine chciałby zobaczyć, jak Metamorfowie przemieniają się w nich, w tych zdobywców. Jednak samotna, wyobcowana z tłumu grupka trwała niezmiennie przy własnym wyglądzie.

Shanamir, wyraźnie czymś przejęty, przepchnął się do Valentine i chwytając go za rękaw wykrzyczał:

— Czy wiesz, kto podróżuje razem z nami? Słyszałem, jak mówili o tym w ładowni. Tu jest podobno cała rodzina Zmienno…

— Ciszej — szepnął Valentine. — Popatrz tam! Chłopiec spojrzał we wskazanym kierunku i zadrżał.

— Oni są straszni. — Gdzie jest Sleet?

— Na mostku, u kapitana statku, z Zalzanem Kavolem. Starają się o pozwolenie na wieczorny występ. Jeśli ich zobaczy…

— On i tak wcześniej czy później będzie musiał stanąć twarzą w twarz z Metamorfami — mruknął Valentine. A zwracając się do Deliambera zapytał: — To chyba nie jest dla nich typowe, pokazywać się poza rezerwatem?