Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle]

Gdzieś w oddali rozległ się przeraźliwy wybuch, który wstrząsnął zarówno ziemią, jak i powietrzem, skupiając na sobie całą uwagę podróżnych. Powtórzył się jeszcze kilka razy, po czym wszystko wokół ucichło.

— Co to było? — krzyknął Sleet, gorączkowo szukając na półce miotacza energii.

— Spokojnie, spokojnie — rzekł Deliamber. — To zagrzmiała Fontanna Piurifayne. Zbliżamy się do granicy.

— Fontanna Piurifayne? Co to takiego? — zainteresował się Valentine.

— Poczekaj, niedługo ją zobaczysz — odpowiedział Deliamber. Wóz zatrzymał się już po kilku minutach. Zalzan Karol odwrócił się na koźle i wrzasnął:

— Gdzie jest ten Vroon? Czarodzieju, nie ma przejazdu! — Dojechaliśmy do Wrót Piurifayne — odpowiedział spokojnie

Deliamber.

Wąską drogę przegradzał szlaban zrobiony z grubych, odartych z kory żółtych pni powiązanych ze sobą jaskrawoszmaragdowym sznurem. Obok szlabanu, po lewej stronie drogi stała strażnica, w której urzędowali dwaj Hjortowie, ubrani w szarozielone mundury. Hjortowie rozkazali, by wszyscy wysiedli z wozu na deszcz, podczas gdy sami pozostali pod daszkiem.

— Dokąd to? — spytał grubszy.

— Do Iliriroyne, na festyn. Jesteśmy żonglerami — powiedział Zalzan Kavol.

— Pozwolenie na wejście do Piurifayne — zażądał drugi.

— Żadne pozwolenie nigdy nie było tu potrzebne — rzeki Deliamber.

— Jesteś zbyt pewny siebie, Vroonie. Zgodnie z dekretem Lorda Valentine'a, Koronala, wydanym już ponad miesiąc temu, nikt z mieszkańców Majipooru nie ma wstępu na terytorium Metamorfów, chyba że w sprawach służbowych.

— My właśnie jedziemy w sprawach służbowych — warknął Zalzan Kavol.

— To powinniście mieć pozwolenie.

— O niczym takim nawet nie słyszeliśmy — zaprotestował Skandar. Hjortowie popatrzyli przed siebie obojętnym wzrokiem. Wyglądało na to, że rozmowa jest skończona i że wracają do własnych spraw.

Zalzan Kavol spojrzał na Vinorkisa, jakby spodziewał się, że ten potrafi coś wskórać u swoich pobratymców, ale kiedy Hjort wzruszył ramionami, Skandar przeniósł piorunujący wzrok na Deliambera.

— Od czego ty tu jesteś! Masz natychmiast znaleźć jakąś radę! Vroon również wzruszył ramionami.

— Nawet czarodzieje nie nadążają za prawami, które zmieniają się z dnia na dzień, zaskakując podróżnych w leśnych rezerwatach czy innych równie zapomnianych miejscach.

— No to co zrobimy? Wrócimy do Verfu?

Takie rozwiązanie niewątpliwie zadowoliłoby Sleeta. Widać to było po jego oczach; wykręciłby się wreszcie od przygody z Metamorfami. Lecz Zalzan Karol już kipiał wściekłością, a ręka Lisamon Hultin błądziła wokół rękojeści miecza wibracyjnego. Widząc, co się święci, Valentine postanowił wkroczyć do akcji.