Руны Перуновы

О калі б ты быў мне за брата, Якога маці мая сваімі грудзьмі сасіла, Я б, сустрэўшы цябе на вуліцы, невінавата Цалавала б і да сэрца туліла, І мяне б не папракалі зацята. Павяла б я цябе, Прывяла б да матулі маёй у дом, Я паіла б цябе пахучым віном, Яблыкаў маіх гранатовым сокам, Каб п’янеў няўрокам. На лявіцы ягонае галава мая, А правіца бяссоная мяне абдымае. Заклінаю вас, дочкі Ерусалімскія, Не будзіце, не турбуйце каханую, Самой лагодай прыспаную. Хто гэта ад пустэльні ўзыходзіць, З небам высока раячыся, На свайго каханага ўзіраючыся? Пад яблыняй я цябе разбудзіла: Там цябе маці твая нарадзіла, Там цябе нарадзіўца твая нарадзіла на дзіва. Пакладзі мяне на сэрца сваё, як пячаць, На руку сваю пакладзі – прыручаць, Бо моцная, як смерць, мілосць, Лютая, як апрамецце, зайздросць. Стрэлы ў мілосці – агнявітыя стрэлы, Яна – тое полымя, Што перашкоды нідзе не сустрэла. Вялікія воды загасіць не могуць Мілосці тае, І рэкі не заліюць яе. Калі б хто даваў за мілосць Багацце ўсё, што ў доме ягоным ёсць, З рашучасцю ўпартаю Ён адрынуты быў бы з пагардаю. Сястра ў нас малая, Яна яшчэ саскоў не мае. Што рабіцімем з нашай сястрою, Калі будуць сватацца да яе не парою? Калі б яна была сцяна, Дык, не шкадуючы ні дзён, ні працы, Пабудавалі б мы на ёй Са срэбра палацы. Калі б яна была дзверы – Кедровымі дошкамі абшалявалі б яе да меры. Я – сцяна, і ў мяне саскі, як вежы, Таму ў вачох ягоных буду поўнатаю хацежы. Вінагараднік меў Саламон у Ваал-Гамоне, Ён здаваў вінаграднік гэты вартаўнікам. І кожны з вартаўнікоў тады Меў даваць тысячу срэбнікаў за плады. А мой вінаграднік у мяне пры сабе. Тысяча хай табе, Саламоне, А дзвесце – ім, што праз гады І ў яснадзень і ў сутонне сцерагуць плады. Жыхарка садоў! Сябры цешацца з голасу твайго, Дай і мне паслухаць яго. Барздзі, мой каханы, мой сон бясхмарны, Будзь падобны да сарны Ці да маладога аленя, Бяжы наперадзе свайго ценю Па горах сaмых бальзамавых.