Руны Перуновы

Хай мяне абцалуе ён Цалаваннем вуснаў сваіх! Бо пешчы твае хмялейшыя за віно. Ад пахучасці масцяў тваіх Твайго ймя дасконны палон. Як міра разлітае Нябёсам на дно яно. За нявытхнутае, аблачыністае І кахаюць цябе дзяўчыністыя. Памкні мяне, пабежымо за табой. Кароль павёў мяне да сваіх харомаў. Будзьма радавацца і цешыцца Сэрцаў нашых салодкаму грому, Небаўзносячыся хвалой. Бо за віно, якое забыць сябе не дае, Мацнейшыя пешчы твае. Годныя цябе кахаюць, Аж у журбе засыхаюць. Дочкі Ерусалімскія, я чарнявая, Але прыгожая, гожая, Як кідарскія буданы, Як заслоны Саламонавы. Я ж не з чужой стараны, Жарсць мяне запалоніла У спякотлівыя палоны. Не дзівіцеся, што чарнявая, Гэта сонца мяне асмуглявіла. Угневаліся на мяне матулі маёй сыны І паставілі мяне, беспрытульную, яны І ўдзень і ўначы Вінагараднікі сцерагчы. Пільнавала ад святла й да святла, Свайго ж вінагарадніка не ўсцерагла. Скажы мне, душы маёй паняты, Дзе пасвіш ты, Дзе ў паўдзён твой спачывае ўздых? Чаго мне быць валачомнай датклівіцай Каля статкаў аднаклапатліўцаў тваіх? Як не ведаеш гэтага, найпаглядзістая з жанок, Дык ідзі сабе па слядах авец наўдагад І ля пастухоўскіх стомленых буданоў Пасві сваіх казлянят. Жарабіцы сваёй у фараонавай калясніцы Спадобіў цябе я, мая каханая, Аздобіў шанаю. Шчокі твае ў падвешках Раскашуюцца ў кунежлівай харашбе, Шыя твая ў каралях, зашаптаных хвалебнамі. Залатыя падвешкі мы знядзелім табе З зіхацінкамі срэбнымі. Покуль цар за сталом сваім цараваў, Нард мой свой пах выдаваў. Міровы пучок – каханы мой – у мяне Хай ля грудзей маіх супачне. Як гронка кіпера, каханы мой у мяне У Енгедскіх вінаградніках, Дзе заплаканай лазе балазе ў гамане. О ты чароўная, З зоркай раніцы роўная, Мая каханая, Ты шчыміш на сэрцы маім жаданай ранаю. Ты адзіная, Як рэчка ў радасці ціхаплынная. Глядзяць у маю душу вочы твае галубіныя. О ты чароўны, каханы мой, і адзіны. І ўзложжа нашае – зялёная зеляніна. Стрэхі нашых дамоў – Кедраў кроністыя абрысы. Столі нашыя – станістыя кіпарысы.