Руны Перуновы

Прыйшоў я ў сад свой у задуменні, Як ва ўспаміне, Сястра мая, маладая княгіня. Набраў міра свайго з сваімі духменямі. Наеўся з сотаў сваіх мёду, а ў насалоду, Напіўся з сваім малаком віна, а дап’яна. Бярэце дары, сябры пагуканыя, Піце й сыцьцеся, укаханыя. Я сплю, а сэрца маё чуняе, гоніць сон; Во голас майго каханага, гукае ён: «Адчыні мне, сястра мая, мая каханая, Мая галубка, мая беззаганная, Бо галава мая ўся ў расе, У начное валозе сукры ўсе». Скінула я хітон з плячэй сваіх, Як жа маю ізноў надзець? Ногі вымыла на паглядзь, Як жа мне пэцкаць іх? Каханы руку сваю працягнуў праз шчалугу І ў нутры маім развярэдзіў тугу. І ўстала рахмана я, каб адамкнуць каханаму. І з рук маіх міра крапліста спадала, І з кстоў маіх міра на клямку замка сцякала. Адамкнула каханаму, а мой каханы Павярнуўся й счэз нечакана. Душа мая сябе не пазнала, Калі казаў ён. Яго я шукала, Ішла за голасам наўздагон І не знаходзіла, яго гукала, Ды не адгукаўся ён. Пераўстрэлі мяне вартаўнікі, Што места абходзілі нацямкі, Збілі, зранілі, кіямі пеставалі, Не маючы жалю. Ахінала з мяне знялі Тыя, што сцены меставыя вартавалі, І пакінулі на зямлі. Заклінаю вас, дочкі Ерусалімскія, Калі далёка ці блізка Сустрэнеце майго каханага, Што яму скажаце па весялосці? Што я знемаглася з мілосці. «Твой каханы за іншых ляпейшы чым, Найпраўкраснейшая з жанчын? Чым каханы за іншых ляпейшы якраз, Што ты так заклінаеш нас?» Мой каханы белы й румяны, Ад дзесяцёх тысячаў іншых Ляпейшы ён, бо чаканы. Галава ягоная – шчырае золата, Што сонцам мілуецца ўсё лета. Хвалююцца ягоныя сукры няўзнач, Чорныя, як крумкач. Вочы ягоныя – як галубы Пры загонах водаў, Што купаюцца ў малацэ, ацененыя лагодай. Шчокі ягоныя – духмяны кветнік уцехі, Пахучых расцінаў лехі. Ягоныя вусны – лілеі, На якіх разліваецца міра й само хмялее. Рукі ягоныя – круглякі залатыя, Не абшурпачаныя ганьбамі ды абразамі, Круглякі з усаджанымі тапазамі. Жывот ягоны – як выдаўбень са слановае косці, Абкладзены сапфірамі млосці. Галёнкі ягоныя – слупы мармуровыя, Пастаўленыя на залатых подах. Не зрушыць іх і ўраганны подых. Выгляд ягоны падабраў падабенькі ў Лібана, Вусны ягоныя – соладзь, І ўвесь ён поўніцца любатой. Гэта й ёсць сябра мой, дочкі Ерусалімскія!