Балаган

Прабачце, паненка, у строях шляхетных цнатлівых, З бялюткім праборам у гладкіх, як лён, валасах. Былі вы з гасцямі прыветнай, прыстойна-маўклівай. I думка адна пра каханне навейвала страх. А мне ўжо нічога ад вас не пакінулі воды, Імклівыя воды старой радаводнай ракі. Спадніцы крухмальныя сталі пялюшкамі потым, Каўнер-самавяз памяняны на лыжку мукі. I рукі, што ўмелі задумліва клавішы лашчыць, I крыжыкам шыць, і лацінскія кніжкі гартаць, Пасля навучыліся працы штодзённай, бяднячай, I ўнукам нічога амаль не змаглі перадаць. I я ці змагу на калені ў царкве апусціцца Так проста і шчыра, ці маўзеру ў вока зірнуць, I, нат не збялеўшы, чужынцу шпурнуць завушніцы і шлюбны пярсцёнак — а годнасці — не забяруць. Прабачце, паненка у строгім шляхецкім убранні. Я ведаю — вы не такой уяўлялі мяне. Ды нейкую сувязь пакінула неба між намі, Таму і вісіць ваш партрэт у мяне на сцяне, Таму і складаюцца гэткія дзіўныя вершы, Таму непамысна мне ў тлумных сучасных сяброў, I дом мой заўсёды — як ціхая кутняя вежа, I мову — адну выбіраю між роднасных моў.