Rolandkanto

40 Marsil’ lertulo estas kaj klerulo, La idolanan leĝon li ellernis. Sigelon li disrompas, sigelvakson Li ĵetas, kaj leteron tuj tralegas… Li ploras, tiras sian blankan barbon, Sin levas, kaj per laŭta voĉ’ ekkrias: «Sinjoroj, vidu! kia malsaĝaĵo! › Francestro Karlo ĵus alskribis al mi, › Ke mi memoru pri kolero grava,— › Ĝi pri Basanz’ kaj Basilio, kiujn   490 › Mi senkapigis apud montoj Haltoj. › Ĉu mi mem volos vivon deaĉeti, › Kalifon, onklon, mi alsendi devas; › Alie, Karl’ kun mi ne konsentiĝos!» Ne diras unu vorton Idolanoj, Krom Marsilido. Tiu ĉi respondas Al Reĝo: «Geno tiel malprudente › Al vi parolis, ke li devas morti. › Fordonu lin al mi, kaj mi lin punos.» Aŭdinte tion, Geno svingas glavon Kaj alflankiĝas al abia trunko.   Aŭdu.   500