Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

— Popatrz, pierwsza żarłoczna roślina — powiedziała olbrzymka. — Ohydne stwory! Gdybym to ja rządziła tą planetą, spuściłabym na nie ogień, ale nasz Koronal pozuje na wielbiciela przyrody i dlatego chroni je w królewskich parkach. Módl się, żeby twoi przyjaciele mieli dość rozsądku, by trzymać się od nich z daleka.

Na leśnej ściółce, okupując wolną przestrzeń między drzewkami, rosły kolosalnych rozmiarów rośliny. Były to pozbawione łodyg, wyrastające bezpośrednio z ziemi liście czterocalowej szerokości i około dziesięciostopowej długości, metaliczną barwą i ząbkowanymi krawędziami przypominające piły. Rosły w skupiskach, tworząc rozety, pośrodku których otwierały się półmetrowej szerokości paszcze do połowy wypełnione złowieszczo wyglądającą cieczą i gmatwaniną klockowatych pręcików. Z cieczy sterczało coś, co mogło przypominać delikatne kwiaty, a także widać było inne kształty, które Valentine'owi przywodziły na myśl ostrza noży i pary szczypiec połączonych ze sobą w sposób dość niemiły.

— Tak właśnie wyglądają — powiedziała Lisamon Hultin. — Ściółka leśna jest szczelnie pokryła ich pędami, które tylko czyhają, by jakieś drobne zwierzę wciągnąć do wciąż głodnej paszczy.

Podjechała bliżej ku jednej z roślin i wtedy to coś, co swoim wyglądem przypominało bicz, zaczęło błyskawicznie wić się po ziemi i pełznąć w jej stronę, a będąc wystarczająco blisko uniosło się w górę i z głośnym świstem owinęło wokół pęciny zwierzęcia. Wierzchowiec, zwykle spokojny, rozdął teraz chrapy wietrząc śmiertelne niebezpieczeństwo, w którym istotnie się znalazł. Pętla zacisnęła się mocniej — roślina rozpoczęła zmagania ze swą ofiarą.

Olbrzymka sięgnęła po miecz wibracyjny, pochyliła się i jednym cięciem uwolniła nogę wierzchowca. Pęd odskoczył jak zerwana sprężyna i cofnął się niemal do samej paszczy, ale w tej samej chwili w górę wyskoczyło kilkanaście innych, tnąc z dziką furią powietrze.

— Żarłoczne rośliny nie mają tyle siły, by wciągnąć do paszczy wielkie zwierzę, ale wierzchowiec nie uwolniłby się sam. Raz schwytany, słabłby z dnia na dzień, aż skończyłby żywot, a wtedy one już by sobie poradziły. Jedna roślina przeżyłaby na jego mięsie cały rok.

Valentine zadrżał. Carabella zagubiona w lesie z takimi potworami? Te ohydne rośliny na zawsze miałyby stłumić ukochany głos, pożreć zwinne ręce, błyszczące oczy? Nie!

— Czy nie za późno przybywamy z pomocą? — zapytał.

— Nie znam ich imion — odpowiedziała. — Wołaj głośno, gdzieś tu muszą być.

— Carabello! — zawołał z rozpaczą w głosie. — Sleecie!

Kilka chwil później usłyszał słaby głos, ale Lisamon Hultin już i tak ich wypatrzyła i ruszyła ku nim. Wkrótce i on ujrzał Sleeta klęczącego na jednym kolanie i z całej siły opierającego się pędowi owiniętemu wokół kostki drugiej nogi, który ciągnął go ku rozwartej paszczy żarłocznej rośliny. Przykucnięta tuż za nim Carabella obejmowała go ramionami i desperacko usiłowała odciągnąć w przeciwną stronę. Wokół nich zwijały się i rozwijały macki innych roślin, zawiedzionych, że to nie one zdobyły żer. Sleet trzymał w ręku nóż i bezskutecznie ciął nim napięty pęd; roślina zdołała pociągnąć go już krok do przodu, o czym świadczył ślad wyryty w miękkiej, butwiejącej ściółce. Cal po calu Sleet przegrywał walkę o życie.

— Pomóż nam! — zawołała Carabella.

Lisamon Hultin jednym cięciem miecza odrąbała pęd owinięty wokół nogi Sleeta. Uwolniony żongler odskoczył gwałtownie do tyłu, upadł na plecy i gdyby nie to, że ze zręcznością akrobaty przetoczył się na bok, następny pęd owinąłby mu się wokół szyi. Poderwał się na nogi, a olbrzymka schwyciła go w pół i wciągnęła na grzbiet wierzchowca. Valentine zbliżył się do Carabelli. Stała w miejscu, do którego nie sięgały szalejące pędy, lecz mimo to drżała ze strachu. Szybko podniósł ją z ziemi i posadził za sobą. Dziewczyna przywarła do niego, niemal łamiąc mu w uścisku żebra. By ją uspokoić, obrócił się do tyłu, objął i pocałował w wychylające się spod włosów ucho. Poczuł niewymowną ulgę, a przy tym wzruszenie; chyba nie zdawał sobie dotychczas sprawy, jak wiele Carabella dla niego znaczy i jak mało obchodzi go wszystko inne poza jej bezpieczeństwem. Dziewczyna stopniowo wracała do siebie, ale od czasu do czasu jej ciałem wstrząsały dreszcze wywołane zapewne wspomnieniem strasznej przygody.

— Jeszcze chwila, a Sleet przestałby się opierać — wyszeptała. — Czułam, jak powoli sunie w stronę rośliny. Ale skąd wzięła się tutaj ta kobieta?

— Przyjechała wraz ze mną przez las na skróty. Zalzan Karol zatrudnił ją, by nas chroniła w czasie podróży do Ilirivoyne.

— Ona już zapracowała na swoją zapłatę — powiedziała Carabella. — Jedźcie za mną! — rozkazała Lisamon Hultin.