Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

Rzeczywiście. Dziesiątki lepkich czerwonych nici przeciągniętych w poprzek drogi od jednego drzewa do drugiego tworzyły silny sprężynujący łańcuch, równie gruby, co szeroki. Las był także nie do przebycia — ptasie sidła wisiały wszędzie. Nie było przejazdu.

— Czy nie można przeciąć pnączy? — spytał Valentine.

— Miotaczem zrobilibyśmy to w pięć minut, ale tylko popatrz — powiedział Zalzan Karol.

— Leśni bracia — szepnęła Carabella.

Las roił się od nich; byli wszędzie, ale nie zbliżali się do wozu. Nagie kościste ciała, prawie pozbawione tkanki tłuszczowej, obciągnięte niebieskoszarą gładką skórą. Cienkie kończyny i zapadnięte piersi. Bezwłose wąskie i długie czaszki o cofniętych czołach kolebały się na długich, wątłych szyjach. Wszystkie osobniki, zarówno płci męskiej, jak i żeńskiej, miały uwiązane przy pasach dmuchawki ze strzałami.

Podróżni niewątpliwie stanowili ośrodek zainteresowania leśnych braci. Całe to towarzystwo na wyścigi pokazywało sobie wóz i trajkotało zajadle, wydając przy tym mnóstwo syczących i gwiżdżących dźwięków.

— I co teraz? — Zalzan Kavol zwrócił się z pytaniem do Deliambera.

— Myślę, że trzeba wynająć olbrzymkę.

— Za nic w świecie!

— W takim razie przygotujmy się do obozowania w wozie aż do końca dni naszych albo wróćmy do Dulornu i tam poszukajmy drogi wiodącej w innym kierunku.

— Może należy spróbować pertraktacji — powiedział Skandar. — Wyjdź do nich, czarodzieju. Porozmawiaj z nimi w języku snów, Vroonów, małp, obojętne w jakim, bylebyś się dogadał. Powiedz im, że mamy do załatwienia w Mazadone sprawę nie cierpiącą zwłoki, że musimy występować na pogrzebie księcia i że jeśli nas zatrzymają, zostaną srogo ukarani.

— Ty im to powiedz — odrzekł spokojnie Deliamber. — Ja?

— Ten, kto pierwszy wychyli się z wozu, zostanie podziurawiony strzałami. Wolę nie dostąpić takiego zaszczytu. Być może podziałają na nich twoje wielkie rozmiary i obwołają cię swoim królem. A może nie.

— Odmawiasz wyjścia? — Oczy Zalzana Kavola zapłonęły gniewem.

— Martwy czarodziej nie zaprowadzi cię daleko — stwierdził Deliamber. — Wiem coś niecoś o tych stworzeniach. Są bardzo groźne i nigdy nie można przewidzieć, jak się zachowają. Wyślij do nich innego mediatora, Zalzanie Karolu. Nasza umowa nie zobowiązuje mnie do nadstawiania za ciebie karku.

Z gardzieli Zalzana Karola wyrwał się dobrze wszystkim znany warkot niezadowolenia, ale na tym się skończyło. Skandar zostawił czarodzieja w spokoju.

Zbici w gromadkę i zmartwieni siedzieli w milczeniu długie minuty. Leśni bracia, oswoiwszy się z sytuacją, zaczęli schodzić z drzew, uważali jednak, by nie znaleźć się zbyt blisko wozu. Niektórzy z nich zaczęli tańczyć na drodze w rytm ni to melodii, ni to buczenia owadów.

Kłopotliwą ciszę przerwał wreszcie Erfon Karol.

— Podmuch z miotacza energii na pewno by te stworzenia rozpędził. I nie zabrałoby nam dużo czasu spalenie pnączy. A potem…

— A potem te stworzenia będą za nami gonić wydmuchując strzały, ilekroć zobaczą choćby cień naszych twarzy — zaoponował Zalzan Kavol. — Nie. Ich liczba idzie pewnie w tysiące. Widzą nas doskonale, a same, schowane za drzewami, pozostają niewidoczne. Nie możemy pokonać ich siłą. — Wielki Skandar rzucił się żarłocznie na ostatni kawałek owocu dwikka, pomilczał chwilę, popatrzył spode łba w kierunku maleńkich ludzików tarasujących mu drogę, pogroził im pięścią i wreszcie odezwał się cierpko: — Do Mazadone mamy jeszcze kilka dni drogi, a tamta kobieta powiedziała, że i tak nie dostaniemy żadnej pracy, wobec tego może udalibyśmy się do Borgax albo do Thagobaru. Co ty na to, Deliamberze? Czas upływa, żadnych widoków na zarobek, a my siedzimy spokojnie w pułapce zastawionej przez te małe małpy z zatrutymi strzałami. Valentine?

— Słucham — odezwał się zaskoczony Valentine.

— Chcę, żebyś wymknął się chyłkiem z wozu i wrócił do olbrzymki. Zaproponuj jej trzy rojale za wyprowadzenie nas stąd.

— Mówisz serio? — spytał Valentine.

— Nie! Tylko nie on! Ja pójdę za niego! — zaprotestowała gwałtownie Carabella.

— Co to ma znaczyć? — spytał zirytowany Skandar. — Valentine jest… on jest… on się zgubi… on jest roztargniony,

on jej…

— Absolutne bzdury — przerwał Skandar wymachując niecierpliwie rękami. — Droga jest prosta, poradzi sobie, a poza tym szkoda by było, gdybyś ty podjęła to ryzyko, Carabello, zbyt sobie cenię twoje umiejętności. To on musi iść.

— Nie rób tego — szepnął Shanamir.

Valentine jeszcze się wahał. Niezbyt był zachwycony pomysłem Opuszczenia w miarę bezpiecznego wozu i samotnego marszu przez rojący się od śmiercionośnych stworzeń las. Ale ktoś musiał to zrobić, t przecież nie żaden z powolnych, ociężałych Skandarów ani płaskostopy Hjort. Dla Zalzana Karola on, Valentine, nie przedstawia wielkiej wartości i może Skandar nie jest w tym daleki od prawdy. Może on, Valentine, znaczy niewiele nawet dla samego siebie.