Mistrz Zagadek z Hed [The Riddle-Master of Hed - pl]

— Pozwolił Suthowi umrzeć.

— Suth już nie żył — prychnął niecierpliwie Har.

— Żył! — żachnął się Morgon. — I żyłby dalej, gdybym go nie odnalazł!

— Przestań się obwiniać. On był martwy. Człowiek, z którym rozmawiałeś, nie był Suthem, lecz skorupą bez imienia.

— To nieprawda…

— A co nazywasz życiem? Nazwałbyś mnie żywym, gdybym zdjęty strachem odwrócił się od ciebie, odmówił dania ci czegoś, co mogłoby ocalić życie Morgonowi? Nazwałbyś mnie wtedy Harem?

— Tak — głos Morgona złagodniał. — Kukurydza ma swoje imię w zasadzonym w ziemi nasieniu, w zielonym kiełku, w łodydze żółtej i wyschniętej, której listki zadają szeptem zagadki wiatrowi. Tak samo Suth zachował swoje imię, zadając mi zagadkę w ostatniej chwili swego życia I winie siebie, bo nie ma już na świecie człowieka noszącego jego imię. Przyjął postać vesty, miał wśród nich syna, było coś, co sprawiało, że pod swoim strachem i bezradnością pamiętał jeszcze, co to znaczy kochać.

Hugin opuścił głowę i oparł czoło o kolana. Har przymknął oczy. Stał przy ogniu milczący, nieruchomy, zastygłą maskę jego twarzy żłobiły zmarszczki zmęczenia i bólu.

Morgon pochylił się nad stołem i złożył głowę na przedramionach.

— Jeśli Mistrz Ohm jest Ghisteslwchlohmem, to Najwyższy będzie to wiedział. Jego zapytam.

— A co potem?

— Co potem… sam nie wiem. Tyle elementów nie pasuje do siebie… Zupełnie jak skorupy, które kiedyś, w Ymris, próbowałem posklejać w jedną całość, nie mając wszystkich, nie wiedząc nawet, czy te, które mam, do jednej całości należą.

— Nie możesz podróżować do Najwyższego samotnie.

— Owszem, mogę. Nauczyłeś mnie jak. Harze, nic co żywe nie powstrzyma mnie teraz przed ukończeniem tej podróży. Jeśli będzie trzeba, powstanę z grobu, by powlec się dalej do Najwyższego. Muszę poznać odpowiedzi.

Poczuł na ramionach niespodziewanie łagodny dotyk dłoni Hara i uniósł głowę.

— Kończ swoją podróż — powiedział cicho Har. — Nie znając odpowiedzi, nic nie zdziałamy. Ale dalej nie idź już sam. Od Anuin po Isig są królowie, którzy chętnie przyjdą ci z pomocą, tak samo ten harfista z góry Erlenstar, który nie tylko w grze na harfie jest biegły. Ale czy przyrzekniesz mi jedno? Jeśli okaże się, że Mistrz Ohm rzeczywiście jest Ghisteslwchlohmem, nie popędzisz na oślep z powrotem do Caithnard, by oświadczyć mu, że o tym wiesz?

Morgon wzruszył ramionami.

— Nie wierzę, że nim jest. Nie mieści mi się to w głowie. Ale dobrze, przyrzekam.

— O jedno jeszcze proszę: wypełniwszy swoją misję, nie wracaj prosto na Hed, lecz zajdź tutaj, do Yrye. Nie będąc już takim ignorantem, staniesz się o wiele bardziej niebezpieczny i podejrzewam, że siły, które przeciwko tobie się zbierają, zadziałają wtedy błyskawicznie.

Morgon milczał, ból ścisnął mu serce i cofnął się po chwili.

— Nie wrócę do domu… — wyszeptał. — Ohm, zmiennokształtni, nawet sam Najwyższy zdają się utrzymywać między sobą chwiejny, nieszczery pokój i czekać na jakiś sygnał do działania… Nie chcę dawać im żadnego powodu do zbliżania się do Hed, kiedy w końcu ten sygnał nadejdzie. — Wzdrygnął się i spojrzał na Hara. Ich spojrzenia skrzyżowały się na chwilę, wyrażając nie wypowiedzianą wiedzę jednego o drugim. Potem Morgon spuścił głowę. — Jutro ruszam do Isig.

— Odprowadzę cię do Kyrth. Hugin pojedzie z nami, będzie niósł twoją harfę. Pod postaciami vest dotrzemy tam w dwa dni.

Morgon kiwnął głową.

— Dobrze. Dziękuję. — Zawiesił głos i spojrzał znowu na Hara. Poruszył bezradnie rękami, jakby szukał odpowiedniego słowa.

— Dziękuję.

Wyruszyli z Yrye o pierwszym brzasku. Morgon i wilk-król pod postaciami vest; Hugin na grzbiecie Hara z harfą i tobołkiem, który Aia spakowała dla Morgona. Dzień był bezwietrzny. Gnali na zachód przez pola uprawne pokryte pierzyną świeżego, kopnego śniegu, omijając miasteczka i wioski, gdzie z kominów wznosiły się w popielate niebo smużki dymów. Pędzili tak do późnej nocy przez zalane księżycową poświatą lasy, przez kamieniste podgórze, aż dotarli do rzeki Ose spływającej na północ z Isig. Tam posilili się, zażyli trochę snu i przed świtem ruszyli w górę Ose, przez wzgórza skąpane w cieniu góry Isig. Wznosił się nad nimi jej szczyt, nakryty oślepiająco białą czapą śniegu. Jej tajemne wnętrze kryło niewyczerpane złoża minerałów, metali i drogich kamieni. U stóp góry rozciągało się miasto handlowe Kyrth; Ose przepływała przez nie w swej długiej podróży ku morzu. Na zachód od Kyrth sterczały skaliste szczyty wzgórz, przywodzące na myśl skamieniały las. Biegła przez nie kręta przełęcz prowadząca do góry Erlenstar.