Mistrz Zagadek z Hed [The Riddle-Master of Hed - pl]

Morgon poczuł lekkie muśnięcie czegoś, co jęło sortować jego myśli. Budziły się wspomnienia oderwanych chwil, dawnych zdarzeń: oto on i Rood uczący się późno w noc, między nimi ogarek świeczki; oto lady Eriel, przemawiająca do niego cicho w mrocznej sali, i jego palce sunące ku ostatniej, najniższej strunie harfy; oto Tristan z ubłoconymi stopami, podlewająca krzewy róż; oto Lyra schylająca się po miecz, który ożywa jej w dłoniach, zmienia kształt. Pozwalał ulegle obcej wiedzy innego umysłu, temu poczuciu obecności nie rozszyfrowanych myśli kogoś innego, pozostawać w swoim umyśle, dopóki nie ujrzał niespodziewanie mężczyzny z włócznią w piersi, którego ciało koloru morza zachowywało płynne, falujące kształty i którego twarz na moment przed upadkiem nabrała wyrazistości. Wtedy drgnął i wymruczał coś pod nosem. Har wpatrywał się w niego poprzez płomienie, nawet mu przy tym nie drgnęła powieka.

— Nie ma niczego takiego, czemu nie można by stawić czoła, niczego, na co nie można by spojrzeć. Jeszcze raz.

Wspomnienia z całego życia przesuwały się Morgonowi przed oczyma duszy powolnym korowodem następujących po sobie scenek. Niektórym z nich Har przypatrywał się dłużej i uważniej. Mijały godziny odmierzane tylko ilością popiołu ze spalającego się drewna. Morgon znosił cierpliwie sondowanie, nauczył się bez wzdragania reagować na wspomnienia odgrzebywane z zakamarków pamięci. Potem, zmęczony nieustającym przeszukiwaniem, uwolnił swe myśli i te stały się bezkształtne jak mgła. Sondujący umysł prześlizgiwał się przez nie na wskroś, nie znajdując żadnego punktu zaczepienia. I nagle stwierdził, że jest na nogach i krąży jak rozdrażnione zwierzę po maleńkiej izdebce, myśląc tylko o doskwierającym mu głodzie, o zimnie przypiekającym bose stopy, o krzyku protestującego ciała, przypominającym płacz dziecka, któremu nie daje się zasnąć. Nie słyszał mówiącego coś Hara, nie widział gapiącego się nań Hugina, nie zauważył otwierających się w głęboką noc drzwi, kiedy Hugin wychodził po nowy zapas drewna na opał.

I naraz poczuł, jak w jego umyśle formuje się coś, czego Har jeszcze nie dotknął: niepokój, rosnąca trwoga, początki przygnębienia tak strasznego, że w każdej chwili mógł w nim utonąć. Spróbował zrobić unik przed sondującym, bezlitosnym umysłem. Przygnębienie nabrzmiewało, kwitło. Walczył z nim zajadle, walczył bez powodzenia z Harem, aż w końcu ujrzał znowu w blasku ognia te nieruchome, zaciekawione oczy i wybrał jedyną drogę ucieczki, jaka mu pozostała — skrył się przed własnymi myślami pod powierzchnią innego umysłu.

Odniósł wrażenie, że wstąpił w inny świat. Zobaczył izbę oczami Hara, zobaczył siebie samego — zdumionego, stojącego w półmroku. Z wahaniem podłączył się do spirali wspomnień, zagrzebanej głęboko w umyśle Hara. Ujrzał młodą kobietę o włosach koloru słońca i wiedział, że to Aia doglądająca moczenia i wyginania kawałków drewna, z których miała powstać mozaika na ściany ich nowego domu. Ujrzał czarodzieja o szaro złotych oczach, z rozwichrzoną grzywą siwych włosów, stojącego boso w śniegu i przeistaczającego się ze śmiechem w smukłego wilka. Ujrzał ukryty świat Osterlandu: lisią norę w ciepłej ziemi pod śniegiem, zarojoną rudymi szczeniętami, gniazdo białej sowy w dziupli wysokiego drzewa, stado wygłodniałych jeleni na jałowych, zimnych rubieżach, prostą kmiecą chatę, ścianę obwieszoną błyszczącymi narzędziami, gromadkę dzieci baraszkujących przed paleniskiem jak szczenięta. Przemierzał śladami Hara jego królestwo, to pod postacią zwierzęcia, to znów ubogiego, trochę pomylonego staruszka, jego chłonny umysł gromadził wiedzę pod sennymi powiekami. Zaczął rozpoznawać miejsca, które odwiedzał Har, i uświadomił sobie, że ten nie ograniczał swoich wędrówek do Osterlandu. Odnalazł we wspomnieniach Hara znajomy budynek; ze wstrząsem, który odrzucił go z powrotem w siebie, rozpoznał próg własnego domu.