Mistrz Zagadek z Hed [The Riddle-Master of Hed - pl]

— To coś wspaniałego… — odezwał się nieśmiało Hugin — … być vestą. Har to wie.

Morgonowi stanęła przed oczyma twarz Grima Oaklanda, twarz Eliarda; patrzyli na niego osłupiali, zdezorientowani: „Co potrafisz? A na co ci to?”. Poczuł na sobie spojrzenie Hara i powiedział niepewnie:

— Spróbuję, ponieważ obiecałem ci pomóc. Ale wątpię, że się uda; buntują się przeciwko temu wszystkie moje instynkty.

— Twoje instynkty. — W oczach króla odbił się blask ognia i Morgon wzdrygnął się. Har przypominał mu teraz zwierzę. — Uparty jesteś. Podążasz do Góry Erlenstar położonej tysiące mil dalej, niż zawędrował jakikolwiek książę Hed, masz harfę i imię, a wciąż lgniesz do swojej przeszłości jak pszczoła do miodu. Co wiesz o sobie? Jesteś zdecydowany narazić nas wszystkich na zgubę, wzbraniając się spojrzeć na siebie i nadać imię temu, co zobaczysz?

Morgon zacisnął dłonie na krawędzi stołu.

— W pierwszym rzędzie jestem ziemiowładcą — powiedział, siląc się na spokój — potem Mistrzem Zagadek, a na koniec Naznaczonym Gwiazdkami…

— Nie. Naznaczonym Gwiazdkami jesteś przede wszystkim. Masz tylko to jedno imię, tylko ta przyszłość przed tobą. Dysponujesz darami, z jakimi nie urodził się jeszcze żaden książę Hed; masz oczy, które widzą, umysł, który pracuje. Drzemiące w tobie instynkty kazały ci opuścić Hed, zanim się jeszcze zorientowałeś, dlaczego to czynisz; z Hed do Caithnard, do Aum, do Herun, do Osterlandu, którego król pogardza tymi, którzy uciekają przed prawdą.

— Urodziłem się…

— Urodziłeś się Naznaczonym Gwiazdkami. Mądry człowiek zna swoje imię. Ty nie jesteś głupcem; tak samo jak ja wyczuwasz chaos budzący się pod powierzchnią naszej egzystencji. Nie trzymaj się tak kurczowo swojej przeszłości; ona jest bez znaczenia. Możesz żyć bez ziemiowładztwa, jeśli tak trzeba; nie musisz…

Morgon sam nie wiedział, kiedy zerwał się na równe nogi.

— Nie…

— Masz bardzo zdolnego ziemdziedzica, który został w domu i miast parać się wyjaśnianiem nie rozwiązanych zagadek, uprawia rolę. Twoja kraina poradzi sobie bez ciebie; jeśli jednak będziesz nadal uciekał przed swoim przeznaczeniem, na ciebie spadnie odpowiedzialność za zgubę nas wszystkich.

Har zamilkł. Morgonowi wyrwał się ze ściśniętej krtani chrapliwy szloch. W blasku padającym od ognia twarze Aii i Hugina wyglądały jak wykute z białego kamienia; poruszało się tylko obce, ani ludzkie, ani zwierzęce, oblicze króla. Morgon poderwał dłonie do ust i wyszeptał:

— Jak wyceniasz prawo ziemi? Co mi oferujesz za to, że mu się sprzeniewierzę? Ile mi zapłacisz za wszystko to, co zawsze kochałem?

Jasne, błyszczące, nieruchome spojrzenie wpijało się w jego twarz.

— Pięć zagadek — odezwał się Har. — To sporo dla człowieka, który nie ma niczego. Kim jest Naznaczony Gwiazdkami i co takiego jest mu przeznaczone utracić? Cóż takiego wywoła jedna gwiazdka z ciszy, druga z ciemności, a trzecia ze śmierci? Kto nadejdzie z końcem czasu i co przyniesie? Kto wydobędzie dźwięk z harfy ziemi milczącej od Początku? Kto będzie nosił gwiazdki ognia i lodu do Końca Ery?

Morgon odsunął powoli dłonie od ust. W sali panowała głucha cisza. Czuł łzy cieknące mu po policzkach jak pot.

— Jakiego końca? Wilk-król nie odpowiedział.

— Jakiego końca? — powtórzył.

— Ty jesteś od rozwiązywania zagadek. Suth zadał mi je pewnego dnia jak człowiek, który oddaje przyjacielowi swoje serce na przechowanie. Noszę je nie rozwiązane od czasu jego zniknięcia. — Skąd je znał?

— To wie tylko on.

— A więc jego spytam. — Twarz Morgona była blada, upstrzona wypiekami. Spojrzeniem oczu koloru zwęglonego drewna wwiercał się w Hara, który patrzył teraz na niego z czymś na kształt współczucia. — Znajdę ci rozwiązanie tych zagadek. I podejrzewam, że kiedy to uczynię, będziesz do końca swych dni żałował, że ruszyłem się z Hed.