Góra trzech szkieletów

Armia mnie raczej nie lubiła, ale na tę armię składali się moi byli koledzy – a żaden rozsądny podoficer nie będzie nadgorliwie tępił dawnego kumpla swego dowódcy. Kapral podporządkował się więc dla świętego spokoju mojej zachciance. Kierowca ARO nie od razu zdecydował się skrzyżować spojrzenie z moim, za to kiedy już to zrobił, w ciemnych oczach wyczytałem wyrok śmierci. Gdzie indziej odebrałbym to jedynie jako wyzwanie. Ale byliśmy tu i teraz i wiedzieliśmy o sobie co najmniej o jedną rzecz za dużo.

– Jeżeli mają kable w bagażniku – powiedziałem, nie spuszczając wzroku z kierowcy – to sprawdźcie, czy to na pewno kable. Ten facet lubi bawić się lontem.

Zignorowałem pytające spojrzenie kaprala, zerknąłem przełomie na obu pozostałych pasażerów terenówki i odjechałem. Nikt nie próbował nas zatrzymywać. Jovanka też milczała. Może nie chciała przekrzykiwać się z silnikiem, z którego wycisnąłem wszystko, co potrafił znieść.

– Rozleci się. – W końcu musiała zareagować. – Nie wspomnę o benzynie.

– Żołnierze niczego nie znajdą – powiedziałem ponuro.

– To po co ich napuściłeś?

– Chciałabyś spotkać tych trzech na pustej drodze? Bo ja nie.

Skinęła głową. Nie wyglądała na przestraszoną bardziej, niż tego wymagała jazda setką samochodem takim jak mój.

– On wie – powiedziała. – Wie, że ty wiesz o nim.

– A ja wiem, że on wie, że ja wiem – burknąłem, zdejmując nogę z gazu. – I co z tego wynika?

– Że musimy uciekać? – zaryzykowała.

– Nie wiem, tak tylko zapytałem… Ale zgubić go musieliśmy. Na szosie chyba jesteśmy w miarę bezpieczni za dnia. Spory ruch – wskazałem nadjeżdżającą z przeciwka ciężarówkę. – Ale jak wjedziemy w las…

– Chcesz mnie zabrać do lasu? – zmusiła się do słabego uśmiechu. – Jakie to miłe.

– Nie nastawiaj się na przyjemności.

– Tak, wiem… Mężczyźni wolą blondynki.

Zerknąłem na nią z ukosa. Błąkający się po obrzeżach ust i oczu uśmiech wydał mi się mizerny. W ogóle wyglądała na zmęczoną.

– Blondynki mają dostęp do informacji, więc mężczyźni muszą być dla nich mili – powiedziałem cicho. Mogłem sobie na to pozwolić: jechaliśmy dużo wolniej, a kiedy przedstawicielka pokrzywdzonych przez los brunetek rzucała mi pełne niedowierzania spojrzenie, skręciliśmy w leśny dukt.

– Po co mi to mówisz? – Wpadliśmy w pierwszy wybój i omal nie odgryzła sobie języka. – To twoja sprawa. Nie musisz się przede mną tłumaczyć. Ja na przykład też wolę blondynów. Pewnie od zawsze, sądząc po Oli.

– Jako dziecko zdecydowanie byłem blondynem – pochwaliłem się. I już poważnie dodałem: – Właśnie tak musisz o tym myśleć. Że ty ich, a nie oni ciebie.

Paroma głębokimi jak transzeje dziurami nie dało się wytłumaczyć tak długiego milczenia.

– Nie musisz mnie pocieszać – wyrzuciła z siebie wreszcie.

– A jeśli chcę? Choćby po to, by nie stracić klientki?

– Mówiłam ci: nie jestem z cukru. Nie rozpuszczam się od byle kubła zimnej wody. Jeżeli myślisz, że to, co mówił Bula…

Kolejna dziura dostarczyła jej pretekstu do zakończenia rozmowy. Może trzy, a może pięć kilometrów od szosy dukt ostatecznie zrezygnował z aspirowania do roli szlaku kołowego i rozmył się na skraju pofałdowanej przestrzeni, porośniętej trawami. Wysiadłem i rozejrzałem się. W blasku wychylonego zza chmur słońca otoczenie cieszyło oko nieprawdopodobnym przepychem soczystej zieleni, z którą kontrastowała zamglona, podszyta błękitem czerń odległego lasu na wschodzie. Bliżej rządek oszlifowanych wodą, białych głazów zdradzał lawirujący w poprzek łąki strumień.

– Po co tu jesteśmy?

Na tle potężnych sosen i świerków sprawiała wrażenie maleńkiej leśnej nimfy, zdolnej przemykać przez gąszcz bez strącania kropel rosy z iglastych gałązek. Jakiś zbłąkany promień słońca przedostał się przez labirynt omszałych pni, ozłacając nagie łydki i uda delikatną aureolą. Przynajmniej tu, na granicy lasu i łąki, trawa była sucha. Gdyby rozłożyć na niej koc…

– Za tamtym lasem na wschodzie jest Jeżynowa Górka. Pamiętasz Błażejskiego? Powinien tam teraz być.

– Trochę daleko – oceniła. – Samochodem się nie da?

– Nie od serbskiej strony. Ale nie w tym problem. Kiedy ostatnio odwiedzałem te strony, łąki były pełne min. Masz dobre oczy?

– Nie narzekam. To białe w zaroślach… Czy to przypadkiem nie…?

– Owszem. Szkielety krów. Tyle że nie kości w krzakach, ale krzaki, które wyrosły na kościach. Podobno Serbowie puścili tędy na zwiady całe stado, a potem od razu poszli do ataku.

– Ten twój Błażejski wart jest aż takiego ryzyka? – W jej pytaniu rzeczowości było więcej niż zdumienia czy wywołanej moją głupotą złości.

– Nie aż takiego – wzruszyłem ramionami. – Wiem, których miejsc unikać.