Góra trzech szkieletów

– Był ktoś taki – powiedział ostrożnie. – Szef się tym zajmował. Raz czy dwa poprosił mnie o konsultację. Głowa – uśmiechnął się – to nie jego specjalność. Interniście do niej bliżej niż ginekologowi.

Dopiero teraz zerknął na Jovankę.

– Może pan o niej opowiedzieć? To dla mnie ważne.

– Domyślam się, skoro przyjechał pan z tak daleka. Ale nie jestem pewien… Do czego panu potrzebna ta wiedza?

– Powiedz mu – szepnęła Jovanka.

Powiedziałem o amnezji, chorym dziecku i nieznanym ojcu, który był jedyną szansą Oli. O tym, kto tłumaczy naszą rozmowę, nie wspomniałem. Jovanka trzymała się dobrze, więc Bulatović niczego się raczej nie domyślił.

– Z jakiego powodu polska armia nie chce panu pomóc? To mi wygląda na czystą sprawę.

– Ale chyba nie jest. Dziewczyna trafiła do prywatnej kliniki. Dlaczego? Szpitale nie były aż tak przepełnione, od dawna nie strzelano. Umie pan to wytłumaczyć?

– Żołnierze NATO krótko tu stacjonowali, mogli się nie orientować w miejscowych układach. – Zawahał się, po czym dodał ciszej: – Albo wręcz przeciwnie.

– Co pan ma na myśli?

– Słyszałem kiedyś o żołnierzach, którzy przywieźli na badania dziewczynę czy może kilka… No, krótko mówiąc, chcieli, by je sprawdzić pod wiadomym kątem.

– Czy nie są w ciąży? – zapytałem naiwnie.

– Czy nikogo nie zarażą. – Umilkł na chwilę. – To dowód, że klinika cieszyła się jakimś rozgłosem i uchodziła za dyskretną. Ona – zmienił temat – naprawdę nic sobie nie przypomina?

– Ze szpitala pamięta wizyty polskiego żołnierza. To chyba nietypowe dla waszej kliniki, prawda?

Pokiwał głową, potem westchnął i trochę pomyślał.

– Nie mówię, że nie potrafię sobie przypomnieć tego przypadku. Zastanawiałem się tylko… No dobrze – westchnął jeszcze raz. – Ma pan rację, u pacjentki stwierdzono ranę głowy z naruszeniem kości czaszki, a także wstrząs pourazowy i ogólne wycieńczenie. Dziewczyna była bardzo brudna, ale nie wyglądała na zabiedzoną.

– Kto ją przywiózł?

– Nie jestem pewien… Chyba pamiętam trzech żołnierzy…

– Był tam jakiś oficer? – Rozłożył bezradnie ręce. – Nie rozmawialiście?

– A właśnie – przypomniał sobie. – Oficerowie zwykle znają angielski, a z tamtymi trudno było się porozumieć. Ten starszy chyba był sierżantem. Widziałem go tylko wtedy. To jeden z młodszych odwiedzał pacjentkę.

– Często?

– To już tyle lat… Powiem tak: bywał u niej i wśród personelu mówiło się o tym. O dziewczynach też.

– O dziewczynach? Było ich więcej?

– Dwie. Tyle że druga szybko znikła z kliniki; może nawet tego samego dnia. Postrzelono ją w udo. Niegroźna rana, kula nie naruszyła niczego ważnego. Zmieniłem tylko opatrunek i dziewczyna odeszła o własnych siłach.

– Postrzał? Nie odłamek? Jest pan tego pewny?

– Oczywiście. Skoro zapamiętałem, że to kula, widocznie nie miałem wówczas wątpliwości. Była w złej formie.

– Ta z raną uda? – Trochę się pogubiłem od nadmiaru kobiet w tej historii. A dokładniej: historiach. Bo albo coś źle zrozumiałem, albo z jednej zrobiły się dwie, ciut odmienne.

– Właściwie obie były w marnej kondycji emocjonalnej. Podano im środki uspokajające. Ten podoficer wspominał coś o zaleceniach ich lekarza… a może to Stojanović? W każdym razie sensownie nie dało się z nimi pomówić. Z pana klientką zresztą było tak niemal do końca.

– Co do drugiej dziewczyny… Jak określiłby pan jej stan? – Uniósł pytająco brwi. – Powinna leżeć w domu czy raczej w szpitalu? A może w ogóle mogła biegać?

– Och, nie… Udo to nie serce, ale… Powiedziałbym: łóżko i od czasu do czasu wyprawa o kulach do ubikacji. Łazienki już bym nie zalecał. Brałem pod uwagę możliwość infekcji. Ona też trafiła do nas brudna i śmierdząca.

– Brudna i śmierdząca?

– To typowe na wojnie – uświadomił mnie.

– Chodzi mi o to, że nie trafiły tu prosto z pola minowego. To znaczy – poprawiłem się – moja klientka nie trafiła. A o tej drugiej sam pan wspomniał, że miała opatrunek. Lekarze wojskowi to nie rzeźnicy, myją pacjentów.

– Nie wiem, co panu opowiadała klientka, ale to akurat dobrze zapamiętałem. Nie trafiła do nas prosto spod natrysku.

– Zauważył pan u niej coś dziwnego, nietypowego? Dwa razy otwierał usta i dwa razy zabrakło mu przekonania, by pójść o krok dalej.

– Biżuteria – podsunąłem. Chyba odetchnął, choć nie krył zdziwienia.

– Powiedziała panu?

W fotelu obok nie siedziała kobieta. Siedział tam kobietopodobny automatyczny tłumacz. Pewnie dlatego zaszarżowałem aż tak.

– Jest więcej niż moją klientką. Powiedzmy… no, sypiamy razem. Może kiedyś poproszę ją o rękę.

Bulatović uniósł trochę brwi i pokiwał głową. Jovanka nie zareagowała, jedynie troszeczkę pociemniały jej policzki.

– Cóż – gospodarz powiercił się w fotelu. – Więc wie pan, w czym rzecz. Jestem starej daty i głównie to utkwiło mi w pamięci. Może ginekolodzy częściej oglądają takie obrazki.