Wyspa Nieszczęść

– No, teraz dużo lepiej – pochwalił pastor. – Ale nie przypuszczam, żeby któryś z nas mógł się przez tę szczelinę przecisnąć. Chyba że Sharon…

– Co to, to nie! – krzyknął oburzony Gordon. – Nie pozwalam! Przecież wszystko może na nią runąć. Zabraniam kategorycznie.

Twarz Gordona aż pobladła ze zdenerwowania.

– A od kiedy tak bardzo się o nią boisz? – zapytał uszczypliwie Warden.

– Czy ty pozwoliłbyś swojej żonie włazić do takiej dziury? – Gordon był wyraźnie urażony.

– Nie – odparł zwlekając nieco pastor. – Ale moje uczucia dla Margareth to chyba nie to samo, co twoje dla Sharon?

– Nie? – krzyknął dotknięty do żywego Gordon. – Czy ty, człowieku, nie rozumiesz, że ja ją kocham?

Sharon oniemiała z wrażenia. Przyłożyła dłonie do rozpalonych policzków i w duchu się modliła, by te słowa okazały się prawdziwe. Już kiedyś jej się wydawało, że Gordon darzy ją uczuciem, ale wtedy ogromnie się pomyliła. Podobnego rozczarowania nie byłaby w stanie przeżyć po raz drugi.

Pozostali nie bardzo wiedzieli, jak się mają zachować. Nieczęsto widzieli Gordona wyprowadzonego z równowagi. I jakim tonem ośmielił się mówić do pastora?

Sharon opanowała się pierwsza. Spytała:

– Czy to rzeczywiście aż tak niebezpieczne? Ja tylko tam zajrzę. Gdybyście potrzymali mnie za nogi, sprawdzę, czy ktoś nie ukrył tam rudy. Poza tym może udałoby się podeprzeć sufit kilkoma belkami?

– Zabraniam ci! – krzyknął znowu Gordon. – Czy ty nie pojmujesz, że nie chcę cię utracić?

– Gordonie, przecież najważniejsze dla ciebie jest odnalezienie sprawców kradzieży?

– Najważniejsza jesteś dla mnie ty.

– Ten chodnik nie sprawia wrażenia zagrożonego. Pozwól mi tam choć zajrzeć.

Po długich naleganiach Gordon ustąpił, lecz kiedy Sharon przeciskała się przez szczelinę, był wyraźnie zdenerwowany.

– Sharon, widzisz coś? – spytał Andy.

– Wydaje mi się, że można podnieść jeszcze jeden kamień, ten na prawo ode mnie. Wtedy wszyscy będziecie mogli się tu wcisnąć.

– No dobrze. A teraz już wracaj – powiedział zniecierpliwiony Gordon.

Sharon wygramoliła się tyłem niczym rak i odetchnęła z wyraźną ulgą.

– Uff! Nigdy bym tam sama nie weszła.

– Oj, coś mi się zdaje, że weszłabyś – mruknął nie przekonany Gordon. – Co zobaczyłaś w środku?

– To jakiś dziwny chodnik – powiedziała Sharon, strzepując kurz z sukni. – Wcale nie przypomina innych. Jest położony nieco niżej i przebiega ukośnie w stosunku do tego, w którym jesteśmy obecnie. Jest dużo niższy i ma jakieś dziwne ściany. Nierówne, ale jednocześnie gładkie.

– Czy to możliwe, że powstał w sposób naturalny? – zapytał zdumiony pastor Warden.

Sharon zastanowiła się przez chwilę, a potem skinęła głową.

– Ściany wyglądają jak niewielkie tarasy.

Mężczyźni wymienili spojrzenia.

– Czy zauważyłaś w ścianach małe, zaokrąglone wgłębienia? Coś w rodzaju maleńkich grot? – zapytał Peter.

– Chyba tak.

– Wygląda na to, że odkryliśmy jaskinię wypłukaną przez wodę – rzekł zamyślony Gordon. – Ale przecież stąd jeszcze daleko do morza. Pokaż nam, który to głaz można podnieść.

Sharon przyjrzała się dokładnie zawalisku i oceniła odległości.

– To ten – i wskazała na pokaźnej wielkości odłam skalny.

– Rzeczywiście, nie przylega szczelnie do sąsiednich kamieni. No to już! Razem!

Bez większego trudu mężczyźni unieśli i odsunęli na bok głaz. Otwór w ścianie znacznie się powiększył.

Peter aż zagwizdał z uciechy.

– Jeśli tu nie znajdziemy rozwiązania, to ja się poddaję! Ruszamy!

Po krótkiej chwili cała grupa znalazła się we wnętrzu groty.

– Patrzcie! To przecież chalkopiryt! – wykrzyknął podniecony pastor, podnosząc z ziemi niewielki kawałek rudy.

Gordon zważył go w dłoni i rzekł:

– Pochodzi ze świeżego wydobycia i zawiera znaczny procent czystego metalu. Czuję, że jesteśmy wreszcie na właściwym tropie. Resztę znajdziemy na końcu tej jaskini.

– Ale dokąd ona prowadzi? Morze leży na północny wschód stąd, zaś chodnik prowadzi raczej w przeciwnym kierunku – zdziwił się jeden z górników.

Zaczęli iść w głąb.

Nagle ze zdumieniem dostrzegli starannie ułożone szyny, które znikały gdzieś w ciemności, wskazując im drogę. W tym samym momencie pastor wykrzyknął:

– Gordon! Już wiem! Wiem, co to za droga! Pamiętasz mapę?

– Jaką mapę?

– Tę w starej księdze. Przypomnijcie sobie, że w poprzek wyspy zaznaczono tam drogę, która biegła od zamku i przecinała Dolinę Śmierci. To na pewno jest ta droga!

– A co w takim razie robią tu szyny? – zapytał sceptycznie Peter.

– Szyny nie są najważniejsze – rzekł pastor niecierpliwie. – Na pewno zostały ułożone niedawno, przed kilkoma laty. Ale czarownik musiał wiedzieć o tej jaskini i zaznaczył ją na swojej mapie. Narysował ją wprawdzie nie całkiem dokładnie, gdyż w rzeczywistości jest dłuższa i biegnie w nieco innym kierunku, ale to z pewnością ta.