Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

‘Uitstekend. Ik heb tenminste één soldaat die zelf kan nadenken.’Aan de manier waarop de andere soldaten stonden te wiebelen en elkaar aankeken en zorgvuldig vermeden om naar Erwt te kijken, zag Ender dat ze de pest in kregen. Waarom doe ik dit? Wat heeft dit te maken met een goed bevelhebber zijn, één jongen de pispaal laten zijn? Omdat ze dat met mij deden hoef ik het toch nog niet met hem te doen? Ender wilde dat hij zijn gedrag tegenover de jongen ongedaan kon maken, wilde de anderen vertellen dat de kleine hun hulp en vriendschap meer nodig had dan wie ook. Maar dat kon Ender natuurlijk niet doen. Niet op de eerste dag. Op de eerste dag moesten zelfs zijn vergissingen eruitzien als onderdelen van een briljant plan.

Ender verplaatste zich met zijn haak naar de wand toe en trok een van de jongens tussen de anderen uit. ‘Hou je lijf stil,’zei Ender. Hij draaide hem rond in de lucht totdat zijn voeten in de richting van de anderen wezen. Toen de jongen telkens bleef bewegen, bevroor Ender hem. De anderen moesten lachen. ‘Welke delen van zijn lijf zou jij kunnen raken?’vroeg Ender aan een jongen recht onder de voeten van de bevroren soldaat.

‘Eigenlijk zou ik alleen zijn voeten kunnen raken.’

Ender zei tegen de jongen naast hem: ‘En jij?’

‘Ik kan zijn lijf zien.’

‘En jij?’

Een jongen een eindje verderop langs de wand antwoordde. ‘Alles, van top tot teen.’

‘Voeten zijn niet zo groot. Ze geven niet veel dekking.’Ender duwde de bevroren soldaat opzij. Toen vouwde hij zijn benen dubbel onder zijn achterwerk alsof hij midden in de lucht knielde en schoot zich in zijn benen. De pijpen van zijn pak verstijfden onmiddellijk en hielden zijn benen in die houding.

Ender draaide zich om in de lucht zodat hij boven de hoofden van de jongens geknield zat.

‘Wat zien jullie nu?’vroeg hij.

Heel wat minder, zeiden ze.

Ender stak zijn wapen tussen zijn benen door. ‘Ik kan jullie heel goed zien,’zei hij en tegelijk begon hij de jongens recht onder hem te bevriezen. ‘Schakel me uit!’riep hij. ‘Probeer me te bevriezen!’

Uiteindelijk lukte het hun, maar pas nadat hij meer dan een derde van hen had bevroren. Hij drukte een knopje op zijn haak in en ontdooide zichzelf en elke bevroren soldaat. ‘Goed,’zei hij, ‘waar is de poort van de vijand?’

‘Beneden!’

‘En wat is onze aanvalshouding?’

Een aantal jongens begon met woorden te antwoorden, maar Erwt antwoordde door zich met een salto tegen de muur af te zetten en met zijn benen dubbelgevouwen onder zich recht op de tegenoverliggende wand af te zeilen, onderweg constant tussen zijn benen door vurend.

Een ogenblik voelde Ender een opwelling om hem uit te schelden, om hem te straffen, maar hij beheerste zich en werd de saggerijnige neiging de baas. Waarom zou ik in hemelsnaam kwaad worden op die krielkip? ‘Is Erwt de enige die dat kan?’riep Ender.

Onmiddellijk zette het hele leger zich af in de richting van de tegenoverliggende wand, luid schreeuwend tussen hun dubbelgevouwen benen door vurend. Misschien is dat op een gegeven moment wel precies de tactiek die ik nodig heb, bedacht Ender, veertig schreeuwende jongens in een verwarrende aanval.

Toen ze allemaal aan de overkant waren riep Ender dat ze hem met zijn allen moesten aanvallen. Ja, dacht Ender. Niet slecht. Ze hebben me een ongeoefend leger gegeven, zonder ook maar één uitstekende veteraan, maar het is in ieder geval geen stelletje stommelingen. Hier kan ik wel mee werken.

Toen ze vrolijk lachend weer verzameld waren, begon Ender met het echte werk. Hij liet hen hun benen bevriezen in de knielhouding. ‘Waarvoor kun je in de strijd je benen gebruiken?’

Nergens voor, zeiden sommige jongens.

‘Daar denkt Erwt anders over,’zei Ender.

‘Ze zijn de beste manier om je mee af te zetten tegen de wanden.’

‘Precies,’zei Ender.

De andere jongens begonnen te protesteren dat afzetten tegen de wanden verplaatsen was en geen strijd.

‘Strijd zonder verplaatsen bestaat niet,’zei Ender. Ze vielen stil en kregen een iets grotere hekel aan Erwt. ‘Als je benen op deze manier bevroren zijn, kan je je dan wel afzetten?’

Niemand durfde antwoord te geven uit angst dat ze het verkeerde zouden zeggen.

‘Erwt?’vroeg Ender.

‘Ik heb het nooit geprobeerd, maar misschien zou het kunnen als je je gezicht naar de muur draait en je dan vanuit je middel dubbel vouwt —’

‘Goed maar toch fout. Kijk naar mij. Mijn rug is naar de wand gekeerd, mijn benen zijn bevroren. Omdat ik geknield zit raken mijn voeten de wand. Als je je in normale toestand afzet moet je omlaag duwen, zodat je lijf achter je hoofd aansliert als een lange snijboon, niet waar Erwt?’

Gelach.

‘Maar als mijn benen bevroren zijn, gebruik ik ongeveer dezelfde kracht; ik duw omlaag vanuit mijn heupen en dijbenen, alleen drukt dat nu mijn schouders en mijn voeten naar achteren en mijn heupen naar voren en als ik los kom is mijn lijf heel compact en sliert er niks achter me aan. Let op.’