Het veelkleurig land [The Many-Colored Land - nl]

‘Laat dat,’ beval Creyn. De motten vlogen weg. De reusachtige Tanu sprak nu tegen Aiken op een toon van nauwelijks verhulde bedreiging. ‘Sukey deed het, maar het is duidelijk dat jij ertoe hebt aangezet. Je hebt jezelf geamuseerd door je vriend en deze onervaren vrouw aan groot gevaar bloot te stellen.’ Aikens narrenkop toonde geen spoor van berouw. ‘Ah. Maar ze leek sterk genoeg. En niemand dwong haar om met hem te rot­zooien.’

Nu sprak Sukey zelf. Haar stem klonk koppig en overtuigd van zichzelf. ‘Ik probeerde alleen maar te helpen. Hij was er heel erg aan toe. Niemand van jullie kon dat blijkbaar schelen.’ ‘Dit was noch de plaats noch het moment om aan een moeilijke herstelling te beginnen,’ zei Creyn scherp. ‘Stein zou later behandeld zijn.’

‘Laat me dit goed begrijpen,’ zei Bryan, ‘probeerde zij z’n bewustzijn te veranderen?’

‘Ze probeerde hem te genezen,’ antwoordde Elizabeth. ‘En ik veronderstel dat Aiken haar aanzette om haar nieuwe metavermogens uit te proberen, precies zoals hij dat met de zijne aan het doen is. Maar ze kon het niet hanteren.’ ‘Houd ermee op over me te praten alsof ik een kind ben!’ riep Sukey uit. ‘Ik nam teveel hooi op mijn vork, oké. Maar ik bedoel­de het goed!’

De touwkleurige man liet een ruwe lach horen. Zijn eigen zilve­ren band lag bijna geheel verborgen onder een hoog hemd van flanel. Hij droeg een zware keperbroek en houthakkerslaarzen met brede, uitstekende zolen. ‘Je bedoelde het goed! Dat wordt nog eens het grafschrift van de mensheid! Zelfs die vervloekte Madame Guderian bedoelde het goed toen ze mensen toestond naar deze hellewereld te reizen.’

‘De hel wordt het alleen maar als jij het daar naar maakt, Raimo,’ zei Creyn. ‘Nu moeten we verder rijden. Elizabeth, wil jij proberen Sukey iets duidelijk te maken over haar nieuwe vermo­gens als je je daartoe in staat voelt? Licht haar in elk geval in over de beperkingen die ze nu moet aanvaarden.’ ‘Dat kan ik inderdaad maar beter nu doen.’ Aiken reed dicht naast de mopperende Sukey en klopte haar met broederlijke gebaren op de rug. ‘Zo, liefje. De vroegere meesteresse in bewustzijnsverandering geeft jullie een vliegensvlugge cursus en dan kunnen jullie aan mij beginnen. Ik beloof dat ik jullie niet levend zal opvreten. We kunnen nog heel wat lol heb­ben terwijl jullie de kreukels uit mijn duivelse zieltje strijken.’

Elizabeths geest reikte naar buiten en gaf Aiken een draai die hem luidkeels deed kreunen. ‘We hebben even genoeg van jou, jongetje. Ga maar oefenen op motten of egels of wat dan ook.’ ‘Motten zul je krijgen,’ beloofde Aiken duister. Hij dwong zijn rijdier naar voren over het brede pad en de stoet zette zich weer in beweging.

Elizabeth opende zich voor Sukey, haar angsten en onbehaag­lijkheid verzachtend.

Ik wil je graag helpen. Kleine zuster in de geest. Wees niet bang.

Ja?

(Eigenwijs, koppig venijn breekt langzaam af.) Oh, waarom niet. Ik heb er een verschrikkelijke bende van gemaakt. Allemaal voorbij. Ontspan je. Laat me je leren kennen . .. Sue-Gwen Davies, leeftijd zevenentwintig, geboren en opge­groeid op een van de laatste satellietkolonies rondom de Oude Wereld. Voormalig reclasseringstherapeute vol van een stoer soort medelijden en moederlijke zorg voor haar stukgelopen jon­ge cliënten. De jongeren van de satelliet waren een opstand begonnen, rebellerend tegen de kunstmatige levensstijl die hen door technocratische idealisten was opgelegd, terwijl het Bestel te laat had beslist dat de kolonie diende te worden opgeheven. Sukey Davies was er blij om geweest, ook al werd haar eigen baan daardoor overbodig. Ze voelde geen trouw voor deze satel­liet en geen toewijding aan een experiment dat zinloos was geworden op het ogenblik dat de Grote Interventie plaatsvond. Al haar dagen waren gevuld geweest met de zorg voor kinderen die zich koppig verzetten tegen de opvoeding die noodzakelijk was om het leven in deze rondcirkelende bijenkorf draaglijk te maken.

Toen de kolonie werd opgeheven, kwam Sukey naar de Aarde, de wereld die ze zoveel lange en pijnlijke jaren beneden zich had gezien. Daar was vrede, daar bestond het paradijs. Ze was er zeker van. De Aarde was het Eden. Maar het werkelijke beloof­de land kon zich onmogelijk bevinden op die gemanicuurde oppervlakte vol drukke continenten. Het bevond zich binnen de planeet.