Het veelkleurig land [The Many-Colored Land - nl]

‘Reizigers, attentie allemaal! We rusten hier een uur, daarna gaan we acht uur door tot in de vroege morgen.’ Iedereen mom­pelde. ‘Latrines vind je in het kleine gebouw achter je, eten en drinken in het grotere gebouw daarnaast. Ieder die ziek is of wat te klagen heeft, komt naar mij toe. Maak je klaar om op te stij­gen als je het hoornsignaal hebt gehoord. En niemand komt ach­ter deze railing vandaan. Dat is alles.’

Epone, nog steeds op de rug van haar rijdier, manoeuvreerde haar chaliko elegant door de kleine groep tot ze ver boven Richard uittorende.

‘Ik ben blij te zien dat je weer beter wordt.’

Hij keek haar onderzoekend aan. ‘Ik voel me weer prima. En het is fijn om te weten dat u een dame bent met hart voor haar kudde.’

Ze gooide haar hoofd achterover en lachte, watervallen van geluid die klonken als de diepe akkoorden van een harp. Haar gedeeltelijk verborgen haar glansde in het toortslicht. ‘Het is echt jammer van jou,’ zei ze, ‘je hebt meer fut dan die suffige Middeleeuwer.’

Ze keerde haar rijdier en reed naar de tegenoverliggende zijde van de omheining waar ze door onderdanige mannen in witte tunieken uit het zadel werd geholpen.

‘Wat was dat allemaal?’ vroeg Amerie die met Felice was komen aanlopen.

Richard keek woest. ‘Hoe moet ik dat verdomme weten.’ Hij strompelde weg naar de latrines.

Felice keek hem na. ‘Zijn al je patiënten zo dankbaar?’

De non lachte. ‘Hij komt weer helemaal in orde. Je weet dat ze beter worden als ze weer zin hebben om je kop eraf te bijten.’

‘Het is alleen maar een stomme zwakkeling.’

‘Ik denk dat je het mis hebt,’ zei Amerie. Maar Felice snoof woedend en liep weg. Later, toen de twee vrouwen met Claude zaten te eten, kaas, koud vlees en maïsbrood, kwam Richard terug en bood zijn verontschuldigingen aan.

‘Denk er maar niet meer aan,’ zei de non. ‘Kom bij ons zitten en eet. We moeten wat met je bepraten.’

Richards ogen werden kleiner. ‘Ja?’

‘Felice heeft een plan om te ontsnappen,’ zei Claude zachtjes, ‘maar er zijn problemen.’

‘ ’t Is niet waar?’ brulde de piraat luidkeels.

De kleine ringhockeyspeelster nam zijn hand en drukte heel hard. Zijn ogen puilden uit en hij perste zijn lippen op elkaar.

‘Niet zo hard,’ zei Felice.

‘Het probleem is niet de ontsnapping, maar daarna. Ze hebben ons de kaarten en kompassen afgenomen. Claude weet door zijn paleontologische studie van zo’n honderd jaar geleden ongeveer hoe dit deel van Europa eruitzag, maar daar schieten we weinig mee op als we ons niet kunnen oriënteren terwijl we op de vlucht zijn. Kun jij ons daarbij helpen? Heb jij die grootschalige kaart van Frankrijk bestudeerd toen we nog in de herberg waren?’ Ze liet zijn hand vallen en Richard keek naar de wit weggetrok­ken huid en staarde haar daarna vol venijn aan. ‘Nee. Ik ging ervan uit dat daarvoor genoeg tijd zou zijn als we hier aankwa­men. Ik had een compenserend kompas meegenomen, een sex­tant met een computer, alle kaarten die ik nodig had. Maar ik neem aan dat dat allemaal in beslag is genomen. De enige route waar ik naar gekeken heb, is die naar het westen, naar Bor­deaux.’

Felice gromde van weerzin. Claude bleef een vreemdzame toon aanslaan. ‘We denken dat jij veel van navigatie moet afweten. Er moet een manier zijn waarop we ons hier oriënteren kunnen. Kun jij de poolster voor ons vinden? Dat zou al een hele hulp zijn.’

‘Een fregat van de ruimtevloot ook,’ snauwde Richard, ‘of anders Robin Hood en zijn vriendjes.’

Felice stak haar handen weer naar hem uit en Richard week haastig achteruit. ‘Kun je het, Richard?’ vroeg ze, ‘of heb je die strepen op je mouw alleen voor goed gedrag?’ ‘Dit is niet mijn thuisplaneet, lekkertje. En die oplichtende nachtwolken maken het er niet gemakkelijker op.’ ‘Dat komt door het vulkanisme,’ zei Claude. ‘Er zit nogal wat stof in de bovenste atmosfeer. Maar de maan is op en andere bewolking is er niet. Denk je dat je haar kunt fixeren tussen het komen en gaan van die lichtende strepen door?’ ‘Misschien,’ mompelde Richard. ‘Maar waarom ik me daar voor de donder druk over zou moeten maken, ontgaat me . .. Wat ik wel es wil weten, wat is er met mijn piratenpak gebeurd? Wie heeft me dit aangetrokken?’

‘Het was er,’ antwoordde Felice lievig, ‘en jij had het nodig. Zwaar nodig. Dus konden we niet anders. Je doet alles om een vriend te helpen.’

‘Je raakte aardig onder de viezigheid bij een vechtpartij, ginds in het kasteel,’ zei Claude haastig. ‘Ik heb je zo’n beetje schoonge­maakt en je andere kleren gewassen. Ze hangen aan de achter­kant van je zadel. Ze zouden nu droog moeten zijn.’ Richard keek de meesmuilende Felice onderzoekend aan, toen bedankte hij de oude man. Een gevecht? Met wie had hij gevoch­ten? En wie had er zo verachtelijk tegen hem gelachen? Een vrouw met ogen waar je in verdrinken kon. Maar niet Feli­ce...